κάτι χαμόγελα παντός καιρού (εξαιρετικό!)

κάτι χαμόγελα παντός καιρού (εξαιρετικό!)

"ΡΕΣΑΛΤΟ"

Υπάρχουν κάτι χαμόγελα παντός καιρού. 
Που έχουν την ιδιότητα να σε κάνουν ν'ανατριχιάζεις, Συθέμελα. Να σου σηκώνουν την τρίχα κάγκελο! Να σε γεμίζουν με μια ανησυχητική αίσθηση επερχόμενων δεινών και συμφορών... 
Σαν αυτό, ας πούμε, της θυγατέρας του κ. Μητσοτάκη,
που δεν το αποχωρίζεται ακόμη κι αν ο φακός τη συλλαμβάνει να παρευρίσκεται σε κάποια κηδεία... 
Αλλά το χαμόγελο που δικαιωματικά αξίζει τον τίτλο του "χαμόγελου της χρονιάς" (ίσως και των τελευταίων χρόνων) θεωρούμε ότι ανήκει στον νυν κ. πρωθυπουργό. 
Αυτόν της... "αριστεράς". 

Αυτόν που θα έφερνε το "νέο" εκδιώκοντας το "παλιό". 
Αυτόν που η κυβερνητική-μνημονιακή φαρέτρα του είναι γεμάτη από πασοκογενή βέλη. 

Αυτόν που ο χιουμορίστας και χαβαλετζής κ. Ομπάμα είχε αποκαλέσει "συμπαθή Αλέξη". 

Αυτόν που χαρίζει το πλατύ του χαμόγελο σε πολιτικούς φίλους και εχθρούς, αφειδώς. Άδολα. 

Αυτόν που διατηρεί το κέφι του και δεν χάνει το αστραφτερό του χαμόγελο. Προφανώς δεν βλέπει κανένα λόγο για το αντίθετο. Ακόμα και τώρα. Που τα μέτρα-κτηνωδίες που υπέγραψε είναι να εφαρμοστούν, κουρελιάζοντας το "ΟΧΙ" αλλά και χρησιμοποιώντας το(!) στην προεκλογική τελευταία καμπάνια. Ακόμα και τώρα που ήρθε η ώρα "της είσπραξης των χρωστούμενων" από τους τοκογλύφους κι αεριτζήδες. Καταβαραθρώνοντας οικογένειες, καταληστεύοντας υπάρχοντα, ξεπουλώντας δημόσια περιουσιακά στοιχεία, που δεν ανήκουν ούτε στην "αριστερά" ούτε στη "δεξιά" ούτε στους κρατικοδίαιτους μπίζνεσμεν φίλους τους ούτε στους τραπεζίτες και "επενδυτές" των "εταίρων" τους. 

Αυτός που το χαμόγελό του μας κάνει να χάνουμε το δικό μας. 
Και να γρυλλίζουμε σαν πληγωμένα θεριά σε αιχμαλωσία... 

 
πρωθυπουργικά χαριεντίσματα με τον υποψήφιο τηλελάγνο πρόεδρα του "παλαιού" και παρωχημένου 

"Είμαστε ένα χαρούμενο κοινοβουλευτικό παρεάκι": πριν τα πρωθυπουργικα μεγαλεία, χαριεντίσματα με τους τότε συγκυβερνητικούς (και μνημονιακούς) κυρίους Λοβέρδο, Βορίδη, Άδωνι. Πλέον η σκυτάλη των "προαπαιτούμενων", πιο σκληρών και αβάσταχτων από ποτέ, πέρασε στα χαμογελαστά χέρια της αριστερής ιλαροτραγωδίας... 

ΠΗΓΗ: 
http://antidras.blogspot.gr/2015/10/blog-post_14.html

Aπό τον Pitsiriko-pitsirikos.net

Αν κάποιος σου έλεγε πριν από έναν χρόνο πως, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβέρνηση, ο Αλέξης Τσίπρας θα ψηφίσει το πιο σκληρό Μνημόνιο, θα του έλεγες πως παραλογίζεται. Κι όμως, αυτό έγινε, και απόψε, τα μεσάνυχτα, η Βουλή θα ψηφίσει το πολυνομοσχέδιο με τα προαπαιτούμενα της συμφωνίας για το τρίτο πρόγραμμα στήριξης.

 

Αυτό που είναι εντυπωσιακό δεν είναι τόσο η απάτη του Αλέξη Τσίπρα αλλά η προθυμία τόσων ανθρώπων να αποδεχτούν πως έγινε αυτή η απάτη.

Άνθρωποι που μέχρι χτες ούρλιαζαν και διαδήλωναν κατά των Μνημονίων, όχι μόνο έχουν βγάλει τον σκασμό αλλά δεν δέχονται και κουβέντα κατά του Μνημονίου Τσίπρα.

Όσοι επιμένουν να επισημαίνουν την απάτη Τσίπρα, δέχονται πυρά από τους μέχρι χτες συντρόφους στον αγώνα.

 

Οι ατελείωτες δηλώσεις Τσίπρα για κατάργηση του Μνημονίου και οι κατηγορίες του κατά της προηγούμενης κυβέρνησης για όλα αυτά που ο ίδιος κάνει -ακόμα πιο σκληρά- σήμερα- είναι πάντα εκεί αλλά δεν είναι πολλοί αυτοί που τις θυμούνται.

Μάλιστα, όποιος θυμίζει αυτές τις δηλώσεις και υποσχέσεις Τσίπρα, αντιμετωπίζεται σαν προβοκάτορας και συκοφάντης. Και δεξιός.

Παράλληλα, σχεδόν όλα τα ΜΜΕ -αλλά και οι «ελεύθερες» φωνές- στηρίζουν με λύσσα το Μνημόνιο Τσίπρα. Όποιος δεν στηρίζει το Μνημόνιο Τσίπρα, κινδυνεύει.

Τελικά, είναι πολλοί αυτοί που είναι πρόθυμοι να εξαγοραστούν και να σωπάσουν για μια θεσούλα και λίγα ευρώ.

Τζάμπα η ξεφτίλα τους.

Το Μνημόνιο είναι ανεφάρμοστο και η έξοδος από το ευρώ πλησιάζει.

Και ο Αλέξης Τσίπρας θα περάσει στην Ιστορία σαν ένας ακόμα απατεώνας.

Θέλω τότε να δω την νέα κωλοτούμπα όλων αυτών που σήμερα αγάπησαν ξαφνικά το Μνημόνιο Τσίπρα.

Κρίμα, γιατί με κάποιους από αυτούς περπατήσαμε και στους ίδιους δρόμους.

Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή Ο μεγαλύτερος Ελληνας μαθηματικός

Posted by Γαλάζιος Ρεπόρτερ στο Οκτωβρίου 16, 2015

O Kων/νος Καραθεοδωρή υπήρξε μία σπανίζουσα μορφή στην ιστορία της επιστήμης, όπου η δυσθεώρητου ύψους επιστημονική του οντότητα, συναγωνίζεται αυτήν που αφορά τον άνθρωπο Καραθεοδωρή, τον φιλόστοργο οικογενειάρχη, τον σεμνό ώριμο πολίτη της κοινωνίας, τον φιλόπατρη στο επίπεδο του άδολου και ανιδιοτελούς οραματιστή. Η συγκρότηση ενός τέτοιου αδαμάντινου χαρακτήρα σε συνδυασμό με μια υγιώς αναπτυσσόμενη φιλοδοξία, που είχε τα θεμέλιά της στο ταλέντο του και τον ευφυή νου, δεν μπορούσε παρά να προδιαγράψει λαμπρή φωτοδότρα πορεία, άστρου φωτεινού που μας φωτίζει ακόμα και σήμερα με φως ελληνικό και οικουμενικό και μας κάνει περήφανους.

Είναι γόνος ενός ισχυρού μεγαλεπήβολου γενεαλογικού δέντρου με ρίζες στην Αδριανούπολη της Ανατολικής Θράκης.

Γενάρχης είναι ο Στέφανος Καραθεοδωρής 1789-1867 ιατρός, λόγιος και μαθηματικός, ιδρυτής της αυτοκρατορικής ιατρικής σχολής της Κωνσταντινούπολης στην οποία δίδαξε ως καθηγητής επί σαράντα χρόνια. Υπήρξε προσωπικός ιατρός του σουλτάνου, σύμβουλος του υπουργείου εκπαίδευσης, όπου εισήγαγε και επέβαλε στη τουρκική γλώσσα πολλούς επιστημονικούς όρους με ελληνική ρίζα. Άλλωστε μιλούσε και έγραφε δεκαεφτά γλώσσες. Γενικά οι Καραθεοδωρή κατελάμβαναν ανώτατα αξιώματα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ως υπουργοί, πρεσβευτές, ηγεμόνες νήσων και διπλωματικοί υπάλληλοι.

Μ’ αυτήν τη δύναμη κατόρθωσαν να υπηρετήσουν τα εθνικά συμφέροντα παραδίδοντας το εμπόριο, τις τέχνες και τις επιστήμες σε ελληνικά χέρια, δίχως όμως να εκτίθενται απέναντι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Μιχάλης Αναστασιάδης σε μνημόσυνο του Κ. Καραθεοδωρή είπε «ήταν σφάλμα των Ελλήνων που την σώφρονα πολιτική των Καραθεοδωρήδων δεν εσκέφτηκαν να ακολουθήσουν εκατό χρόνια πριν. Θα ήτο δυνατόν έτσι η Οθωμανική Αυτοκρατορία να γίνει ελληνική. Άντ’ αυτού παρακαλούσαν στα σουλτανικά χαρέμια και μάλωναν ποιος θα γίνει ηγεμόνας στις παραδουνάβιες χώρες ώστε να είναι τύραννος για λογαριασμό των τυράννων».

Ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή, δισέγγονο του Αντωνίου Καραθεοδωρή, αδερφού του Στέφανου, στον οποίο αναφερθήκαμε προηγουμένως, γεννιέται το 1873 στο Βερολίνο στις 13 Σεπτεμβρίου. Ο παππούς του ήταν ανεψιός του μαρτυρικού Πατριάρχη Κύριλλου Στ΄, ενώ η μητέρα του η Δέσποινα Πετροκόκκινου κατάγονταν από τη Χίο. Το γένος Πετροκόκκινου είναι επίσης σημαντικό στην νεότερη ελληνική ιστορία. Τέλος, ο πατέρας του Στέφανος που γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1834 ήταν διπλωμάτης στο Βέλγιο, όπου υπήρξε και μέλος της Ακαδημίας Διεθνούς Δικαίου των Βρυξελλών.

Παρότι χάνει τη μητέρα του στην τρυφερή ηλικία των έξι ετών ανατρέφεται από την Ευθαλία Πετροκόκκινου, αρχόντισσα του Αιγαίου με όλες τις αρχές των νοικοκυραίων της εποχής εκείνης. Τα καλοκαίρια οι απανταχού Καραθεοδωρήδες συγκεντρώνονταν στη Χίο δίνοντας την ευκαιρία στον Κωνσταντίνο να περνάει αξέχαστα καλοκαίρια με τα εξαδέλφιά του.

Tο λυκαυγές της εμβέλειας το συναντούμε στα μαθητικά του τετράδια. Διαβάζουμε σε αυτόγραφη σημείωση του Ιουλίου Βερν που του γράφει: Στον κ. Kostia Καραθεοδωρή πανευτυχής που μπόρεσα, περνώντας από τις Βρυξέλλες, ν’ αφήσω αυτήν τη μαρτυρία όλης μου της συμπάθειας. 24–9ου–1887.

Σε άλλο τετράδιο ο καθηγητής του Bourgaults τού γράφει : στον νεαρό μου φίλο Kostia, ο οποίος θα γίνει, αν συνεχίσει έτσι, ένας μοντέρνος Ευκλείδης !!! 1η Μαΐου 1888.

Ενώ ο διάσημος νεοελληνιστής Legrand σημειώνει: «Η ανθρώπινη γλώσσα, με τις άπειρες ποικιλίες της, είναι η απόδειξη η πιο πειστική της ελευθερίας μας».

Οι πρώτες διακρίσεις έρχονται για τον Κωνσταντίνο σε ηλικία δεκαέξι ετών όπου παίρνει το πρώτο βραβείο σε εθνικό διαγωνισμό Μαθηματικών του Βελγίου επί δύο συνεχή έτη.

Οι πρώτες σπουδές του είναι στη στρατιωτική σχολή μηχανικών του Βελγίου τις οποίες ενισχύει στο Παρίσι και το Λονδίνο. Το 1898 καταλαμβάνει σπουδαία θέση με προοπτική σε μεγάλα αρδευτικά έργα του Νείλου, όπως το φράγμα του Ασιούτ και του Ασουάν.

Ένα βράδυ, ενώ μελετά τα αγαπημένα του Μαθηματικά, προσπαθεί να λύσει κάποια απορία που του δημιουργήθηκε. Την επόμενη έπρεπε να κάνει κάποιες μετρήσεις στην πυραμίδα του Χέοπος. Όμως το μυαλό του ήταν στην αναζήτηση της λύσεως του προβλήματος. Τότε συνειδητοποιεί οριστικά την μεγάλη γοητεία που ασκούν πάνω του τα μαθηματικά. Έτσι παίρνει τη μεγάλη απόφαση να εγκαταλείψει το επάγγελμα του μηχανικού και τη σπουδαία εργασία. Αυτή ήταν και η σημαντικότερη καμπή στην ιστορία του Κ. Καραθεοδωρή, την οποία ο ίδιος περιγράφει ως εξής στις αυτοβιογραφικές του σημειώσεις.

«Η οικογένεια μου, οι παλιοί μου φίλοι, Δημήτριος Βικέλας και Μάρκος Δραγούμης, έβρισκαν το σχέδιό μου, να εγκαταλείψω μια εξασφαλισμένη θέση με πολλές δυνατότητες για το μέλλον, περισσότερο από κωμικό. Εγώ ο ίδιος δεν ήμουν ουδόλως πεπεισμένος, ότι αυτό το σχέδιο θα πετύχει και θα αποφέρει καρπούς. Δεν μπορούσα όμως να αντισταθώ στην καταναγκαστική ιδέα, ότι μόνον η ανεμπόδιστη ενασχόληση με τα Μαθηματικά έδινε στη ζωή μου το περιεχόμενό της».

Έτσι στην ηλικία των εικοσιεπτά ετών λαμβάνει τη μεγάλη απόφαση της ζωής του που συνοδεύεται από μία επίσης σπουδαία: να σπουδάσει Μαθηματικά στο Βερολίνο και κατόπιν στη Γοττίγγη που ήταν το δεσπόζον μαθηματικό κέντρο ανά τον κόσμο.

Ο ίδιος ο Κ. Καραθεοδωρή γι’ αυτήν την απόφασή του είπε πως «επρόκειτο περί της μεγαλυτέρας, εις ολκήν συνεπειών, αποφάσεως, ήν ποτέ έλαβον εις την ζωήν μου».

Άλλωστε αρκετοί και μεγάλοι επιστήμονες μελλοντικά αναφέρθηκαν σε ομιλίες τους και σημειώσεις τους στη σημαντική αυτή απόφαση του Καραθεοδωρή που έμελλε να προσφέρει τόσα πολλά στην επιστήμη, αναδεικνύοντάς τον έτσι έναν εκ των επιφανέστερων επιστημόνων του εικοστού αιώνα.

Όπως ήταν επόμενο, η πρόοδός του ήταν ραγδαία και η αναρρίχηση στα αξιώματα της επιστημονικής κοινότητας ανεμπόδιστη.

Το ότι είναι αστέρι λαμπερό στον ουρανό της επιστήμης το παρατηρούμε με την διδακτορική του διατριβή με τίτλο «Περί ασυνεχών λύσεων στο λογισμό των μεταβολών» η οποία συνοδεύεται, με έπαινο που γράφει «αγχίνοια του εφευρίσκειν περιφανής».

Ο επιβλέπων καθηγητής Minkowski στην αξιολόγησή του γράφει: «Η εργασία ανήκει στις καλύτερες μαθηματικές διατριβές που έχουν υποβληθεί στη σχολή».

Ο Felix Klein πριν ακόμη εξεταστεί για το διδακτορικό του, του προτείνει να γράψει και υφηγεσία ενώ με πρόταση του David Hilbert πριν από τις προβλεπόμενες ημερομηνίες, αποκτά το δικαίωμα «του διδάσκειν».

Είναι τόσο σπουδαίοι οι τρεις προαναφερθέντες μαθηματικοί και ακόμη σπουδαιότεροι οι πρόδρομοι αυτής της θεωρίας όπως ο Bernoulli, Euler και Gauss ώστε η αξιολόγησή τους για την διατριβή του Κ. Καραθεοδωρή να αποκτά πολύ μεγάλο κύρος και ύψιστη αξία.

Ενώ του δίδεται άμεσα μια τόσο σημαντική θέση στο περίφημο μαθηματικό κέντρο της Ευρώπης το Göttingen, ο φιλόπατρις Έλληνας αναζητά την καταξίωση στην πατρίδα του η οποία αγνοεί την αξία του και του προσφέρει θέση σε ένα σχολείο της Μακεδονίας ως Ελληνοδιδάσκαλος ούτε καν ως μαθηματικός. Έτσι ξεκινάει την λαμπρή φωτοδότρα πορεία του προς τον ουρανό της επιστήμης στην Γερμανία. Ταυτόχρονα δημιουργεί μια καταπληκτική οικογένεια. Το 1908 και σε ηλικία τριάντα πέντε ετών παντρεύεται την εικοσιτετράχρονη Ευφροσύνη. Την επόμενη χρονιά γεννιέται ο Στέφανος και αργότερα η εν ζωή κόρη του Δέσποινα. Όπως η ίδια μας πληροφορεί, ως οικογενειάρχης υπήρξε υποδειγματικός, σεμνός, διακριτικός, εφόσον ποτέ δε μίλησε στα παιδιά του για το μέγεθος της αξίας του και το ύψος των αξιωμάτων που κατείχε. Τρία χρόνια πριν από το θάνατό του συνειδητοποίησαν το μέγεθός του ως διάνοια. Επεδίωκε τη ζωντανή τους μόρφωση μέσα από ταξίδια, ενώ μετά από τον εκκλησιασμό της Κυριακής φρόντιζε να πηγαίνει τα παιδιά του σε μουσεία, εκθέσεις και αξιόλογες εκδηλώσεις.

Επεδίωκε να είναι ποιοτικός ο χρόνος που αφιέρωνε στην οικογένειά του. Διαρκώς τους δίδασκε να έχουν αξίες, ιδανικά, να αγαπάνε τη δουλειά και πάνω από όλα την Ελλάδα. Πιστός στα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη ανέθρεψε τα παιδιά του με τις παραδόσεις και τις αρχές που ανατράφηκε αυτός από την αρχόντισσα της Χίου.

