Και αν είχαμε όλοι μια καραμπίνα;

Posted by Cassandra στο Οκτωβρίου 15, 2015

Ο Αμερικανός πρόεδρος έδειχνε κουρασμένος και εκνευρισμένος καθώς καλούνταν να εκφράσει τη θλίψη του για ακόμη ένα μακελειό – αυτή τη φορά σε σχολείο του Ορεγκον.

Η προοδευτική (liberal) Αμερική ένιπτε τας χείρας της, δείχνοντας και πάλι ως μοναδικό υπαίτιο την Εθνική Ενωση Οπλων (NRA) και τους συντηρητικούς και ακροδεξιούς πολιτικούς που μπλοκάρουν κάθε προσπάθεια περιορισμού της οπλοκατοχής.

Η αντιπαράθεση γινόταν και πάλι με όρους γουέστερν, όπου το απόλυτα καλό συγκρούεται με το απόλυτα κακό – με τη μόνη διαφορά ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση κερδίζει το κακό, που εκπροσωπεί το λόμπι της βιομηχανίας όπλων.

Μήπως όμως η απλουστευτική αυτή προσέγγιση συσκοτίζει, αντί να φωτίζει, τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος;

Το δικαίωμα οπλοφορίας, που σήμερα παρουσιάζεται σαν αντιδραστική επιλογή, πριν από λίγες μόνο δεκαετίες αποτελούσε αίτημα των πιο ριζοσπαστικών δυνάμεων που γνώρισε η Αμερική.

Ακόμη και η λεγόμενη δεύτερη τροποποίηση του αμερικανικού Συντάγματος, που εξασφαλίζει το δικαίωμα των πολιτών «να φέρουν όπλα», αποτελούσε την τελευταία σημαντική παραχώρηση της νεαρής αστικής τάξης των ΗΠΑ στους επαναστατημένους πολίτες που έδωσαν τη μάχη απέναντι στους Ευρωπαίους αποικιοκράτες.

Για την ακρίβεια, ήταν το «δώρο» με το οποίο επιχειρούνταν να καμφθούν οι αντιδράσεις σε λιγότερο δημοκρατικά άρθρα, που αφορούσαν τη σύσταση της Γερουσίας και του Ανώτατου Δικαστηρίου.

Το δικαίωμα των οργανωμένων πολιτών να φέρουν όπλα σε επαναστατικές περιόδους θα επιβεβαιωθεί σχεδόν έναν αιώνα αργότερα στην παρισινή Κομμούνα αλλά και στα κείμενα του Καρόλου Μαρξ, ο οποίος τόνιζε την ανάγκη «οι εργάτες να είναι ένοπλοι και οργανωμένοι […] και να μην παραδίδουν ποτέ τα όπλα και τα πυρομαχικά τους».

Η παρακαταθήκη της Αμερικανικής Επανάστασης, όμως, και ο απόηχος της παρισινής Κομμούνας θα συνεχίσουν να κατατρύχουν τις ΗΠΑ ακόμη και στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.

Στη δεκαετία του 1970 είναι η σειρά της οργάνωσης Μαύροι Πάνθηρες να στηριχθούν στη δεύτερη τροποποίηση για να διεκδικήσουν το δικαίωμα οπλοκατοχής ως μέσο αυτοάμυνας απέναντι στις δολοφονικές επιθέσεις του αμερικανικού κράτους και του παρακράτους.

Η αμερικανική κυβέρνηση ρίχνει όλο της το βάρος για να αποτρέψει αυτό το ενδεχόμενο και μία από τις οργανώσεις που πρωτοστατούν για τον περιορισμό της οπλοκατοχής είναι και η γνωστή μας NRA – το σημερινό λόμπι της βιομηχανίας όπλων.

Μόνο από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, όταν οι Μαύροι Πάνθηρες συνθλίβονται με ένα πογκρόμ συλλήψεων και εν ψυχρώ εκτελέσεων των μελών τους, η NRA θα αποκτήσει τα σημερινά της χαρακτηριστικά, δηλαδή του απόλυτου υπέρμαχου της οπλοκατοχής.

Το νεοφιλελεύθερο πνεύμα του Ρόναλντ Ρίγκαν (μέλος και ο ίδιος της NRA) «παντρεύεται» άριστα με τη νέα ιδεολογία της οπλοκατοχής: λιγότερο κράτος σημαίνει και μεγαλύτερη ευθύνη του ατόμου να προστατεύει τον εαυτό του – στη συγκεκριμένη περίπτωση κραδαίνοντας ένα περίστροφο.

Άλλη μια φορά, βέβαια, ο νεοφιλελευθερισμός προσποιείται ότι χτυπά το κράτος, ενώ στην πραγματικότητα το γιγαντώνει, ενισχύοντας τη δυνατότητά του να επεμβαίνει κατασταλτικά απέναντι σε όποιον αμφισβητεί το κυρίαρχο οικονομικό δόγμα.

Οπλοκατοχή Ενας μάλλον εύκολος τρόπος να κρύψουμε τα πραγματικά αίτια της τραγωδίας αλλά και τον μακρινό επαναστατικό απόηχο της οπλοκατοχής.

Από τα χρόνια του Ρίγκαν η αστυνομία στρατιωτικοποιείται και ο στρατός αναλαμβάνει όλο και συχνότερα αστυνομικά καθήκοντα, χρησιμοποιώντας τον οπλισμό του απέναντι στον «εσωτερικό εχθρό».

Το μονοπώλιο της νόμιμης (;) βίας παραμένει στο κράτος, το οποίο προσφέρει το δικαίωμα οπλοκατοχής στους πολίτες, με την προϋπόθεση αυτοί να μην αμφισβητούν με οργανωμένο τρόπο τα συμφέροντα των οικονομικών και πολιτικών ελίτ.

Σημαίνουν μήπως όλα αυτά ότι η οπλοκατοχή πρέπει να είναι απόλυτα ελεύθερη, σαν απόηχος ενός ένδοξου επαναστατικού παρελθόντος που διαπερνά την αμερικανική ιστορία; Προφανώς όχι.

Οι συνθήκες δεν θυμίζουν σε τίποτα τις επαναστατικές περιόδους όπου ένα όπλο μπορεί να αποτελεί τη μοναδική άμυνα οργανωμένων τμημάτων της κοινωνίας στη βία του συστήματος.

Εάν όμως αφήσουμε για λίγο στην άκρη την απλουστευτική αντίθεση του κακού, αντιδραστικού οπλοφόρου και του καλού, προοδευτικού πολίτη που ζητά την κατάργηση της πώλησης όπλων, ίσως καταλάβουμε ότι το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο.

Αλλωστε, σε μια εποχή όπου σύντομα καθένας ή σχεδόν καθένας θα μπορεί να κατασκευάσει στο σπίτι του ένα όπλο με έναν τρισδιάστατο εκτυπωτή, οι νομικές κυρώσεις για οπλοκατοχή θα είναι τόσο «αποτελεσματικές» όσο ήταν και η ποταπαγόρευση για τη μείωση της κατανάλωσης αλκοόλ: όποιος ήθελε να πιει, έπινε και όποιος, ψυχικά διαταραγμένος, νέος θέλει να σκοτώσει τους συμμαθητές του, θα βρει τρόπο να το κάνει.

Από το 2011, χωρίς να έχει υπάρξει καμία αλλαγή στο δικαίωμα οπλοκατοχής στις ΗΠΑ, τα περιστατικά πυροβολισμών με περισσότερα από τέσσερα θύματα τριπλασιάστηκαν (ένα κάθε 64 ημέρες).

Αυτό που άλλαξε ήταν η ραγδαία επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου εκατομμυρίων πολιτών, η διάλυση των δομών πρόνοιας για άτομα με ψυχολογικά προβλήματα και κυρίως η γιγάντωση της κτηνώδους βίας που ασκεί το αμερικανικό κράτος με επεκτατικούς πολέμους στο εξωτερικό και εκατοντάδες δολοφονίες πολιτών στο εσωτερικό (900 άνθρωποι σκοτώθηκαν από την αστυνομία από την αρχή της χρονιάς).