Ως δάσκαλος χάραξε την ανεξίτηλη φυσιογνωμία στη μνήμη των μαθητών του, γιατί, όπως και στα παιδιά του, ήξερε να συνδυάζει τέλεια την αγάπη με την παιδαγωγική αυστηρότητα. Όταν αναχωρούσε από τη Γοττίγγη για το Βερολίνο, οι μαθητές του που τον φώναζαν χαϊδευτικά «Cara», οργάνωσαν ειδική τελετή, στην οποία του έγραψαν και του απάγγειλαν ποίημα τριάντα οκτώ στροφών, εξυμνώντας τα μεγάλα προτερήματα του δασκάλου τους και περιέγραφαν τη λύπη τους για τον αποχωρισμό.

Όλος ο βίος και η πολιτεία του Κ. Καραθεοδωρή διέπονται από διαρκή δράση με σεμνότητα, ταπείνωση, ανιδιοτέλεια και μεγαλοψυχία που εκπλήσσει κυριολεκτικά την επιστημονική κοινότητα.

Μέσα από αυτή τη λαμπρή επιστημονική καριέρα ξεχωρίζει και η σχέση του με τον Αϊνστάιν, όπου μέσα από την αλληλογραφία των δύο αυτών ανδρών που αρχίζει τον Σεπτέμβρη του 1916 προκύπτει η μεγάλη συμβολή του Κ. Καραθεοδωρή σε 3 δυσκολίες που συνάντησε στη διατύπωση της γενικής θεωρίας της σχετικότητας. Ο Αϊνστάιν αναγνώρισε την βοήθεια που δέχτηκε από τον Κ. Καραθεοδωρή, όπως προκύπτει από την αλληλογραφία των δύο επιστημόνων. Σε μία επιστολή αντίγραφο της οποίας βρίσκεται στα αρχεία του μουσείου Κ. Καραθεοδωρή γράφει:

«Αξιότιμε κύριε συνάδελφε!

Θεωρώ την παράγωγό σας υπέροχη.

Αρχικά με δυσκόλεψε ένα μικρό γραφικό λάθος που βρισκόταν στην δεύτερη σελίδα. Τώρα όμως κατανοώ τα πάντα. Θα έπρεπε να δημοσιεύσετε την θεωρία μ’ αυτήν την μορφή στo Αnnalen der Physik, γιατί οι Φυσικοί συνήθως δεν γνωρίζουν τίποτε για το αντικείμενο αυτό, όπως και εγώ άλλωστε. Θα πρέπει να σας φάνηκα με την επιστολή μου σαν τον Βερολινέζο εκείνο, ο οποίος μόλις τώρα ανακάλυψε το Γκρούνεβαλντ και ρωτάει αν υπήρξαν ποτέ άνθρωποι εκεί μέσα.

Αν θέλετε δε να κάνετε τον κόπο να μου αναπτύξετε και τους κανονικούς μετασχηματισμούς θα βρείτε στο πρόσωπό μου έναν ευγνώμονα και συνειδητό ακροατή. Κι αν επιπλέον λύσετε το πρόβλημα των κλειστών χρονικών γραμμών, τότε προσκυνώ σας. Εδώ κρύβεται κάτι, με το οποίο αξίζει να ασχοληθούν οι κορυφαίοι.

Τους εξαιρετικούς μου χαιρετισμούς

Δικός σας Α. Αϊνστάιν».

Σε κάποια άλλη επιστολή ο Αϊνστάιν παρακαλεί τον Καραθεοδωρή : «Θα θέλατε να σκεφτείτε τον χρόνο; Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας αυτού του άλυτου έως τώρα προβλήματος του χώρουχρόνου.

Σας χαιρετά ο όλος δικός σας Α. Αϊνστάιν».

Ο Καραθεοδωρή φυσικά απαντά άμεσα και κατατοπιστικά στον Αϊνστάιν ενώ όταν ο Καραθεοδωρή δημοσιεύει την εργασία του επί των Αξιωμάτων της Ειδικής θεωρίας της σχετικότητας, το πρώτο συγχαρητήριο τηλεγράφημα θα το πάρει από τον Αϊνστάιν «ΑΓΑΠΗΤΕ ΣΥΝΑΔΕΛΦΕ ΜΕ ΚΑΤΑΠΛΗΞΑΤΕ».

Η εμβέλειά του ανδρώνεται με το έργο του που τον κατατάσσει στους αστέρες του ουρανού της μαθηματικής επιστήμης.

Γι’ αυτό το έργο ο καθηγητής Lars του Harvard σημειώνει: «Ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή ήταν ένας από τους αρχηγούς μαθηματικούς οι οποίοι στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα δημιούργησαν τα θεμέλια για τη μελλοντική ανάπτυξη των μαθηματικών που κινδύνευαν να παραμείνουν στάσιμα».

Ο καθηγητής Hantrix Tietze γράφει: «Η αντίληψή του κατά την οποία το περιεχόμενο της επιστήμης δεν είναι μόνο η εποπτεία των αποτελεσμάτων, αλλά κατά πρώτο ή αρχιτεκτόνηση άρτιου θεωρηματικού οικοδομήματος, παρακίνησαν τον Καραθεοδωρή στην ανάπτυξη της διαρθρώσεως της θερμοδυναμικής κατά τρόπο που επιτρέπει τη διαυγέστατη θεώρηση των θεμελιωδών αρχών».

Ο καθηγητής και φίλος του Erhard Schmidt συχνά τόνιζε στις συναντήσεις των καθηγητών πως ο Καραθεοδωρή είναι άνθρωπος απαλλαγμένος από τα διαδεδομένα στο χώρο των επιστημόνων πάθη, ενώ για το έργο του έλεγε «χάρη στις βαθιές και εκτεταμένες εργασίες του περί του λογισμού των μεταβολών και των γειτονικών περιοχών αυτού, οι οποίες αναπτύχθηκαν στο ομώνυμο έργο του πάνω στο αντικείμενο αυτό, ο Καραθεοδωρή μπόρεσε να εισχωρήσει και στη γεωμετρική οπτική, της οποίας λαμπρό αποδεικτικό βάθρο αποτελεί η θεωρία του για το κατοπτρικό τηλεσκόπιο του Β. Schmidt, η οποία είναι ακόμα και αριθμητικώς άρτια.

Εδώ πρέπει να σκεφθούμε και τη συμβολή στη θεωρητική φυσική, τόσο γόνιμη για την αποσαφήνιση των λογικών θεμελιωδών βάσεων, την οποία προσέφερε ο Καραθεοδωρή με τις εργασίες του για τις θεμελιώδεις βάσεις της θερμοδυναμικής και την αξιωματική της ειδικής θεωρίας της σχετικότητας. Επίσης, πρέπει να θυμηθούμε και την ανυπέρβλητη σε διαύγεια και απλότητα απόδειξή του, για το θεώρημα της επανόδου του Poincare».

Το ανθολόγιο των υπέροχων κριτικών για το έργο του μεγάλου Έλληνα μαθηματικού είναι μεγάλο και γραμμένο από τους καλύτερους και σπουδαιότερους επιστήμονες του 20ου αιώνα.

Εμείς θα κλείσουμε αυτές τις επιλογές με τη γνώμη και ενός Έλληνα καθηγητή του Μιχάλη Στεφανίδη δίχως τούτο να σημαίνει ότι υπερτερεί των κριτικών των καθηγητών Ν. Κριτικού, Δημ. Χόνδρου, Νείλου Σακελάριου, Γ. Ιωακείμογλου, Ι. Καλιτσουνάκη και άλλων.

«Οι επιστημονικές εργασίες του Καραθεοδωρή που αναφέρονται κυρίως στη μαθηματική ανάλυση και τη γεωμετρία, στο λογισμό των μεταβολών και τη μαθηματική απεικόνιση, στη θερμοδυναμική και τη γεωμετρική οπτική, στη θεωρία των συνόλων και τη θεωρία της σχετικότητας, είναι θεμελιώδεις έρευνες εξαίρετης έμπνευσης, οι οποίες τον αναδεικνύουν από τους λίγους στην παγκόσμια επιστήμη ρυμοτόμους της μαθηματικής διανόησης».

Η εμβέλεια του Καραθεοδωρή αποδεικνύεται και αναδεικνύεται αφενός από τις σπουδαίες επιστημονικές του εργασίες που φιλοξενούνται στα πλέον φημισμένα επιστημονικά περιοδικά της Ευρώπης και αφ’ ετέρου από τη σχέση του και αλληλογραφία με τους καλύτερους επιστήμονες στο παγκόσμιο στερέωμα της μαθηματικής επιστήμης.

Το 1919 ο Ελληνικός στρατός απελευθερώνει την Ιωνία και οι Ελληνικές αρχές εγκαθίστανται στη Σμύρνη. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος καλεί τον Κ. Καραθεοδωρή στο σπίτι του για να του αναθέσει την οργάνωση του πανεπιστημίου της.

Τον καιρό εκείνο ο Κ. Καραθεοδωρή μεσουρανούσε στη Γερμανία εν μέσω των τότε αυτοκρατόρων της επιστήμης όπως Max Plank, Albert Einstein, Herman Schwarz, George Fobenius, Erhard Schmit , Arnold Sommerfeld, Felix Klein, Hermann Minkowski, Arthur Rosenthal, David Hilbert, και πολλών άλλων σημαντικών που ξεπερνούν τους 50.