Η Αμερική καλείται να αντιμετωπίσει τη βαθιά κοινωνική σήψη που ξεκινά από πάνω. Και σε αυτή τη μάχη κανένας νόμος περί οπλοκατοχής δεν μπορεί να τη βοηθήσει.

infowar.gr

Το ελληνικό μέλι και τα είδη του

Posted by kalinda στο Οκτωβρίου 14, 2015

Το ελληνικό μέλι και τα είδη του!

Στην Ελλάδα υπάρχουν περισσότεροι από 25.000 παραγωγοί, οι οποίοι παράγουν ετησίως 12.000 τόνους μέλι. Το 60-70% από αυτό προέρχεται από μελιτώδεις εκκρίσεις (μέλι δάσους), ενώ το υπόλοιπο, από άνθη (ανθόμελο). Η μεγαλύτερη παραγωγή από το μέλι δάσους είναι το πευκόμελο, το μέλι ελάτης και το μέλι βελανιδιάς. Το κόστος του μελιού στην Ελλάδα κυμαίνεται από 8 έως και 20 ευρώ το κιλό ανάλογα με το είδος και την προέλευσή του. Συνήθως στα νησιά, που κατά το πλείστον παράγουν θυμαρίσιο μέλι, λόγω της μικρότερης παραγωγής είναι και πιο ακριβό.

Υπάρχουν δύο μεγάλες κατηγορίες μελιού και χαρακτηρίζονται σύμφωνα με την προέλευσή τους. Το ανθόμελο, που παράγεται από το νέκταρ των λουλουδιών και το μέλι των μελιτωμάτων, που παράγεται από το χυμό του πεύκου, της ελάτης και άλλων δασικών φυτών. Επίσης, ανάλογα με τον τρόπο κατεργασίας τους, περιγράφονται σαν μέλι κερήθρας, μέλι στραγγισμένο, μέλι φυγοκεντρήσεως, μέλι πιέσεως (που λαμβάνεται με πίεση των κερηθρών).

Τα βασικά μονοανθικά ανθόμελα

Θυμαρίσιο μέλι: Πολλοί το θεωρούν ως το καλύτερο και πιο γευστικό. Έχει πλούσιο άρωμα και λαμπερό, ανοιχτό χρώμα. Έχει μεγάλη αντοχή (κρυσταλλώνει σε διάστημα 6-18 μηνών από την παραγωγή του) και το φτιάχνουν πολύ στα ελληνικά νησιά, όπου έχει πολύ θυμάρι.

Μέλι πορτοκαλιάς: Έχει πολύ ωραίο άρωμα και γεύση, αλλά είναι ευαίσθητο και μπορεί να κρυσταλλώσει μέσα σε λίγους μήνες αλλάζοντας χρώμα, από ανοιχτό ξανθό μέχρι και σχεδόν άσπρο.

Ρεικόμελο ή αναματόμελο: Λένε ότι είναι το πιο υγιεινό μέλι. Έχει σκούρο ξανθό χρώμα, το οποίο αλλάζει σε κοκκινωπό καθώς περνάει ο καιρός. Κρυσταλλώνει γρήγορα, μέσα σε 1-3 μήνες.

Μέλι κουμαριάς: Χαρακτηρίζεται από μια ελαφρώς υπόπικρη γεύση. Γι’ αυτόν το λόγο συνήθως το αφήνουν μέσα στην κυψέλη για το ξεχειμώνιασμα του μελισσιού.

Μέλι καστανιάς: Πικρίζει λίγο και έχει έντονη γεύση και άρωμα. Κρυσταλλώνει αργά, μέσα σε 1-2 χρόνια. Πιο σπάνια μπορείτε να βρείτε σε μικρή παραγωγή μέλι από παλιούρι, ηλίανθο, βαμβάκι, αγριορίγανη, λεβάντα, σάλβια κ.ά.

Από το δάσος

Πευκόμελο: Είναι σίγουρα το πιο συνηθισμένο μέλι στην Ελλάδα και αποτελεί περίπου το 65% της συνολικής παραγωγής. Έχει έντονη γεύση, χωρίς να είναι ιδιαίτερα γλυκό και είναι από τις ποικιλίες μελιού που δεν κρυσταλλώνουν. Το πευκόμελο που παράγεται στην Ελλάδα και στην Τουρκία θεωρούνται τα καλύτερα του κόσμου.

Ελάτης: Συλλέγεται από ελληνικά ελατοδάση, έχει έντονη γεύση και θεωρείται από τα καλύτερα. Μεγάλο προσόν του το ότι δεν κρυσταλλώνει σχεδόν ποτέ.

Μέλι βελανιδιάς: Θεωρείται το πιο σπάνιο και έχει ιδιαίτερη γεύση.

Πρόπολη, το πιο ισχυρό αντι-ιικό φυσικό φάρμακο
Το όνομά της -προ της πόλης- προδίδει και τη χρήση για την οποία προορίζεται, αφού οι μέλισσες χρησιμοποιούν την κολλώδη αυτή ουσία για να μικρύνουν την είσοδο της κυψέλης τους ή για να τη στεγανοποιήσουν όπου χρειάζεται. Κυρίως όμως τη χρησιμοποιούν για να απολυμαίνουν εσωτερικά την κυψέλη, καλύπτονας με την ουσία αυτή όλες τις εσωτερικές επιφάνειες. Η πρόπολη δημιουργείται από ρητίνες, που συλλέγουν οι μέλισσες από δέντρα και φυτά, το οποίο εμπλουτίζουν με κερί, γύρη, ένζυμα και άλλες δικές τους ουσίες. Το χρώμα της εξαρτάται από τα υλικά προέλευσής της, από τις προσμείξεις της με άλλες ουσίες κι από το χρόνο παραμονής της στην κυψέλη. Ποικίλει πάντως γενικά και είναι από πρασινο-κίτρινο μέχρι σκούρο καφέ.

Στην αρχαιότητα ονομαζόταν και “μαύρο κερί”, ενώ όλοι οι μεσογειακοί λαοί τη χρησιμοποιούσαν ως φάρμακο σε διάφορες ασθένειες, ιδίως σε όσες σχετίζονταν με φλεγμονές ή εγκαύματα. Εκτός από την αντιφλεγμονώδη δράση της, έχει αντιμυκητιακές και αντιοξειδωτικές ιδιότητες, ενώ είναι ένα ισχυρότατο αντι-ιικό φυσικό σκεύασμα, καθώς καταπολεμά τους ιούς και ενισχύει δραστικά το ανοσοποιητικό σύστημα. Η πρόπολη εκτός από την κοινή γρίπη, καταπολεμά όλους τους ιούς, συμπεριλαμβανομένων και των πιο δυνατών Η1Ν1 και Η1Ν3, ιδιαίτερα αν συνδυάζεται με γύρη και βασιλικό πολτό.

Γύρη, το πολυβιταμινούχο συμπλήρωμα διατροφής
Πρόκειται για την αγαπημένη τροφή των μελισσών και ειδικά των νεαρών μελισσών, αφού είναι πλούσια σε πρωτείνες, αμινοξέα, βιταμίνες, σάκχαρα και πολυφαινόλες. Η γύρη έχει παρόμοιες θεραπευτικές ιδιότητες με την πρόπολη και χρησιμοποιήται από τα αρχαία χρόνια σε όλο τον κόσμο. Κάνει πολύ καλό στη γρίπη και το κρύωμα, στις αλλεργίες αλλά και στο έλκος, την αναιμία και την κολίτιδα. Χρησιμοποιείται επίσης ως συμπλήρωμα διατροφής και ως τονωτικό, ενώ έχει και αντιγηραντικές ιδιότητες. Η συνιστώμενη ημερήσια δόση στους ανθρώπους είναι μία κουταλιά της σούπας το πρωί και μία το βράδυ πριν το φαγητό. Επειδή η γεύση της είναι λίγο πικρή, μπορεί να καταναλωθεί και αναμεμιγμένη με χυμό ή γάλα.

Βασιλικός πολτός: Το «γάλα των μελισσών»
Είναι μια κρεμώδης ουσία που εκκρίνεται από τους υποφαρυγγικούς αδένες των εργατριών μελισσών. Προορίζεται για τη διατροφή όλων των ατελών σταδίων της μέλισσας, γι’ αυτό και ονομάζεται «γάλα των μελισσών». Η ονομασία «βασιλικός πολτός» οφείλεται στο γεγονός ότι οι προνύμφες που προορίζονται να γίνουν βασίλισσες, καθώς επίσης και οι ενήλικες βασίλισσες τρέφονται αποκλειστικά με μεγάλες ποσότητες από αυτή την τροφή.

Ο φρέσκος πολτός έχει λαμπερό, λευκό χρώμα και η υφή του είναι παχύρρευστη (μοιάζει με ζελατίνα), ενώ με την πάροδο του χρόνου γίνεται πιο συμπαγής. Πρόκειται στην ουσία για μια υπερτροφή, οι ευεργετικές ιδιότητες του οποίου είναι γνωστές εδώ και χιλιάδες χρόνια και σχετίζονται τόσο με θεραπείες διαφόρων ασθενειών, όσο και με τη γενικότερη ευεξία αλλά και πνευματική διαύγεια του οργανισμού. Κάνει επίσης καλό στα ρευματικά και στις αρθρίτιδες, ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα και τη σωματική αντοχή και βοηθά στη μείωση της πίεσης του αίματος.

Βραδιά μπύρας στο «Δον Κιχώτη»

Το καλοκαίρι πλησιάζει και οι πρώτες ζεστές μέρες έχουν κάνει δειλά-δειλά την εμφάνισή τους... Αναμφίβολα,η μπύρα κατέχει την πρώτη θέση στις καρδιές όλων όσων θέλουν να πιούν κάτι ελαφρύ και δροσιστικό.
Την Τετάρτη 6 Μαϊου, στις 8 μμ,το στέκι της Καλαμαρά 4 στο Άργος,θα έχει τις πόρτες του ανοιχτές για τους φίλους του «Δον Κιχώτη» και το ψυγείο του γεμάτο κρύες μπύρες.
BONUS: Παγωμένο ποτήρι!

Πρωτομαγιά στην Κρύα βρύση

Ο Ιππικός Φυσιολατρικός Σύλλογος Άργους προσκαλεί τους φίλους του για μια αξέχαστη Πρωτομαγιά στην Κρύα Βρύση.
Το πρωί της Πρωτομαγιάς, στις 10.30 θα περπατήσουμε στον Κτενιά, θα διασχίσουμε το φαράγγι της Κουμαριάς και θα πιάσουμε το Μάη μέσα στα χρώματα και τα αρώματα της άνοιξης.
Κατόπιν, όποιοι θέλουν μπορούν να μείνουν και να διασκεδάσουν στο γλέντι που θα διοργανώσει στο χωριό ο πολιτιστικός και εξωραϊστικός σύλλογος Κρύας Βρύσης «ο Κτενιάς» με παραδοσιακή μουσική, πολύ κέφι και χορό.
Ο σύλλογος θα φροντίσει ώστε να προμηθευτείτε εκεί σουβλάκια και μπύρες σε τιμές κόστους. Επίσης θα υπάρχει φωτιά για όποιον θέλει να ψήσει μόνος του.
Συνάντηση το πρωί της Πρωτομαγιάς στις βρύσες του παλιού σχολείου στην Κρύα Βρύση (περιοχή Ελληνικού Άργους).
Και για όσους επιθυμούν να εκκλησιαστούν θα πραγματοποιηθεί λειτουργία στις 7.30 στο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου στην Κρύα Βρύση.
Για πληροφορίες και επικοινωνία:
Σουλιώτης Γιάννης 6955808064
Βασιλάκος Πάρης 6945900336

Συναυλία βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής

Το Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2014 στις 7 μ.μ. στον Ιερό Ναό Αγίου Πέτρου Άργους θα πραγματοποιηθεί συναυλία βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής από το Δημοτικό Ωδείο Άργους Μυκηνών. 

«Ακίρα» στην οθόνη του «Δον Κιχώτη»

• 
• 

Λεπτομέρειες

 

Δημοσιεύτηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2014

Ο «Δον Κιχώτης» διακτινίζεται στο μακρινό Τόκυο εν έτει 2019... Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος έχει τελειώσει αλλά η ανθρωπότητα παραμένει αδιόρθωτη...

Το απόλυτο cult manga του Κατσουχίρο Οτόμο προβάλλεται αυτή την Τετάρτη (9 μμ) στην οθόνη του Δον Κιχώτη (Καλαμαρά 4, Άργος)!

2019. Ο Kaneda είναι αρχηγός μιας ομάδας εφήβων μοτοσικλετιστών σε ένα φουτουριστικό Τόκυο. Όταν ο φίλος του Tetsuo μπλέκεται σε ένα μυστικό κυβερνητικό πρόγραμμα με το όνομα Άκιρα, προσπαθεί να τον σώσει, αντιμετωπίζοντας διεφθαρμένους πολιτικούς, ανεύθυνους επιστήμονες, ακτιβιστές και στρατιωτικούς.

Παραγωγή: Ιαπωνική
Σκηνοθεσία: Κατσουχίρο Οτόμο
Διάρκεια: 125'

Δεκεμβριανά: Από πού πάνε για την ταράτσα;

Δεκεμβριανά: Από πού πάνε για την ταράτσα;

Ένα εκπληκτικό κείμενο του Δημήτρη Ψαθά. 

Oύτε η μάχη του Στάλινγκραντ να ήτανε: με σούπερ δραματικούς τόνους περιέγραψε ο ΑΝΤ1 τη «μάχη της ταράτσας» που έγινε το βράδυ της περασμένης Δευτέρας ανάμεσα σε αναρχικούς ανεβασμένους στη στέγη μερικών πολυκατοικιών στα Εξάρχεια και τους άνδρες των ΜΑΤ στο επίπεδο του εδάφους. Το ρεπορτάζ για τους «πελταστές» και το «παρκούρ» της «μοίρας αναρχικών» που έδρασαν στα «υπερυψωμένα αμφιθέατρα της μάχης» συνοδεύτηκε την επόμενη ημέρα με ένα βίντεο, τραβηγμένο με θερμική κάμερα από... ελικόπτερο της ΕΛ.ΑΣ. που πράγματι έδειχνε τη ρίψη μολότοφ και ένα ψυγείο να πέφτουν από ψηλά κι έναν αδιευκρίνιστο αριθμό λευκών ατόμων σε μαύρο φόντο να κινείται σε δυο-τρεις ταράτσες της περιοχής.

Ούτε σαϊτα δεν είχε πέσει από την ταράτσα της Νομικής το Φεβρουάριο του 1973 προς τους αστυνομικούς που είχαν ζώσει το κτίριο. Ούτε ένα πρόσωπο δεν ήταν καλυμμένο: να υποθέσουμε ότι οι σημερινοί αναρχικοί του «αερομεταφερόμενου τάγματος» (σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό του ΑΝΤ1) ήταν πιο παλικάρια, πιο προχωρημένοι από εκείνους τους νέους;

Ας δούμε όμως μια από τις πολλές άγνωστές μας μάχες της ταράτσας, την οποία περιγράφει με απαράμιλλο χιούμορ και συγκίνηση ένας φιλήσυχος νοικοκύρης και όχι κάποιος αντάρτης των πόλεων. Πριν από 70 χρόνια, ο Δημήτρης Ψαθάς, μέσα στη δίνη των γεγονότων, έγραψε ένα εκπληκτικό χρονογράφημα για μια άλλη μάχη της ταράτσας. Ο χρόνος είναι η 4η Δεκεμβρίου 1944, ο τόπος είναι η Αθήνα -μάλλον το Παγκράτι.

ΤΑΡΑΤΣΕΝ ΠΑΡΤΙ

Η μέρα είναι λαμπρή. Κάτω απ’ το σπίτι μου συμβαίνουν πράγματα περίεργα. Στέκομαι στο παράθυρο και βλέπω πολλά παιδιά με όπλα κι έναν που φαίνεται να είναι αρηγός τους να τους λέη:

–Ακούστε συναγωνιστές. Εσείς θα ακροβολιστήτε εδώ. Εσείς οι άλλοι θ’ ακροβολιστείτε εκεί. Εσείς οι δέκα πιάστε αμέσως εκείνη την ταράτσα. Αν οι Εγγλέζοι δεν χτυπήσουν, δεν θα ρίξετε. Αν σας χτυπήσουν, βαράτε στο ψαχνό. Μπρος! Πάρτε πυρομαχικά!