Όμως ο θερμός Έλλην πατριώτης γευσιγνώστης του Ελληνο-χριστιανικού ιδεώδους δεν αφήνει στο ποτήρι το ποτό της νίκης, της χαράς και του εθνικού ενθουσιασμού που επικρατεί. Έτσι εγκαταλείπει τη λαμπρή καριέρα, την αξιοζήλευτη θέση του καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου και ασκαρδαμυκτί υπακούει στην πρόσκληση του Έλληνα πρωθυπουργού. Ο Βενιζέλος τον καλεί στο σπίτι του και με ζωηρότητα και πολλή χαρά κουνώντας το δείκτη του δεξιού χεριού λέγει προς τον Κ. Καραθεοδωρή: «Θα πάτε εις την Σμύρνην, θα σας παράσχουν όλας τας ευκολίας, το έργο σας είναι σπουδαίον, η Ελλάς πρέπει εκπολιτίσει τη Μ. Ασία».

Έτσι ο υψηλόφρων, φιλόπατρης και μέγας επιστήμων συλλαμβάνει, το όραμα για τη δημιουργία του πανεπιστημίου που όπως τονίζει ο ίδιος θα αποτελέσει το «ΦΩΣ ΕΞ ΑΝΑΤΟΛΩΝ». Με πολύ μεράκι ο εργασιομανής επιστήμων εργάζεται νύχτα μέρα για την οργάνωση και τον εξοπλισμό του πανεπιστημίου.

Το όνειρο όμως αυτό για το οποίο έκανε τόσες θυσίες δεν αξιώθηκε να δει να πραγματοποιείται. Το καταστρέφουν τα γεγονότα του 1922. Υπάρχουν έγραφες και μη, μαρτυρίες της εποχής εκείνης που αναφέρουν ότι ο Κ. Καραθεοδωρή αναχώρησε κυριολεκτικά τελευταία στιγμή και με κίνδυνο της ζωής του προκειμένου να επιβιβάσει σε πλοίο τα όσα με τόση επιμέλεια μετέφερε από την Ευρώπη για το πανεπιστήμιο της Σμύρνης.

Όταν έρχεται η καταστροφή είναι από τους τελευταίους που προλαβαίνει να σωθεί. Από τις σχετικές Ελληνικές μαρτυρίες που υπάρχουν για το γεγονός αυτό ο Θ. Δανιηλίδης στο προσωπικό του ημερολόγιο έγραφε:

«Ήμουν έτοιμος να αποπλεύσω με μία κατάμεστη βάρκα, όταν είδα στην προκυμαία τον καθηγητή. Τον έκανα νόημα να έρθει, αλλά αυτός προσπαθούσε να παρηγορήσει μία γριούλα. Σχεδόν σηκωτό τον πήγα στη βάρκα ενώ αυτός στιγμή δεν έπαψε να έχει στραμμένη την κεφαλή του προς τη μεριά της Σμύρνης αμίλητος και δακρυσμένος».

Ο Χρήστος Αγγελομάτης 40 χρόνια μετά στην εφημερίδα «Εστία» σε άρθρο του με τίτλο «Μικρό Χρονικό της μεγάλης τραγωδίας» θα γράψει: «Εκινδύνεψε και ο οργανωτής του Πανεπιστημίου της Σμύρνης, Καραθεοδωρή, να πέση εις τα χέρια των Τούρκων. Έμεινεν ο λαμπρός αυτός Έλλην μέχρι της τελευταίας στιγμής εις το Πανεπιστήμιο δια να σώση το εργαστηριακόν υλικόν, που είχε ολίγον προ της καταστροφής μεταφερθή από την Γερμανίαν».

Τα επόμενα χρόνια διορίζεται καθηγητής στο πανεπιστήμιο Αθηνών όπου γεύεται τα άγνωστα εις αυτόν αλλά διαδεδομένα στην επιστημονική κοινότητα πάθη καθώς και την αχαριστία της Ελλάδος που τον αναγκάζει να επιστρέψει καθηγητής στο Μόναχο. Το 1928 ανταποκρινόμενος στην πρόσκληση που του έγινε από το Πανεπιστήμιο του Harvard και από τη Μαθηματική Εταιρεία, ο Καραθεοδωρή φθάνει στις ΗΠΑ, μαζί με τη γυναίκα του, στις 25 Ιανουαρίου 1928.

Στο Harvard της Μασαχουσέτης, δίδαξε για ένα ολόκληρο εξάμηνο και για ένα δίμηνο στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας. Επίσης έδωσε μια σειρά διαλέξεων σε 20 Πανεπιστήμια, στο Cambridge, στο Berkley στο San Francisco, στο Λος Άντζελες, στην Ουάσιγκτον, στη Νέα Ορλεάνη, στη Ν. Υόρκη κ.ά.

Σε όλα τα Πανεπιστήμια τον υποδέχονταν με μεγάλο ενθουσιασμό.

Κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας του επικρατούσε δέος και νεκρική σιγή.

Στο διεθνές Μαθηματικό συνέδριο της Ν. Υόρκης του δίδεται η τιμητική προεδρία.

Και ερχόμαστε στο 1929 όπου ο Βενιζέλος ξανακαλεί αυτή τη φορά από το Μόναχο τον Κ. Καραθεοδωρή για την διοργάνωση των πανεπιστημίων Αιγαίου, Αθηνών – Θεσσαλονίκης. Παρότι ο συνάδελφός του και φίλος καθηγητής Sommerfeld θα τον συμβουλέψει να «μη βάλει ξανά στο κεφάλι του στέφανο εξ ακανθών για την Ελλάδα», ο θερμός πατριώτης λάτρης του αρχαίου Ελληνικού ιδεώδους και οραματιστής της μεγάλης ένδοξης Ελλάδας δε μπορούσε να μη θέσει εαυτόν εις την διάθεσή της. Λίγο πριν στη συνεδρίαση της βουλής των Ελλήνων τον Δεκέμβρη του 1929 ο τότε υπουργός παιδείας Γεώργιος Παπανδρέου θα αναφερθεί για τον Κ. Καραθεοδωρή με τα εξής λόγια «θεωρούμε ευτυχές το γεγονός για τα πανεπιστήμια Αθηνών και της Θεσσαλονίκης, και ενός τρίτου που ενδεχομένως είναι το πανεπιστήμιο Αιγαίου με έδρα Μυτιλήνη ή Χίο, διότι ο Έλλην Επιστήμων, ο οποίος τιμά το Ελληνικόν όνομα εις την ξένη έστρεξε να προσφέρει τα φώτα του προς την πατρίδα του».

Στην ίδια συνεδρίαση ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος θα πει τα εξής: «Όπως γνωρίζετε ο Κ. Καραθεοδωρή δεν είναι μόνο μια μεγάλη Μαθηματική εξοχότης, αλλά και ο κατ’ εξοχήν διακεκριμένος οργανωτής ανωτέρων σχολών της Ευρώπης ολοκλήρου. Οφείλω να σας είπω ότι η μεγάλη Γερμανία ανέθεσε εις αυτόν την οργάνωση του πολυτεχνείου του Breslau».

Στα επόμενα 2 χρόνια εργάζεται ως Κυβερνητικός επίτροπος με βαθμό πρυτάνεως για την οργάνωση των πανεπιστημίων Αθηνών – Θεσ/κης. Μ’ αυτό τον κανονισμό τα πανεπιστήμια λειτούργησαν επί 50 χρόνια έως το 1982. Η Ελλάδα που με τόσο ενθουσιασμό εκάλεσε τον Κ. Καραθεοδωρή με τρόπο απογοητευτικό και με έγγραφο που έφερε την υπογραφή γραμματέως γ΄ τάξης τον παύει από τη θέση αυτή. Έτσι επιστρέφει στην έδρα του στο Μόναχο συνεχίζοντας ταυτόχρονα το συγγραφικό του έργο. Εν τω μεταξύ τον καλούν να διδάξει στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου.

Τo 1936 θεσπίζεται το βραβείο Fields για τα μαθηματικά. Είναι διεθνώς αναγνωρισμένο το κύρος του βραβείου Fields στα Μαθηματικά και η συμβολή του στην ανάπτυξη της μαθηματικής επιστήμης.

Το βραβείο Fields απονέμεται κάθε τέσσερα χρόνια κατά τη διάρκεια διεθνούς συνεδρίου. Αποδέκτες είναι μαθηματικοί κάτω των σαράντα χρόνων, ενώ η επιτροπή αξιολόγησης απαρτίζεται από κορυφαίους μαθηματικούς αναγνωρισμένου κύρους.

Το πολύ σημαντικό για μας τους Έλληνες είναι ότι ο Κ. Καραθεοδωρή ήταν ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής στην πρώτη απονομή, παρότι δεν υπήρξε ποτέ μέχρι σήμερα κάποιος Έλληνας που να πήρε το βραβείο Fields. Αυτό καταδεικνύει το ανυπέρβλητο κύρος του μεγάλου Έλληνα μαθηματικού.

Άλλοι κριτές ήταν ο Eli Cartan (φίλος του Καραθεοδωρή), ο George Brikhoff, Francesco Severi και Teigi Takagi.

Το 1936 σε μία εκδήλωση για τα 400 χρόνια από την ίδρυση της μαθηματικής εταιρείας στην Αμερική η παρουσία του Καραθεοδωρή συγκεντρώνει ενθουσιώδες ακροατήριο 1000 ατόμων όπου γίνεται και ειδική εκδήλωση προς τιμήν του. Ελλείψει χώρου η εκδήλωση γίνεται στον προαύλιο χώρο. Το 1945 τρία πανεπιστήμια των ΗΠΑ μεταξύ αυτών και του Harvard του προσφέρουν θέση αλλά ήδη ήτο 72 ετών ενώ η ζωή στην Γερμανία μετά την συνθηκολόγηση έχει δυσκολέψει αρκετά.