Ένα αυτοκίνητο έφτασε κάτω απ’ το μπαλκόνι μου κι αδειάζει κάσσες πυρομαχικά. Εν τάξει. Ο αρχηγός δείχνει με το δάχτυλό του την δική μου την ταράτσα κι εξηγεί στα παιδιά πώς πρέπει να ταμπουρωθούν. Βλέπω που τον ακούνε και παίρνουν πυρομαχικά. Αρχίζω να μην αισθάνωμαι καλά γιατί απ’ όσα αντιλαμβάνομαι πρόκειται να συμβούν τα εξής ευχάριστα: Σε πέντε λεπτά θα έχω πάνω απ’ το κεφάλι μου μια ομάδα με ντουφέκια, μ’ ένα πολυβόλο και άλλα ανάλογα. Ο Θεός είχε την καλωσύνη να με πλουτίση με φαντασία που αστραπιαία αρχίζει να καλπάζη στα ωραία γεγονότα που σίγουρα θ’ ακολουθήσουν. Επάνω στην ταράτσα μου το πολυβόλο των ελασιτών. Απέναντι στον δρόμο το τανκ των Εγγλέζων. Θα κελαϊδά το πολυβόλο απ’ την ταράτσα και θ’ απαντά το τανκ από τον δρόμο. Ανάμεσα, λοιπόν, σ’ αυτόν τον συναρπαστικό διάλογο θα είμαι εγώ ο ευτυχής ακροατής ν’ απολαμβάνω και να χαίρομαι. Βροντά η πόρτα.

– Ποιος είναι;

– Άνοιξε, συναγωνιστής.

– Αμέσως.

Τσακίζομαι ν’ ανοίξω και βλέπω μ’ ευχαρίστηση ότι η φαντασία μου και η πραγματικότητα είναι δύο πράμματ απου δεν υπερβάλλουνε πολύ το ένα τ’ άλλο. Ίσα-ίσα, που η πραγματικότητα σήμερα, 4 Δεκεμβρίου του έτους 1944, τρέχει πολύ γρηγορότερα κι’ εγγίζει περοχές όπου η φαντασία μου στέκεται μουδιασμένη. Δέκα ντουφέκια, ένα πολυβόλο, μια κάσα πυρομαχικά κι ένα καλάθι με χειροβομβίδες είναι οι επισκέπτες μου που τους καλωσορίζω με παγωμένα μειδιάματα.

– Από πού πάνε στην ταράτσα, συναγωνιστή;

– Από δω, συναγωνιστή.

– Ποιος κάθεται στο σπίτι, συναγωνιστή;

Στο σπίτι κάθομαι εγώ και η ευτυχισμένη οικογένειά μου που εσχημάτισε απορημένο ημικύκλιο από πίσω μου και παρακολουθά με ζωηρό ενδιαφέρον. Οπλίζομαι μ’ όλο το απόθεμα της ευγένειας που ήταν δυνατό να διαθέτω και ρωτώ τα ντουφέκι αμήπως τυχόν καμμιά γειτονική ταράτσα θα τους εβόλευε καλύτερα. Γι’ απάντηση ακούγονται γκραγκ και γκρουγκ τα βήματα των συναγωνιστών που ανεβαίνουν την εσωτερική σκάλα του σπιτιού προς την ταράτσα. Σωπαίνω αξιοπρεπώς και παρακολουθώ. Νάτην που ανέβαινε κι η κάσσα με τα πυρομαχικά. Νάτο που ανεβαίνει και το καλάθι με τις χειροβομβίδες. Δεν μένει τίποτε άλλο για να ολοκληρώση την ευτυχία μου παρά το τανκ ναρθή απέναντι και να αρχίσει η συναρπαστική στιχομυθία. Ωραία. Πάνατως όλα αυτά δεν βοηθούν καθόλου να μου στρώσουν το κέφι που δεν νοιώθω να βρίσκεται σε ανθηρή κατάσταση.

Η λατρευτή μου σύζυγος έχει αποκτήσει μια συμπαθητική χλωμάδα που της δίνει στο πρόσωπο μια απέραντη ευγένεια. Την θαυμάζω. Αλλά κι εκείνη φαίνεται έχει σοβαρούς λόγους να με θαυμάζει περισσότερο.

– Μου φαίνεσαι λίγο χλωμός.

– Περίεργο!

– Τι πρόκειται να γίνη τώρα;

– Τώρα, αγαπητή μου, αν αντιλαμβάνομαι καλά θα γίνουν μέσα στο σπίτι μας πράμματα σπουδαία. Κατά πάσαν πιθανότητα, θα έχωμε επισκέπτες που μπαίνουν απ’ τους τοίχους.

– Πώς δηλαδή;

– Τους τρυπάνε λιγάκι απρεπώς.

– Τι θέλεις να πης;

– Θέλω να πω ότι οι επισκέπτες αυτοί στην αντικειμενική γλώσσα λέγονται οβίδες. Στην υποκειμενική όμως γλώσσα των ανθρώπων λέγονται λαχτάρα. Αν μείνωμε στα μπροστινά δωμάτια, δεν θα προφτάσουμε να τους δεχτούμε, γιατί θ’ αναληφθούμε κι’ οι δυο μας στους ουρανούς. Αν πάμε στα παραπίσω δωμάτια, δεν είναι καθόλου απίθανο να επιμείνουν να φτάσουν ώς εκεί. Υπάρχει όμως και μια άλλη πιθανότητα. Να βάλουν κάτω απ’ την ευτυχισμένη στέγη μας ένα ωραίο πράμμα που το λένε δυναμίτιδα. Τότε εγώ και εσύ, λατρευτή μου, δεν θα έχουμε την τύχη να παρακολουθήσουμε αυτό το αναπάντεχο ελληνοαγγλικό ματς που παρακολουθά τούτη τη στιγμή ολόκληρη η οικουμένη.

– Και τι θα γίνη λοιπόν;

– Εσύ τι λες να γίνη;

– Είσαι ο αρχηγός της οικογένειας. Περιμένω τις αποφάσεις σου. Πάντως χωρίς να θέλω το παράπαν να σε θίξω, νομίζω πως δεν είσαι ενθουσιασμένος απ’ την όλη κατάσταση καθώς διαμορφώθηκε. Δύο λύσεις υπάρχουν. Πρώτον, αν θέλης ν’ ανέβης στην ταράτσα, να πάρης κι εσύ κανένα όπλο. Αν δεν το προτιμάς αυτό, τότε πρέπει να άρης τον κράββατόν μας και να φύγουμε απ’ το σπίτι μας το γρηγορώτερο.

Η λατρευτή μου σύζυγος μου έθεσε το πρόβλημα πολύ ρεαλιστικά, όπως το απαιτούσε η στιγμή. Το όπλο ή τον κράββατον. Ανασκαλεύω τις αναμνήσεις μου να δω μήπως τυχόν ποτέ το όπλο περιλαμβανόταν στον κύκλο των αδυναμιών μου. Όχι μονάχα δεν το βρίσκω αλλά και νοιώθω ένα ελαφρό ρίγος να διατρέχη το κορμί μου, που προσπαθώ να κρύψω για λόγους ευνόητης αξιοπρέπειας. Άξαφνα απ’ την ταράτσα μου ακούεται τραγούδι:

Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα

το δίκηο και τη λευτεριά!…

Τεντώνω το αυτί. Τραγουδάνε! Υπολογίζω ότι ο θάνατος μπορεί να βρίσκεται στον δρόμο και με πιάνει μια ακατάσχετη βιασύνη.

– Τον κράβατον, λατρευτή μου!

– Μπρος, λοιπόν.

– Να σου εξηγήσω το γιατί.

– Περιττό, αγαπητέ μου.

Τόχω παράπονο από την λατρευτήν μου σύζυγο ότ ποτέ δεν μου επέτρεψε να της εξηγήσω γιατί την μεγάλην εκείνη ώρα κατέληξα σ’ αυτές τις αποφάσεις. Το ν’ αρπάω ένα ντουφέκι και να χτυπηθώ με την αγγλική αυτοκρατορία μού φάνηκε τόσο τερατώδες εκείνη τη στιγμή, ώστε θάπρεπε να κάτσω έναν αιώνα να το συζητώ για να το χωνέψω απλώς. Καθώς κατέβαινα τις σκάλες του σπιτιού μου, βλέπω ένα παιδί ξυπόλητο, είκοσι ετών, ν’ ανεβαίνη πηδώντας μ’ ένα κουμπουροντούφεκο στο χέρι.