Πάρ’ αυτά όπως ξεκίνησε την καριέρα του με το εκπληκτικό φαινόμενο να ξεκινήσει σπουδές μαθηματικών σε ηλικία 27 ετών έτσι και τελειώνει την καριέρα του γράφοντας κριτικές και αξιόλογες εργασίες έως και 7 μέρες πριν τον θάνατό του σε ηλικία 77 ετών!!!

Πρωτόγνωρο, αξιοθαύμαστο, μοναδικό που μας κάνει πραγματικά περήφανους.

Στις 2 Φεβρουαρίου το 1950 αναγγέλλεται επίσημα στην ολομέλεια της Ακαδημίας Αθηνών ο θάνατός του. Ο τότε πρόεδρος της Ακαδημίας μεταξύ άλλων θα πει: «Μία εξέχουσα φυσιογνωμία της διεθνούς επιστήμης εξέλιπε».

Ο ακαδημαϊκός Ιωάννης Καλιτσουνάκης μεταξύ άλλων είπε τα ακόλουθα: «…Η απώλεια του Κ. Καραθεοδωρή είναι απώλεια για την Ελλάδα και για τη διεθνή επιστήμη. Την Ελλάδα τίμησε στο εξωτερικό κατά τη μακροχρόνια παραμονή του, την τίμησε ως άνθρωπος πολιτισμένος, ως επιστήμονας και ως Έλληνας πατριώτης». Ο ακαδημαϊκός και φίλος του Γιώργος Ιωακείμογλου θα εκφωνήσει για τον εκλιπόντα αδάμαντα της επιστήμης: «Ό,τι παρήλθε, πέρασε και δε ξαναγυρίζει. Μ’ αν είχε λάμψη δυνατή, και πάλι θα φωτίζη».

Ενώ στο συλλυπητήριο τηλεγράφημά του προς το γιο του μεταξύ άλλων γράφει: « Είχα τότε την ευκαιρία να γνωρίσω εκ του πλησίον τον μεγάλο επιστήμονα, τον τέλειον άνθρωπον και τον ακραιφνή Έλληνα πατριώτη. Κατά τας πολλάς συναντήσεις μας εν Αθήναις και Μονάχω κατά τα προπολεμικά έτη εθαύμαζα πάντοτε τα σπάνια προτερήματα του ανδρός».

Ο αείμνηστος καθηγητής Νείλος Σακελλαρίου γράφει για τον άνθρωπο Καραθεοδωρή: «Η ανατροφή και η οικογενειακή μόρφωσις του Καραθεοδωρή ήσαν Ελληνοπρεπείς. Καίτοι έζη εν Γερμανία, όπου και έλαβε και διετήρησε το αξίωμα τακτικού Καθηγητού του Πανεπιστημίου και του Ακαδημαϊκού και του Geheimrat (Μυστικοσυμβούλου) διετήρησεν ακμαίον και αμάραντον τον θαυμασμόν του και την αγάπην του προς την Αθάνατο Ελλάδα, την οποίαν και ετίμα εξαιρετικως διά της προσωπικής του αξίας και ικανότητος. Ταυτα διαπιστούμεν εξ ιδίας και αυτοπροσώπου αντιλήψεως».

Ο ακαδημαϊκός της Βαυαρικής Ακαδημίας επιστημών Oscar Perron όταν πληροφορήθηκε τον θάνατό του είπε: «Ένας από τους λαμπρότερους μαθηματικούς, έχει ουσιαστικά εμπλουτίσει και επηρεάσει αποφασιστικά την Eπιστήμη. Ένας άνδρας με ασυνήθιστη και πλατιά παιδεία, ως ανήκων στο ελληνικό έθνος με το υψιπετές πνεύμα του και την αδιάκοπη αναζήτηση της γνώσης συνέχισε την παράδοση και την κληρονομιά της Κλασσικής Ελλάδας».

Αυτός είναι ο Κων/νος Καραθεοδωρή και από τέτοια πρότυπα έχουν ανάγκη οι μαθητές, τα παιδιά για να ζυμώσουν τα όνειρά τους, τους στόχους τους και τη ζωή τους.

Και αν είχαμε όλοι μια καραμπίνα;

Posted by Cassandra στο Οκτωβρίου 15, 2015

Ο Αμερικανός πρόεδρος έδειχνε κουρασμένος και εκνευρισμένος καθώς καλούνταν να εκφράσει τη θλίψη του για ακόμη ένα μακελειό – αυτή τη φορά σε σχολείο του Ορεγκον.

Η προοδευτική (liberal) Αμερική ένιπτε τας χείρας της, δείχνοντας και πάλι ως μοναδικό υπαίτιο την Εθνική Ενωση Οπλων (NRA) και τους συντηρητικούς και ακροδεξιούς πολιτικούς που μπλοκάρουν κάθε προσπάθεια περιορισμού της οπλοκατοχής.

Η αντιπαράθεση γινόταν και πάλι με όρους γουέστερν, όπου το απόλυτα καλό συγκρούεται με το απόλυτα κακό – με τη μόνη διαφορά ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση κερδίζει το κακό, που εκπροσωπεί το λόμπι της βιομηχανίας όπλων.

Μήπως όμως η απλουστευτική αυτή προσέγγιση συσκοτίζει, αντί να φωτίζει, τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος;

Το δικαίωμα οπλοφορίας, που σήμερα παρουσιάζεται σαν αντιδραστική επιλογή, πριν από λίγες μόνο δεκαετίες αποτελούσε αίτημα των πιο ριζοσπαστικών δυνάμεων που γνώρισε η Αμερική.

Ακόμη και η λεγόμενη δεύτερη τροποποίηση του αμερικανικού Συντάγματος, που εξασφαλίζει το δικαίωμα των πολιτών «να φέρουν όπλα», αποτελούσε την τελευταία σημαντική παραχώρηση της νεαρής αστικής τάξης των ΗΠΑ στους επαναστατημένους πολίτες που έδωσαν τη μάχη απέναντι στους Ευρωπαίους αποικιοκράτες.

Για την ακρίβεια, ήταν το «δώρο» με το οποίο επιχειρούνταν να καμφθούν οι αντιδράσεις σε λιγότερο δημοκρατικά άρθρα, που αφορούσαν τη σύσταση της Γερουσίας και του Ανώτατου Δικαστηρίου.

Το δικαίωμα των οργανωμένων πολιτών να φέρουν όπλα σε επαναστατικές περιόδους θα επιβεβαιωθεί σχεδόν έναν αιώνα αργότερα στην παρισινή Κομμούνα αλλά και στα κείμενα του Καρόλου Μαρξ, ο οποίος τόνιζε την ανάγκη «οι εργάτες να είναι ένοπλοι και οργανωμένοι […] και να μην παραδίδουν ποτέ τα όπλα και τα πυρομαχικά τους».

Η παρακαταθήκη της Αμερικανικής Επανάστασης, όμως, και ο απόηχος της παρισινής Κομμούνας θα συνεχίσουν να κατατρύχουν τις ΗΠΑ ακόμη και στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.

Στη δεκαετία του 1970 είναι η σειρά της οργάνωσης Μαύροι Πάνθηρες να στηριχθούν στη δεύτερη τροποποίηση για να διεκδικήσουν το δικαίωμα οπλοκατοχής ως μέσο αυτοάμυνας απέναντι στις δολοφονικές επιθέσεις του αμερικανικού κράτους και του παρακράτους.

Η αμερικανική κυβέρνηση ρίχνει όλο της το βάρος για να αποτρέψει αυτό το ενδεχόμενο και μία από τις οργανώσεις που πρωτοστατούν για τον περιορισμό της οπλοκατοχής είναι και η γνωστή μας NRA – το σημερινό λόμπι της βιομηχανίας όπλων.

Μόνο από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, όταν οι Μαύροι Πάνθηρες συνθλίβονται με ένα πογκρόμ συλλήψεων και εν ψυχρώ εκτελέσεων των μελών τους, η NRA θα αποκτήσει τα σημερινά της χαρακτηριστικά, δηλαδή του απόλυτου υπέρμαχου της οπλοκατοχής.

Το νεοφιλελεύθερο πνεύμα του Ρόναλντ Ρίγκαν (μέλος και ο ίδιος της NRA) «παντρεύεται» άριστα με τη νέα ιδεολογία της οπλοκατοχής: λιγότερο κράτος σημαίνει και μεγαλύτερη ευθύνη του ατόμου να προστατεύει τον εαυτό του – στη συγκεκριμένη περίπτωση κραδαίνοντας ένα περίστροφο.

Άλλη μια φορά, βέβαια, ο νεοφιλελευθερισμός προσποιείται ότι χτυπά το κράτος, ενώ στην πραγματικότητα το γιγαντώνει, ενισχύοντας τη δυνατότητά του να επεμβαίνει κατασταλτικά απέναντι σε όποιον αμφισβητεί το κυρίαρχο οικονομικό δόγμα.

Οπλοκατοχή Ενας μάλλον εύκολος τρόπος να κρύψουμε τα πραγματικά αίτια της τραγωδίας αλλά και τον μακρινό επαναστατικό απόηχο της οπλοκατοχής.

Από τα χρόνια του Ρίγκαν η αστυνομία στρατιωτικοποιείται και ο στρατός αναλαμβάνει όλο και συχνότερα αστυνομικά καθήκοντα, χρησιμοποιώντας τον οπλισμό του απέναντι στον «εσωτερικό εχθρό».