– Πούθε πάνε στην ταράτσα, συναγωνιστή;

– Από δω, συναγωνιστή.

– Ευχαριστώ πολύ.

Κι’ ανεβαίνει την ανεμόσκαλα σφυρώντας «Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα».

Πολλές φορές έκατσα και σκέφτηκα επάνω στον Δεκέμβρη αν ήταν ένα σφάλμα, όμως ποτέ δεν μπόρεσα να καταλήξω σε συμπέρασμα. Κάθε φορά που το επιχειρώ θυμάμαι το ήρεμο χαμόγελο τούτου του παιδιού που ανέβαινε σφυρίζοντας επάνω στην ταράτσα του σπιτιού μου, μ’ ένα κουμπουροντούφεκο να χτυπηθή με την βρετανική αυτοκρατορία. Κι’ όλες τις λογικές μου σκέψεις τις παρασύρει και τις καταπλημμυρά ο θαυμασμό».

(Σημείωση: Η φωτογραφία με τους ακροβολισμένους σε μια ταράτσα Ρώσους στρατιώτες είναι από την πραγματική μάχη του Στάλινγκραντ Όσο για μας, το σίγουρο είναι ότι στις πιο όμορφες ταράτσες δεν έχουμε ανέβει ακόμα. M.T.)

Από mao, μέσω "Το Γρέκι"

Τήν παρασκευή 12/12 ανάβουν τα λαμπιόνια του χριστουγεννιάτικου δένδρου.

Την Παρασκευή 12/12 και ώρα 7 το απόγευμα σε εορταστικό κλίμα ο Δήμαρχος Άργους-Μυκηνών κ. Δημήτρης Καμπόσος θα ανάψει τα λαμπιόνια του χριστουγεννιάτικου δέντρου στην πλατεία του Αγίου Πέτρου ενώ θα γίνει και η φωταγώγηση όλης της πόλης . Το πρόγραμμα της εκδήλωσης θα είναι πλούσιο, με πολύ μουσική και Άγιο Βασίλη για τα μικρά παιδιά . Ας γιορτάσουμε όλοι στην πόλη μας και ας της δώσουμε χριστουγεννιάτικη πνοή με την παρουσία μας. Ελάτε μικροί και μεγάλοι να υποδεχτούμε τα πιο φωτεινά Χριστούγεννα.

Κυριακή μεσημεράκι στήν Παλιά Ιστορία.

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 14/12 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΑΚΙ ΣΤΗ Παλιά Ιστορία ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΡΙ ΑΡΓΟΥΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΙΑ ΠΑΡΕΑ!!!!!!!! ΘΑ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΑΠΟΛΑΥΣΕΤΕ ΚΑΛΟ ΦΑΓΗΤΟ ,ΣΕ ΚΑΛΕΣ ΤΙΜΕΣ ΕΝΩ ΘΑ ΣΑΣ ΣΥΝΤΡΟΦΕΥΕΙ ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΠΟ...

Ιδού το βασικό ερώτημα: Τουρκία που πηγαίνεις;

November 2, 2014

Του πρέσβη ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Π. ΜΑΛΛΙΑ
Δώδεκα χρόνια πριν, ο Pετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θριαμβευτής των εκλογών του 2002, επέλεξε να πραγματοποιήσει την πρώτη του επίσκεψη στην Αθήνα.
Ήδη η επίσκεψη αυτή περιείχε μια χαρακτηριστική της τουρκικής δημοκρατίας αντίφαση. Νικητής ο Ερντογάν δεν μπορούσε εν τούτοις να γίνει πρωθυπουργός… Λόγω αντιρρήσεων (το γράφω απλουστευτικά) του στρατού “θεματοφύλακα” πριν την αναθεώρηση του τουρκικού συντάγματος. Στην πράξη όμως του κεμαλικού κατεστημένου.
Στην Αθήνα, προκάλεσε θετικές εντυπώσεις, που αργότερα μετατράπηκαν σε θαυμασμό λανθάνοντα και απροκάλυπτο.
Ισλαμιστής και μεταρρυθμιστής ο ίδιος, έχοντας αφήσει το καθαρό πολιτικό-ιδεολογικό του στίγμα στην Δημαρχία Κωνσταντινουπόλεως, επέλεξε αρχικά να διακηρύξει ότι θα οδηγήσει την Τουρκία στην Ευρώπη.
Τον πιστέψαμε, τον ενθαρρύναμε και τον στηρίξαμε. Άλλωστε η “αγκίστρωση” της Τουρκίας στην Ευρώπη ήταν από το Ελσίνκι (Δεκέμβριος 1999) και μετά στρατηγική επιλογή όλων των ελληνικών κυβερνήσεων. Ήταν και εξακολουθεί να παραμένει το Σχέδιο Α, καθώς φοβούμαι ότι δεν υφίσταται ακόμη Σχέδιο Β.
Η Τουρκία ένιωθε ότι βρήκε στην Ελλάδα, ανεξαρτήτως των κυβερνητών της, βασικό στήριγμα στη προοπτική αυτή.
Παρά το γεγονός ότι δεν υπήρχε ομοφωνία μεταξύ των κυβερνήσεων του Κώστα Σημίτη και του Κώστα Καραμανλή ως προς συγκεκριμένες πρόνοιες των Συμπερασμάτων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Ελσίνκι.
Στις 3 Οκτωβρίου 2005, χάρις στις προσπάθειες της ελληνικής κυρίως διπλωματίας, η έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Τουρκία έγινε με ένα πακέτο όρων και προϋποθέσεων που καλύπτει –έτσι τουλάχιστον πιστεύουμε- σε μεγάλο βαθμό τις ανησυχίες και ανταποκρίνεται στα συμφέροντα της Ελλάδος και της Κύπρου.
Τις παραμέτρους του πακέτου αυτού επικαλούμαστε τώρα άλλωστε.
Παράλληλα, ταυτόχρονα με την παντοκρατορία -σκόπιμα επιλέγω τον όρο- του AKP και του Ερντογάν στο εσωτερικό και την πρωτοφανή του στήριξη και απήχηση από (στα) λαϊκά στρώματα και όχι μόνο, εξοστρακίστηκαν θεσμικά με συνταγματικές μεταρρυθμίσεις και τέθηκαν υπό έλεγχο η διώχθηκαν εξωθεσμικά οι κατεστημένοι κεμαλικοί θεσμοί που θα μπορούσαν να ανακόψουν την πορεία του Ερντογάν προς την απόλυτη εξουσία. Απόλυτη ή απολυταρχική;
Στο στόχο η δικαστική εξουσία, οι στρατιωτικοί και βέβαια οι δημοσιογράφοι, τα ΜΜΕ και η κοινωνία των πολιτών. Ακόμη από την Διπλωματική Υπηρεσία σταδιακά απομακρύνθηκαν εγνωσμένης αξίας στελέχη. Δεν ξέρω αν πρέπει να πω ευτυχώς ή δυστυχώς. Ακούω ότι η νέα γενιά διπλωματών -όχι μόνο ηλικιακά- διακρίνεται από την προσήλωση της στον μεγαλοπρεπές δόγμα Νταβούτογλου.
Το σύστημα Ερντογάν σταδιακά σηματοδότησε την δίωξη του κεμαλισμού και τη σταδιακή αποστέωση του κοσμικού χαρακτήρα της Τουρκικής Δημοκρατίας.
Παράλληλα όμως -ας μην ξεχνάμε- η Τουρκία εξελίχθηκε γρήγορα σε παίκτη με υπερφερειακή εμβέλεια, έχοντας λόγο και διεκδικώντας ρόλο σε όλα τα καίρια θέματα της παγκόσμιας ατζέντας. Μια χώρα με εξαιρετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, οικονομική ευρωστία, με μεγάλη καταναλωτική αγορά και δαπάνη και πάνω απ” όλα με αχαλίνωτη φιλοδοξία.
“Με την Τουρκία συζητούμε όλα τα θέματα που βρίσκονται στο φως του ηλίου” έλεγε μόλις πριν από λίγα χρόνια η επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας Χίλαρι Κλίντον. Και έτσι ήταν τα πράγματα.
Με μια μικρή όμως διαφορά. Για τους Ερντογάν-Νταβούτογλου η σημασία που είχε η Τουρκία για την Ουάσιγκτον εκτιμήθηκε σταθερά ως σημαντικότερη από την σημασία με τη οποία έγιναν αντιληπτά τα συμφέροντα των ΗΠΑ στην Άγκυρα. Δεν μπορώ να επικρίνω την Τουρκία γι’ αυτό. Στη πράξη η Τουρκία έκανε πράξη κάτι που πολλοί θα επιθυμούσαν να πράξουν…Άλλωστε, η ηγεσία του ΑΚΡ το έλεγε δημόσια και όπως προκύπτει από τις εξελίξεις το εννοούσε.
Ήμουν πια πρέσβης στην Ουάσιγκτον, όταν ο πρωθυπουργός Ερντογάν πραγματοποίησε το 2007 μια από τις πυκνότερες τότε σε σχέση με σήμερα επισκέψεις του. Παρακολούθησα μια ομιλία του στο Center for Strategic and International Studies.
Γύρισα στην Πρεσβεία και έγραψα ένα τηλεγράφημα μεταδίδοντας τις εντυπώσεις μου στην Αθήνα. Θυμάμαι ότι αυτό που θέλησα να αποτυπώσω ήταν ότι ο Ερντογάν μίλησε μόνο για τα όσα συμβαίνουν εντεύθεν της ανατολικής όχθης του Βοσπόρου. Ιράν, Ιράκ, Μεσανατολικό κλπ. Η περιφερειακή θέση, η βούληση και οι δυνατότητες της Τουρκίας να πρωταγωνιστήσει. Λέξη για Ευρώπη και Ευρωπαϊκή Ένωση. Λέξη για Ελλάδα και βέβαια λέξη για την Κύπρο.
Δεν ήταν μια επιτηδευμένη ομιλία. Είπε αυτά που πίστευε. Πολλοί τόσο στην Ουάσιγκτον, στις Βρυξέλλες και αλλού στην Ευρώπη -της Αθήνας μη εξαιρουμένης- μάλλον κάτι δεν θελήσαμε ή δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε.
Και όμως, τα μηνύματα ήσαν καθαρά, τουλάχιστον όσο καθαρά ήσαν και τα λόγια -από τότε- του κ. Ερντογάν και του καθηγητού κ. Νταβούτογλου.
Ήταν η ίδια εποχή που η έγκριτη Washington Post φιλοξενούσε άρθρα κορυφαίων Αμερικανών αναλυτών που περιέγραφαν με θαυμασμό τον Νταβούτογλου ως τον “Κίσινγκερ της Τουρκίας”.
Θα ήταν άδικο να λεχθεί ότι άλλος ήταν εκείνος ο Ερντογάν και άλλος είναι σήμερα. Όχι, ο ίδιος είναι. Απλά εμείς, οι άλλοι, δεν αναφέρομαι μόνο στην Ελλάδα, μάλλον κάναμε ότι δεν καταλαβαίναμε. Η μάλλον καταλαβαίναμε αυτό που θέλαμε, και όχι αυτό που βλέπαμε.
Διαβάζω στο ημερολόγιο μου , στα μέσα Μαρτίου 2009, μερικούς μήνες πριν φύγω από την Ουάσιγκτον. Οι ηγεσίες των Αμερικανό – Εβραϊκών Οργανώσεων της πανίσχυρης ΑΙPAC (American Israeli Public Affairs Committee) συμπεριλαμβανομένης, προεξοφλούσαν ότι “το επεισόδιο του Νταβός μεταξύ του Ταγίπ Ερντογάν και του Σιμόν Πέρεζ δεν επρόκειτο να θέσει σε κίνδυνο τις σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ”. Ήσαν εξίσου σημαντικές και για τους δύο. Την πεποίθηση τους στήριζαν στο γεγονός ότι κατά τα δικά τους λόγια “the permanent structures” (οι μόνιμες δομές) των δύο χωρών “συνεννοούνται και δεν θα αφήσουν τις πολιτικές σκοπιμότητες να τις υπονομεύσουν”. Έπεσαν έξω. Ομολογώ ότι έπεσα και εγώ έξω στις εκτιμήσεις μου.
Στη πραγματικότητα, η Τουρκία του Ερντογάν έστελνε από τότε το μήνυμα στο Ισραήλ ότι οι σχέσεις είναι σημαντικότερες για το Τελ-Αβίβ απ” ότι για τη Άγκυρα. Και όμως ελάχιστοι στη Ουάσιγκτον το 2009 θα διακινδύνευαν την πρόβλεψη ότι η Τουρκία και ο Ερντογάν θα μπορούσαν να γυρίσουν την πλάτη στο Ισραήλ. Και όμως τούτο έγινε. Χωρίς να σημαίνει ότι μια μέρα, η οποία δεν αποκλείεται να έλθει συντομότερα απ” ότι πιστεύουμε, δεν θα αποκατασταθούν σε επίπεδο διπλωματίας και πολιτικής. Δεν θα έχουν όμως τη στήριξη της κοινής γνώμης, εάν υποθέσουμε βέβαια ότι βαρύνει στην πολιτική. Διότι τουλάχιστον σε επίπεδο της τουρκικής κοινής γνώμης, η ζημιά εκτιμώ ότι είναι ανεπανόρθωτη.
Σταδιακά, από τα τέλη του 2010, η Τουρκία από χώρα, κράτος “πρότυπο” για την Μέση Ανατολή αναδεικνύεται σε μέρος του προβλήματος, κυρίως στα θέματα που αφορούν επι μέρους προτεραιότητες της αμερικανικής πολιτικής. Ταυτόχρονα ραγίζει ο καθρέπτης των σχέσεων της με το σύνολο σχεδόν των πρωταγωνιστών στη Μέση Ανατολή και Βόρειο Αφρική (Αίγυπτος, Συρία και Λιβύη).
Στην ευρωπαϊκή πολιτική, δηλαδή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν αναφέρομαι, γιατί απλά δεν υφίσταται. Όπου εκδηλώθηκε, επρόκειτο για κακοσχεδιασμένη πολιτική επιχείρηση χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Η μάλλον ορθότερα με τέλος που δεν έχουμε ακόμη δει και με μέση που δεν έχει καμία σχέση με την αρχή.