Το μονοπώλιο της νόμιμης (;) βίας παραμένει στο κράτος, το οποίο προσφέρει το δικαίωμα οπλοκατοχής στους πολίτες, με την προϋπόθεση αυτοί να μην αμφισβητούν με οργανωμένο τρόπο τα συμφέροντα των οικονομικών και πολιτικών ελίτ.

Σημαίνουν μήπως όλα αυτά ότι η οπλοκατοχή πρέπει να είναι απόλυτα ελεύθερη, σαν απόηχος ενός ένδοξου επαναστατικού παρελθόντος που διαπερνά την αμερικανική ιστορία; Προφανώς όχι.

Οι συνθήκες δεν θυμίζουν σε τίποτα τις επαναστατικές περιόδους όπου ένα όπλο μπορεί να αποτελεί τη μοναδική άμυνα οργανωμένων τμημάτων της κοινωνίας στη βία του συστήματος.

Εάν όμως αφήσουμε για λίγο στην άκρη την απλουστευτική αντίθεση του κακού, αντιδραστικού οπλοφόρου και του καλού, προοδευτικού πολίτη που ζητά την κατάργηση της πώλησης όπλων, ίσως καταλάβουμε ότι το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο.

Αλλωστε, σε μια εποχή όπου σύντομα καθένας ή σχεδόν καθένας θα μπορεί να κατασκευάσει στο σπίτι του ένα όπλο με έναν τρισδιάστατο εκτυπωτή, οι νομικές κυρώσεις για οπλοκατοχή θα είναι τόσο «αποτελεσματικές» όσο ήταν και η ποταπαγόρευση για τη μείωση της κατανάλωσης αλκοόλ: όποιος ήθελε να πιει, έπινε και όποιος, ψυχικά διαταραγμένος, νέος θέλει να σκοτώσει τους συμμαθητές του, θα βρει τρόπο να το κάνει.

Από το 2011, χωρίς να έχει υπάρξει καμία αλλαγή στο δικαίωμα οπλοκατοχής στις ΗΠΑ, τα περιστατικά πυροβολισμών με περισσότερα από τέσσερα θύματα τριπλασιάστηκαν (ένα κάθε 64 ημέρες).

Αυτό που άλλαξε ήταν η ραγδαία επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου εκατομμυρίων πολιτών, η διάλυση των δομών πρόνοιας για άτομα με ψυχολογικά προβλήματα και κυρίως η γιγάντωση της κτηνώδους βίας που ασκεί το αμερικανικό κράτος με επεκτατικούς πολέμους στο εξωτερικό και εκατοντάδες δολοφονίες πολιτών στο εσωτερικό (900 άνθρωποι σκοτώθηκαν από την αστυνομία από την αρχή της χρονιάς).

Η Αμερική καλείται να αντιμετωπίσει τη βαθιά κοινωνική σήψη που ξεκινά από πάνω. Και σε αυτή τη μάχη κανένας νόμος περί οπλοκατοχής δεν μπορεί να τη βοηθήσει.

infowar.gr

Το ελληνικό μέλι και τα είδη του

Posted by kalinda στο Οκτωβρίου 14, 2015

Το ελληνικό μέλι και τα είδη του!

Στην Ελλάδα υπάρχουν περισσότεροι από 25.000 παραγωγοί, οι οποίοι παράγουν ετησίως 12.000 τόνους μέλι. Το 60-70% από αυτό προέρχεται από μελιτώδεις εκκρίσεις (μέλι δάσους), ενώ το υπόλοιπο, από άνθη (ανθόμελο). Η μεγαλύτερη παραγωγή από το μέλι δάσους είναι το πευκόμελο, το μέλι ελάτης και το μέλι βελανιδιάς. Το κόστος του μελιού στην Ελλάδα κυμαίνεται από 8 έως και 20 ευρώ το κιλό ανάλογα με το είδος και την προέλευσή του. Συνήθως στα νησιά, που κατά το πλείστον παράγουν θυμαρίσιο μέλι, λόγω της μικρότερης παραγωγής είναι και πιο ακριβό.

Υπάρχουν δύο μεγάλες κατηγορίες μελιού και χαρακτηρίζονται σύμφωνα με την προέλευσή τους. Το ανθόμελο, που παράγεται από το νέκταρ των λουλουδιών και το μέλι των μελιτωμάτων, που παράγεται από το χυμό του πεύκου, της ελάτης και άλλων δασικών φυτών. Επίσης, ανάλογα με τον τρόπο κατεργασίας τους, περιγράφονται σαν μέλι κερήθρας, μέλι στραγγισμένο, μέλι φυγοκεντρήσεως, μέλι πιέσεως (που λαμβάνεται με πίεση των κερηθρών).

Τα βασικά μονοανθικά ανθόμελα

Θυμαρίσιο μέλι: Πολλοί το θεωρούν ως το καλύτερο και πιο γευστικό. Έχει πλούσιο άρωμα και λαμπερό, ανοιχτό χρώμα. Έχει μεγάλη αντοχή (κρυσταλλώνει σε διάστημα 6-18 μηνών από την παραγωγή του) και το φτιάχνουν πολύ στα ελληνικά νησιά, όπου έχει πολύ θυμάρι.

Μέλι πορτοκαλιάς: Έχει πολύ ωραίο άρωμα και γεύση, αλλά είναι ευαίσθητο και μπορεί να κρυσταλλώσει μέσα σε λίγους μήνες αλλάζοντας χρώμα, από ανοιχτό ξανθό μέχρι και σχεδόν άσπρο.

Ρεικόμελο ή αναματόμελο: Λένε ότι είναι το πιο υγιεινό μέλι. Έχει σκούρο ξανθό χρώμα, το οποίο αλλάζει σε κοκκινωπό καθώς περνάει ο καιρός. Κρυσταλλώνει γρήγορα, μέσα σε 1-3 μήνες.

Μέλι κουμαριάς: Χαρακτηρίζεται από μια ελαφρώς υπόπικρη γεύση. Γι’ αυτόν το λόγο συνήθως το αφήνουν μέσα στην κυψέλη για το ξεχειμώνιασμα του μελισσιού.

Μέλι καστανιάς: Πικρίζει λίγο και έχει έντονη γεύση και άρωμα. Κρυσταλλώνει αργά, μέσα σε 1-2 χρόνια. Πιο σπάνια μπορείτε να βρείτε σε μικρή παραγωγή μέλι από παλιούρι, ηλίανθο, βαμβάκι, αγριορίγανη, λεβάντα, σάλβια κ.ά.

Από το δάσος

Πευκόμελο: Είναι σίγουρα το πιο συνηθισμένο μέλι στην Ελλάδα και αποτελεί περίπου το 65% της συνολικής παραγωγής. Έχει έντονη γεύση, χωρίς να είναι ιδιαίτερα γλυκό και είναι από τις ποικιλίες μελιού που δεν κρυσταλλώνουν. Το πευκόμελο που παράγεται στην Ελλάδα και στην Τουρκία θεωρούνται τα καλύτερα του κόσμου.

Ελάτης: Συλλέγεται από ελληνικά ελατοδάση, έχει έντονη γεύση και θεωρείται από τα καλύτερα. Μεγάλο προσόν του το ότι δεν κρυσταλλώνει σχεδόν ποτέ.

Μέλι βελανιδιάς: Θεωρείται το πιο σπάνιο και έχει ιδιαίτερη γεύση.

Πρόπολη, το πιο ισχυρό αντι-ιικό φυσικό φάρμακο
Το όνομά της -προ της πόλης- προδίδει και τη χρήση για την οποία προορίζεται, αφού οι μέλισσες χρησιμοποιούν την κολλώδη αυτή ουσία για να μικρύνουν την είσοδο της κυψέλης τους ή για να τη στεγανοποιήσουν όπου χρειάζεται. Κυρίως όμως τη χρησιμοποιούν για να απολυμαίνουν εσωτερικά την κυψέλη, καλύπτονας με την ουσία αυτή όλες τις εσωτερικές επιφάνειες. Η πρόπολη δημιουργείται από ρητίνες, που συλλέγουν οι μέλισσες από δέντρα και φυτά, το οποίο εμπλουτίζουν με κερί, γύρη, ένζυμα και άλλες δικές τους ουσίες. Το χρώμα της εξαρτάται από τα υλικά προέλευσής της, από τις προσμείξεις της με άλλες ουσίες κι από το χρόνο παραμονής της στην κυψέλη. Ποικίλει πάντως γενικά και είναι από πρασινο-κίτρινο μέχρι σκούρο καφέ.

Στην αρχαιότητα ονομαζόταν και “μαύρο κερί”, ενώ όλοι οι μεσογειακοί λαοί τη χρησιμοποιούσαν ως φάρμακο σε διάφορες ασθένειες, ιδίως σε όσες σχετίζονταν με φλεγμονές ή εγκαύματα. Εκτός από την αντιφλεγμονώδη δράση της, έχει αντιμυκητιακές και αντιοξειδωτικές ιδιότητες, ενώ είναι ένα ισχυρότατο αντι-ιικό φυσικό σκεύασμα, καθώς καταπολεμά τους ιούς και ενισχύει δραστικά το ανοσοποιητικό σύστημα. Η πρόπολη εκτός από την κοινή γρίπη, καταπολεμά όλους τους ιούς, συμπεριλαμβανομένων και των πιο δυνατών Η1Ν1 και Η1Ν3, ιδιαίτερα αν συνδυάζεται με γύρη και βασιλικό πολτό.

Γύρη, το πολυβιταμινούχο συμπλήρωμα διατροφής
Πρόκειται για την αγαπημένη τροφή των μελισσών και ειδικά των νεαρών μελισσών, αφού είναι πλούσια σε πρωτείνες, αμινοξέα, βιταμίνες, σάκχαρα και πολυφαινόλες. Η γύρη έχει παρόμοιες θεραπευτικές ιδιότητες με την πρόπολη και χρησιμοποιήται από τα αρχαία χρόνια σε όλο τον κόσμο. Κάνει πολύ καλό στη γρίπη και το κρύωμα, στις αλλεργίες αλλά και στο έλκος, την αναιμία και την κολίτιδα. Χρησιμοποιείται επίσης ως συμπλήρωμα διατροφής και ως τονωτικό, ενώ έχει και αντιγηραντικές ιδιότητες. Η συνιστώμενη ημερήσια δόση στους ανθρώπους είναι μία κουταλιά της σούπας το πρωί και μία το βράδυ πριν το φαγητό. Επειδή η γεύση της είναι λίγο πικρή, μπορεί να καταναλωθεί και αναμεμιγμένη με χυμό ή γάλα.

Βασιλικός πολτός: Το «γάλα των μελισσών»
Είναι μια κρεμώδης ουσία που εκκρίνεται από τους υποφαρυγγικούς αδένες των εργατριών μελισσών. Προορίζεται για τη διατροφή όλων των ατελών σταδίων της μέλισσας, γι’ αυτό και ονομάζεται «γάλα των μελισσών». Η ονομασία «βασιλικός πολτός» οφείλεται στο γεγονός ότι οι προνύμφες που προορίζονται να γίνουν βασίλισσες, καθώς επίσης και οι ενήλικες βασίλισσες τρέφονται αποκλειστικά με μεγάλες ποσότητες από αυτή την τροφή.

Ο φρέσκος πολτός έχει λαμπερό, λευκό χρώμα και η υφή του είναι παχύρρευστη (μοιάζει με ζελατίνα), ενώ με την πάροδο του χρόνου γίνεται πιο συμπαγής. Πρόκειται στην ουσία για μια υπερτροφή, οι ευεργετικές ιδιότητες του οποίου είναι γνωστές εδώ και χιλιάδες χρόνια και σχετίζονται τόσο με θεραπείες διαφόρων ασθενειών, όσο και με τη γενικότερη ευεξία αλλά και πνευματική διαύγεια του οργανισμού. Κάνει επίσης καλό στα ρευματικά και στις αρθρίτιδες, ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα και τη σωματική αντοχή και βοηθά στη μείωση της πίεσης του αίματος.

Βραδιά μπύρας στο «Δον Κιχώτη»

Το καλοκαίρι πλησιάζει και οι πρώτες ζεστές μέρες έχουν κάνει δειλά-δειλά την εμφάνισή τους... Αναμφίβολα,η μπύρα κατέχει την πρώτη θέση στις καρδιές όλων όσων θέλουν να πιούν κάτι ελαφρύ και δροσιστικό.
Την Τετάρτη 6 Μαϊου, στις 8 μμ,το στέκι της Καλαμαρά 4 στο Άργος,θα έχει τις πόρτες του ανοιχτές για τους φίλους του «Δον Κιχώτη» και το ψυγείο του γεμάτο κρύες μπύρες.
BONUS: Παγωμένο ποτήρι!

Πρωτομαγιά στην Κρύα βρύση

Ο Ιππικός Φυσιολατρικός Σύλλογος Άργους προσκαλεί τους φίλους του για μια αξέχαστη Πρωτομαγιά στην Κρύα Βρύση.
Το πρωί της Πρωτομαγιάς, στις 10.30 θα περπατήσουμε στον Κτενιά, θα διασχίσουμε το φαράγγι της Κουμαριάς και θα πιάσουμε το Μάη μέσα στα χρώματα και τα αρώματα της άνοιξης.
Κατόπιν, όποιοι θέλουν μπορούν να μείνουν και να διασκεδάσουν στο γλέντι που θα διοργανώσει στο χωριό ο πολιτιστικός και εξωραϊστικός σύλλογος Κρύας Βρύσης «ο Κτενιάς» με παραδοσιακή μουσική, πολύ κέφι και χορό.
Ο σύλλογος θα φροντίσει ώστε να προμηθευτείτε εκεί σουβλάκια και μπύρες σε τιμές κόστους. Επίσης θα υπάρχει φωτιά για όποιον θέλει να ψήσει μόνος του.
Συνάντηση το πρωί της Πρωτομαγιάς στις βρύσες του παλιού σχολείου στην Κρύα Βρύση (περιοχή Ελληνικού Άργους).
Και για όσους επιθυμούν να εκκλησιαστούν θα πραγματοποιηθεί λειτουργία στις 7.30 στο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου στην Κρύα Βρύση.
Για πληροφορίες και επικοινωνία:
Σουλιώτης Γιάννης 6955808064
Βασιλάκος Πάρης 6945900336

Συναυλία βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής

Το Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2014 στις 7 μ.μ. στον Ιερό Ναό Αγίου Πέτρου Άργους θα πραγματοποιηθεί συναυλία βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής από το Δημοτικό Ωδείο Άργους Μυκηνών. 

«Ακίρα» στην οθόνη του «Δον Κιχώτη»

• 
• 

Λεπτομέρειες

 

Δημοσιεύτηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2014

Ο «Δον Κιχώτης» διακτινίζεται στο μακρινό Τόκυο εν έτει 2019... Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος έχει τελειώσει αλλά η ανθρωπότητα παραμένει αδιόρθωτη...

Το απόλυτο cult manga του Κατσουχίρο Οτόμο προβάλλεται αυτή την Τετάρτη (9 μμ) στην οθόνη του Δον Κιχώτη (Καλαμαρά 4, Άργος)!

2019. Ο Kaneda είναι αρχηγός μιας ομάδας εφήβων μοτοσικλετιστών σε ένα φουτουριστικό Τόκυο. Όταν ο φίλος του Tetsuo μπλέκεται σε ένα μυστικό κυβερνητικό πρόγραμμα με το όνομα Άκιρα, προσπαθεί να τον σώσει, αντιμετωπίζοντας διεφθαρμένους πολιτικούς, ανεύθυνους επιστήμονες, ακτιβιστές και στρατιωτικούς.

Παραγωγή: Ιαπωνική
Σκηνοθεσία: Κατσουχίρο Οτόμο
Διάρκεια: 125'

Δεκεμβριανά: Από πού πάνε για την ταράτσα;

Δεκεμβριανά: Από πού πάνε για την ταράτσα;

Ένα εκπληκτικό κείμενο του Δημήτρη Ψαθά. 

Oύτε η μάχη του Στάλινγκραντ να ήτανε: με σούπερ δραματικούς τόνους περιέγραψε ο ΑΝΤ1 τη «μάχη της ταράτσας» που έγινε το βράδυ της περασμένης Δευτέρας ανάμεσα σε αναρχικούς ανεβασμένους στη στέγη μερικών πολυκατοικιών στα Εξάρχεια και τους άνδρες των ΜΑΤ στο επίπεδο του εδάφους. Το ρεπορτάζ για τους «πελταστές» και το «παρκούρ» της «μοίρας αναρχικών» που έδρασαν στα «υπερυψωμένα αμφιθέατρα της μάχης» συνοδεύτηκε την επόμενη ημέρα με ένα βίντεο, τραβηγμένο με θερμική κάμερα από... ελικόπτερο της ΕΛ.ΑΣ. που πράγματι έδειχνε τη ρίψη μολότοφ και ένα ψυγείο να πέφτουν από ψηλά κι έναν αδιευκρίνιστο αριθμό λευκών ατόμων σε μαύρο φόντο να κινείται σε δυο-τρεις ταράτσες της περιοχής.

Ούτε σαϊτα δεν είχε πέσει από την ταράτσα της Νομικής το Φεβρουάριο του 1973 προς τους αστυνομικούς που είχαν ζώσει το κτίριο. Ούτε ένα πρόσωπο δεν ήταν καλυμμένο: να υποθέσουμε ότι οι σημερινοί αναρχικοί του «αερομεταφερόμενου τάγματος» (σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό του ΑΝΤ1) ήταν πιο παλικάρια, πιο προχωρημένοι από εκείνους τους νέους;

Ας δούμε όμως μια από τις πολλές άγνωστές μας μάχες της ταράτσας, την οποία περιγράφει με απαράμιλλο χιούμορ και συγκίνηση ένας φιλήσυχος νοικοκύρης και όχι κάποιος αντάρτης των πόλεων. Πριν από 70 χρόνια, ο Δημήτρης Ψαθάς, μέσα στη δίνη των γεγονότων, έγραψε ένα εκπληκτικό χρονογράφημα για μια άλλη μάχη της ταράτσας. Ο χρόνος είναι η 4η Δεκεμβρίου 1944, ο τόπος είναι η Αθήνα -μάλλον το Παγκράτι.

ΤΑΡΑΤΣΕΝ ΠΑΡΤΙ

Η μέρα είναι λαμπρή. Κάτω απ’ το σπίτι μου συμβαίνουν πράγματα περίεργα. Στέκομαι στο παράθυρο και βλέπω πολλά παιδιά με όπλα κι έναν που φαίνεται να είναι αρηγός τους να τους λέη:

–Ακούστε συναγωνιστές. Εσείς θα ακροβολιστήτε εδώ. Εσείς οι άλλοι θ’ ακροβολιστείτε εκεί. Εσείς οι δέκα πιάστε αμέσως εκείνη την ταράτσα. Αν οι Εγγλέζοι δεν χτυπήσουν, δεν θα ρίξετε. Αν σας χτυπήσουν, βαράτε στο ψαχνό. Μπρος! Πάρτε πυρομαχικά!