Η Λιβύη κυρίως είναι η πλέον χαρακτηριστική περίπτωση Ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας αποτυχία. Όπως αποτυχία ήταν και η πρώτη αντίδραση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων όταν εκδηλώθηκαν τα ανατρεπτικά γεγονότα στην Τυνησία. Να θυμίσω τις δηλώσεις Γάλλων αξιωματούχων που τάχθηκαν αμέσως υπέρ του Μπεν Αλι;
Θυμίζω επίσης την επιμονή του Ερντογάν για το χειρισμό της κρίσης στην Αίγυπτο (να φύγει ο Μουμπάρακ), την καθυστέρηση έγκρισης της δράσης του NATO στην Λιβύη και την διαφοροποίηση με τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. Σε γενικότερους και ειδικότερους χειρισμούς στην Συρία.
Οι επιλογές έχουν ένα κόστος. Πριν λίγες μέρες η Τουρκία, υπέστη μια οδυνηρή διπλωματική ήττα στα Ηνωμένη Έθνη. Δεν εξελέγη στο Συμβούλιο Ασφάλειας. Δεν την ψήφισαν προφανώς οι δυτικοί σύμμαχοι της και η συντριπτική πλειοψηφία των Αραβικών και Μεσανατολικών χωρών. Πέντε χρόνια πριν αυτό ήταν αδιανόητο. Και όμως έγινε σε μια στιγμή που η Τουρκία είχε επενδύσει οικονομικά, πολιτικά και διπλωματικά στη επανεκλογή της.
Επιπλέον, η Τουρκία έχει υποχρεωθεί να αποσύρει ή να ανακαλέσει τους πρέσβεις της από το Ισραήλ, την Συρία, την Αίγυπτο και την Λιβύη. Μάλιστα και από τη Λιβύη, η κυβέρνηση της οποίας συνεδριάζει σε ένα πλοίο κάπου στην Βεγγάζη.
Το δόγμα της πολιτικής “μηδέν προβλημάτων με τους γείτονες” του καθηγητή Νταβούτογλου, εφαρμόσθηκε από το σημερινό δίδυμο εξουσίας της Άγκυρας σε πολιτική “μηδέν φίλων” στην περιοχή. Με εξαίρεση, κατά τους Ερντογάν-Νταβούτογλου, τις σχέσεις με την Ελλάδα. Αλώστε , γι’ αυτό το λόγο οι δυο χώρες εγκαινίασαν τις κοινές συνεδριάσεις των δύο κυβερνήσεων υπό την Συμπροεδρία των δύο Πρωθυπουργών.
Ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας έχει η Τουρκία – συγκεκριμένες Δομές της – και με το ΙSIL στο Κομπάνι και αλλού. Αλήθεια, μπορεί να σκεφθεί κανείς ποία θα είναι η σημασία του Χαλιφάτου του ISIL στην ίδια την Τουρκία, την μέρα που οι Τούρκοι αποφασίσουν να επαναφέρουν δημοκρατικά στην εξουσία τους Κεμαλιστές; Τίνος μακρύ χέρι θα είναι οι τζιχαντιστές του Χαλιφάτου; Εκτός βέβαια αν κάποιοι εκτιμούν ότι το AKP και ο Ερντογάν δεν πρόκειται ούτως ή άλλως να εγκαταλείψουν την εξουσία.
Δύο λόγια για τα καθ” ημάς. Τώρα έρχεται και πάλι η σειρά της Κύπρου και στο βάθος και της Ελλάδος.
Η χώρα που κατέχει παράνομα το 40% του εδάφους της Κύπρου έχοντας δημιουργήσει ένα νέο τοίχος της ντροπής στην Ευρώπη, εδώ και σαράντα χρόνια , επιδιώκει να εμπεδώσει τα τετελεσμένα γεγονότα και στις θαλάσσιες ζώνες της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η Απόφαση της Κύπρου να διακόψει – στην πραγματικότητα να αναστείλει τον διάλογο – σίγουρα δεν στερείται κόστους. Ας διαβάσει κανείς τις δηλώσεις »μέσα από τις γραμμές ». Θέλω να ελπίζω ότι η απόφαση έχει καλώς σταθμισθεί. Επίσης, ότι η επιστροφή στην status quo ante κατάσταση δεν θα έχει πρόσθετους επαχθείς όρους.
Επιπλέον, να μην ξεχνάμε ότι η σύμμαχος Τουρκία εξακολουθεί να διατηρεί την απειλή πολέμου κατά της Ελλάδος (casus belli), εάν η Αθήνα αποφασίσει να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια. Εδώ και μερικές δεκαετίες λέγουμε ότι έχουμε το αναφαίρετο αυτό δικαίωμα σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο.
Μερικές φορές η ίδια μας η πρόσφατη και μη συμπεριφορά θα μπορούσε να αποτελέσει ασφαλέστερη πυξίδα πλοήγησης. Όταν επί τέσσερις σχεδόν δεκαετίες ισχυρίζεσαι ότι έχεις ένα ισχυρό δικαίωμα χωρίς να το κάνεις πράξη, τότε καλλίτερα να αναρωτηθείς τι δεν έχεις κάνει σωστά.
Πολιτική των αντιφάσεων η επιλογή της Τουρκίας. Με σταθερή όμως διεκδίκηση και ζητούμενο.
Πολιτική των αντιφάσεων η απάντηση της Αθήνας. Χωρίς ανάγκη περαιτέρω εξειδίκευσης.
Αλήθεια , σήμερα με όσα ανακοινώνονται και με όσα – όπως μαθαίνω – δεν ανακοινώνονται διερωτώμαι : ποιο θα ήταν το “πολιτικό κόστος” μιας ανακοίνωσης της Αθήνας ότι παγώνουν οι προοπτικές για τη νέα κοινή συνεδρίαση των δυο κυβερνήσεων; Δηλαδή απλά το αυτονόητο.
Χωρίς να διεκδικώ το αλάθητο, προσπάθησα να καταγράψω, παραλείποντας αρκετά είναι αλήθεια, ότι η πολιτική των Ερντογάν και Νταβούτογλου, πάνω από μια δεκαετία, είναι συνεπής. Όχι μόνο αδιαφορούν επιδεικτικά για την ευρωπαϊκή και αμερικανική γνώμη αλλά στη Συρία, στην Αίγυπτο και αλλού επιλέγουν την σύγκρουση με τα αμερικανικά και ευρωπαϊκά συμφέροντα.
Γιατί να σεβαστούν τα Κυπριακά ή τα Ελλαδικά;
Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι ΗΠΑ έχουν από την πλευρά τους επιλέξει να εφαρμόζουν την γνωστή συνταγή της πολιτικής των » δύο μέτρων και δύο σταθμών ».
Άλλη απέναντι στην Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν (Κριμαία και Ανατολική Ουκρανία) και άλλη απέναντι στην Τουρκία (Κύπρος).
Αυτό που ξεχνούμε είναι ότι ακριβώς αυτή η ασυνέπεια αποτελεί την χειρότερη συνταγή για την άσκηση πειθούς και παραδειγματισμού. Άρα, έχουμε μέρος της ευθύνης. Λέγω έχουμε, διότι αν δεν σφάλλω μετέχουμε της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του NATO.
Πληροφορούμαστε τώρα ότι – σύμφωνα με τις καταγγελίες που δημοσιοποιήθηκαν – ρωσικοί αεροπορικοί σχηματισμοί παραβίασαν τον εναέριο χώρο χωρών του ΝΑΤΟ. Αλήθεια γιατί να ενοχληθεί η Μόσχα από τις ΝΑΤΟικες δηλώσεις όταν η Τουρκία καθημερινά έχει την ίδια τακτική στο Αιγαίο; Γιατί ;
Η Μόσχα, επίσης, δεν μπορεί πια να είναι πειστική όταν καταγγέλλει -αν πράγματι καταγγέλλει- τις τουρκικές ενέργειες στην Κυπριακή ΑΟΖ. Η ίδια εισέβαλε στη Κριμαία, την κατέχει και την προσάρτησε παράνομα.
Τι μήνυμα στέλνει η Ρωσία ένα Μόνιμο Μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας;
Απλά, το ίδιο μήνυμα που έστειλε η Ουάσιγκτον όταν εισέβαλε χωρίς έγκριση του ΟΗΕ στο Ιράκ το 2003 αρνούμενη να περιμένει και να εργασθεί για την (λεγόμενη) δεύτερη Απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας για την έγκριση χρήσης βίας.
Λευκωσία και Αθήνα – όπως διαβάζω – μεταφέρουν το »παιχνίδι»
στο πεδίο που έχουμε συγκριτικό πλεονέκτημα, δηλαδή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τα πρόσφατα Συμπεράσματα των Βρυξελλών κινούνται μεν προς τη σωστή κατεύθυνση, δεν πρόκειται όμως να επηρεάσουν την διαδικασία λήψης απόφασης στην Τουρκία.
Μεγαλύτερη ίσως σημασία – από πλευράς εντυπώσεων και ουσίας – έχουν οι εν εξελίξει διεργασίες ομόκεντρων υποπεριφερειακών σχημάτων/συστημάτων ασφαλείας με τις τριγωνικές συνεργασίες Αιγύπτου-Κύπρου – Ελλάδος και Ισραήλ – Κύπρου – Ελλάδος.
Δυστυχώς, το μοναδικό παγκόσμιο συλλογικό σύστημα Ασφαλείας, που είναι ο ΟΗΕ, έχει αδρανοποιηθεί λόγω της αδυναμίας του Συμβουλίου Ασφαλείας να εκτελέσει την προβλεπόμενη από τον Χάρτη αποστολή του λόγω της σύγκρουσης συμφερόντων των »Πέντε » ( Μόνιμων Μελών).
Η λεγόμενη προς την κατεύθυνση της Νέας Υόρκης “διεθνοποίηση” – με το καλό σενάριο- στην καλλίτερη περίπτωση ως αποτέλεσμα θα είχε την πρόταξη της επανάληψης των δικοινοτικών συνομιλίων και κατά ειωθότα ουδέτερη γλώσσα σε σχέση με τις ενέργειες της Τουρκίας. Δηλαδή θα περιείχε την γνωστή έκκληση προς όλα τα μέρη “να αποφύγουν ενέργειες που επιδεινώνουν τη κατάσταση κλπ.»
Με το κακό όμως σενάριο, δεν μπορεί να αποκλεισθεί ότι η επιστροφή στην status quo ante κατάσταση θα μπορούσε να περιέχει και την “σύσταση» για σύνδεση της διαδικασίας και του χρονοδιαγράμματος εκμετάλλευσης του ενεργειακού πλούτου της Κυπριακής Δημοκρατίας με τη επίλυση του λεγόμενου »πολιτικού προβλήματος».
Αυτός ακριβώς είναι ο στρατηγικός στόχος της Τουρκίας.

Χαμός

Aπό τον Βασίλη Μπόνιο

Εμείς δεν το πιστεύουμε, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα.

Δεν πιστεύουμε ότι έχουν δόση αλήθειας οι φήμες που θέλουν τον Γιώργο Μουρούτη και τον Νίκο Παππά να τηλεφωνούν σε ιδιοκτήτες ΜΜΕ (ακόμη και site), για να διαμαρτυρηθούν-συχνά και να ζητήσουν την απόλυση "ενοχλητικών"δημοσιογράφων.

Και δεν το πιστεύουμε γιατί τούς θεωρούμε και τους δύο έξυπνα παιδιά. Το να τηλεφωνήσουν σε ένα ΜΜΕ  για να διαμαρτυρηθούν για δημοσιοποίηση προσωπικών δεδομένων ή ρεπορτάζ που θίγουν προσωπικές ζωές είναι κατανοητό και θεμιτό.

Το να ενοχλούνται όμως από πολιτικές αναλύσεις και συνεντεύξεις και να μπαίνουν στον κόπο να παρέμβουν σε ιδιοκτήτες ΜΜΕ είναι πέρα για πέρα μαλακία.

Και το χερότερο γι΄αυτούς είναι χαμένους χρόνος και δημιουργία αχρείαστου ΜΙΣΟΥΣ και ΑΡΝΗΤΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ.

Θα σας εξηγήσω το γιατί.

Αν τηλεφωνήσει ο Μουρούτης στον εκδότη Φούφουτο και ζητήσει την απόλυση δημοσιογράφου και κυρίως την πετύχει, ο δημοσιογράφος θα αποκτήσει στόχο στην ζωή του όσο ζει να εκδικηθεί τον Μουρούτη. Ακόμη κι όταν ο Μουρούτης θα είναι γέρος με άσπρα μαλλιά και θα κάνει βόλτες αμέριμνος στο Κολωνάκι.

Το ίδιο θα συμβεί και με τον Παππά αν εξαιτίας του δημοσιογράφος χάσει τη δουλειά του.

Είναι επικίνδυνο να παίζεις με τις ζωές των ανθρώπων και μόνο οι επιπόλαιοι και οι ημιμαθείς αγνοούν αυτό τον κανόνα.

Οι μαφιόζοι πάντα πίστευαν ότι η Εκδίκηση είναι η πιο γρήγορη σφαίρα.

Κι αν κάποιος αισθάνεται σήμερα παντοδύναμος πρέπει να έχει την εξυπνάδα να φαντασθεί την εικόνα του όταν θα συναντήσει -σε στιγμή που θα είναι μόνος και ανυπεράσπιστος-, έναν άνθρωπο στον οποίο έχει κάνει κακό κι αυτός βρεθεί στην συνέχεια σε θέση ισχύος.

Επίσης όσοι κάνουν κακό στους συνανθρώπους τους-και τυχαίνει να έχουν οικογένεια- θα πρέπει να σκεφθούν διπλά για το που θα χτυπήσει η ανάγκη του θύματός τους  για εκδίκηση.

Πάμε παρακάτω. Κι όλα αυτά γιατί;

Μήπως πρόκειται να κερδίσουν τις εκλογές η ΝΔ ή ο ΣΥΡΙΖΑ αντίστοιχα, επειδή θα έχουν με το μέρος του δημοσιογράφους-παπαγαλάκια;

Αρχίδια μάντολες!

Ο κόσμος έχει γραμμένους στα αρχίδια του τα παπαγαλάκια των κομμάτων που εργάζονται στα ΜΜΕ-τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, εφημερίδες, περιοδικά, site και στα τρία γουρουνάκια.

Κανείς δημοσιογράφος δεν μπορεί να επηρεάσει την κοινή γνώμη σε μια εποχή μάλιστα που λόγω social media όλοι οι Ελληνες δημοσιολογούν και είναι εν δυνάμει δημοσιογράφοι.

Λοιπόν κανείς παπάρας δημοσιογράφος δεν πρόκειται να πείσει κανέναν να ψηφίσει Σαμαρά επειδή θα βγεί στο κανάλι και θα επαναλαμβάνει διαρκώς ότι ο Σαμαράς είναι πιο γενναίος από τον Μπλεκ.

Το ίδιο ισχύει και για τα παπαγαλάκια του ΣΥΡΙΖΑ. Κανείς δεν πρόκειται να ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ επειδή οι δημοσιογράφοι που πρόσκεινται στον ΣΥΡΙΖΑ θα προπαγανδίζουν υπέρ του κόμματος.

Στην Ελλάδα στο κάτω κάτω ποτέ δεν κερδίζει η αντιπολίτευση-σχεδόν πάντα χάνει η κυβέρνηση.

Οσοι καραγκιόζηδες δημοσιογράφοι να βγουν και να υπερασπισθούν μια κυβέρνηση που δεν έχει κάνει ουδεμία μεταρρύθμιση του πελατειακού κράτους και το μόνο που κάνει είναι να βάζει χυδαία χαράτσια, αυτή η κυβένηση δεν έχει καμμία τύχη-ακόμη κι αν κάθε μέρα χίλιες ρέπλικες του Πρετεντέρη περιγράφουν τα κατορθώματά της.

Το ίδιο ισχύει και για τον ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμη κι αν όλοι οι δημοιογράφοι γράφουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει 100 Τσώρτσιλετοιμοπόλεμους να αλλάξουν τον ρου της Ιστορίας, τίποτε δεν πρόκειται να πετύχει αν τα στελέχη του παρουσιάζονται σαν μπουλούκι που κρύβεται στα δύσκολα-όπως συνέβη πρόσφατα με τα stress test ή με την περίπτωση της Δούρου.

Η κοινωνία, ο λαός, η κοινή γνώμη, διαθέτει πιο οξύ ένστικτο από την κάθε πατσαβούρα δημοσιογράφο.

Το μόνο που θα καταφέρουν ο Μουρούτης και ο Παππάς με το να παρεμβαίνουν σε μηντιάρχες-σε περίπτωση που το κάνουν-είναι να πλουτίσουν ακόμη περισσότερο κάποια λαμόγια μηντιάρχες και δημοσιογράφοι, όπως τα λαμόγια των ΜΜΕ που τα κονόμησαν από το Χρηματιστήριο, τα κοινοτικά προγράμματα, τα γραφεία τύπου, τα μυστικά κονδύλια, την γενική γραμματεία τύπου και πάει λέγοντας. Ετσι υπάρχουν σήμερα δημοσιογράφοι που έχουν παρκαρισμένα στην Μαρίνα του Φλοίσβου πιο μεγάλα σκάφη από αυτά των βαρβάτων εφοπλιστών.

Ολος αυτός ο στρατός των καλοπληρωμένων δημοσιογράφων δεν μπόρεσε να σώσει το ΠΑΣΟΚ από την συντριβή και την ξεφτίλα. Ούτε φυσικά κανένα πρωθυπουργό και καμμία κυβέρνηση.

Το μόνο που κατάφεραν ήταν να τα κονομήσουν επειδή οι Μουρούτηδες και οι Παππάδες τούς έδιναν αξία που δεν είχαν.

Πόσο μάλλον σήμερα που η κοινή γνώμη έχει στην διάθεσή της χιλιάδες τρόπους να ενημερωθεί εντός και εκτός εισαγωγικών.

Και δεν χρειάζεται τον κάθε μαλάκα δημοσιοκάφρο να της κάνει πλύση εγκεφάλου...