Ένα αυτοκίνητο έφτασε κάτω απ’ το μπαλκόνι μου κι αδειάζει κάσσες πυρομαχικά. Εν τάξει. Ο αρχηγός δείχνει με το δάχτυλό του την δική μου την ταράτσα κι εξηγεί στα παιδιά πώς πρέπει να ταμπουρωθούν. Βλέπω που τον ακούνε και παίρνουν πυρομαχικά. Αρχίζω να μην αισθάνωμαι καλά γιατί απ’ όσα αντιλαμβάνομαι πρόκειται να συμβούν τα εξής ευχάριστα: Σε πέντε λεπτά θα έχω πάνω απ’ το κεφάλι μου μια ομάδα με ντουφέκια, μ’ ένα πολυβόλο και άλλα ανάλογα. Ο Θεός είχε την καλωσύνη να με πλουτίση με φαντασία που αστραπιαία αρχίζει να καλπάζη στα ωραία γεγονότα που σίγουρα θ’ ακολουθήσουν. Επάνω στην ταράτσα μου το πολυβόλο των ελασιτών. Απέναντι στον δρόμο το τανκ των Εγγλέζων. Θα κελαϊδά το πολυβόλο απ’ την ταράτσα και θ’ απαντά το τανκ από τον δρόμο. Ανάμεσα, λοιπόν, σ’ αυτόν τον συναρπαστικό διάλογο θα είμαι εγώ ο ευτυχής ακροατής ν’ απολαμβάνω και να χαίρομαι. Βροντά η πόρτα.

– Ποιος είναι;

– Άνοιξε, συναγωνιστής.

– Αμέσως.

Τσακίζομαι ν’ ανοίξω και βλέπω μ’ ευχαρίστηση ότι η φαντασία μου και η πραγματικότητα είναι δύο πράμματ απου δεν υπερβάλλουνε πολύ το ένα τ’ άλλο. Ίσα-ίσα, που η πραγματικότητα σήμερα, 4 Δεκεμβρίου του έτους 1944, τρέχει πολύ γρηγορότερα κι’ εγγίζει περοχές όπου η φαντασία μου στέκεται μουδιασμένη. Δέκα ντουφέκια, ένα πολυβόλο, μια κάσα πυρομαχικά κι ένα καλάθι με χειροβομβίδες είναι οι επισκέπτες μου που τους καλωσορίζω με παγωμένα μειδιάματα.

– Από πού πάνε στην ταράτσα, συναγωνιστή;

– Από δω, συναγωνιστή.

– Ποιος κάθεται στο σπίτι, συναγωνιστή;

Στο σπίτι κάθομαι εγώ και η ευτυχισμένη οικογένειά μου που εσχημάτισε απορημένο ημικύκλιο από πίσω μου και παρακολουθά με ζωηρό ενδιαφέρον. Οπλίζομαι μ’ όλο το απόθεμα της ευγένειας που ήταν δυνατό να διαθέτω και ρωτώ τα ντουφέκι αμήπως τυχόν καμμιά γειτονική ταράτσα θα τους εβόλευε καλύτερα. Γι’ απάντηση ακούγονται γκραγκ και γκρουγκ τα βήματα των συναγωνιστών που ανεβαίνουν την εσωτερική σκάλα του σπιτιού προς την ταράτσα. Σωπαίνω αξιοπρεπώς και παρακολουθώ. Νάτην που ανέβαινε κι η κάσσα με τα πυρομαχικά. Νάτο που ανεβαίνει και το καλάθι με τις χειροβομβίδες. Δεν μένει τίποτε άλλο για να ολοκληρώση την ευτυχία μου παρά το τανκ ναρθή απέναντι και να αρχίσει η συναρπαστική στιχομυθία. Ωραία. Πάνατως όλα αυτά δεν βοηθούν καθόλου να μου στρώσουν το κέφι που δεν νοιώθω να βρίσκεται σε ανθηρή κατάσταση.

Η λατρευτή μου σύζυγος έχει αποκτήσει μια συμπαθητική χλωμάδα που της δίνει στο πρόσωπο μια απέραντη ευγένεια. Την θαυμάζω. Αλλά κι εκείνη φαίνεται έχει σοβαρούς λόγους να με θαυμάζει περισσότερο.

– Μου φαίνεσαι λίγο χλωμός.

– Περίεργο!

– Τι πρόκειται να γίνη τώρα;

– Τώρα, αγαπητή μου, αν αντιλαμβάνομαι καλά θα γίνουν μέσα στο σπίτι μας πράμματα σπουδαία. Κατά πάσαν πιθανότητα, θα έχωμε επισκέπτες που μπαίνουν απ’ τους τοίχους.

– Πώς δηλαδή;

– Τους τρυπάνε λιγάκι απρεπώς.

– Τι θέλεις να πης;

– Θέλω να πω ότι οι επισκέπτες αυτοί στην αντικειμενική γλώσσα λέγονται οβίδες. Στην υποκειμενική όμως γλώσσα των ανθρώπων λέγονται λαχτάρα. Αν μείνωμε στα μπροστινά δωμάτια, δεν θα προφτάσουμε να τους δεχτούμε, γιατί θ’ αναληφθούμε κι’ οι δυο μας στους ουρανούς. Αν πάμε στα παραπίσω δωμάτια, δεν είναι καθόλου απίθανο να επιμείνουν να φτάσουν ώς εκεί. Υπάρχει όμως και μια άλλη πιθανότητα. Να βάλουν κάτω απ’ την ευτυχισμένη στέγη μας ένα ωραίο πράμμα που το λένε δυναμίτιδα. Τότε εγώ και εσύ, λατρευτή μου, δεν θα έχουμε την τύχη να παρακολουθήσουμε αυτό το αναπάντεχο ελληνοαγγλικό ματς που παρακολουθά τούτη τη στιγμή ολόκληρη η οικουμένη.

– Και τι θα γίνη λοιπόν;

– Εσύ τι λες να γίνη;

– Είσαι ο αρχηγός της οικογένειας. Περιμένω τις αποφάσεις σου. Πάντως χωρίς να θέλω το παράπαν να σε θίξω, νομίζω πως δεν είσαι ενθουσιασμένος απ’ την όλη κατάσταση καθώς διαμορφώθηκε. Δύο λύσεις υπάρχουν. Πρώτον, αν θέλης ν’ ανέβης στην ταράτσα, να πάρης κι εσύ κανένα όπλο. Αν δεν το προτιμάς αυτό, τότε πρέπει να άρης τον κράββατόν μας και να φύγουμε απ’ το σπίτι μας το γρηγορώτερο.

Η λατρευτή μου σύζυγος μου έθεσε το πρόβλημα πολύ ρεαλιστικά, όπως το απαιτούσε η στιγμή. Το όπλο ή τον κράββατον. Ανασκαλεύω τις αναμνήσεις μου να δω μήπως τυχόν ποτέ το όπλο περιλαμβανόταν στον κύκλο των αδυναμιών μου. Όχι μονάχα δεν το βρίσκω αλλά και νοιώθω ένα ελαφρό ρίγος να διατρέχη το κορμί μου, που προσπαθώ να κρύψω για λόγους ευνόητης αξιοπρέπειας. Άξαφνα απ’ την ταράτσα μου ακούεται τραγούδι:

Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα

το δίκηο και τη λευτεριά!…

Τεντώνω το αυτί. Τραγουδάνε! Υπολογίζω ότι ο θάνατος μπορεί να βρίσκεται στον δρόμο και με πιάνει μια ακατάσχετη βιασύνη.

– Τον κράβατον, λατρευτή μου!

– Μπρος, λοιπόν.

– Να σου εξηγήσω το γιατί.

– Περιττό, αγαπητέ μου.

Τόχω παράπονο από την λατρευτήν μου σύζυγο ότ ποτέ δεν μου επέτρεψε να της εξηγήσω γιατί την μεγάλην εκείνη ώρα κατέληξα σ’ αυτές τις αποφάσεις. Το ν’ αρπάω ένα ντουφέκι και να χτυπηθώ με την αγγλική αυτοκρατορία μού φάνηκε τόσο τερατώδες εκείνη τη στιγμή, ώστε θάπρεπε να κάτσω έναν αιώνα να το συζητώ για να το χωνέψω απλώς. Καθώς κατέβαινα τις σκάλες του σπιτιού μου, βλέπω ένα παιδί ξυπόλητο, είκοσι ετών, ν’ ανεβαίνη πηδώντας μ’ ένα κουμπουροντούφεκο στο χέρι.

– Πούθε πάνε στην ταράτσα, συναγωνιστή;

– Από δω, συναγωνιστή.

– Ευχαριστώ πολύ.

Κι’ ανεβαίνει την ανεμόσκαλα σφυρώντας «Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα».

Πολλές φορές έκατσα και σκέφτηκα επάνω στον Δεκέμβρη αν ήταν ένα σφάλμα, όμως ποτέ δεν μπόρεσα να καταλήξω σε συμπέρασμα. Κάθε φορά που το επιχειρώ θυμάμαι το ήρεμο χαμόγελο τούτου του παιδιού που ανέβαινε σφυρίζοντας επάνω στην ταράτσα του σπιτιού μου, μ’ ένα κουμπουροντούφεκο να χτυπηθή με την βρετανική αυτοκρατορία. Κι’ όλες τις λογικές μου σκέψεις τις παρασύρει και τις καταπλημμυρά ο θαυμασμό».

(Σημείωση: Η φωτογραφία με τους ακροβολισμένους σε μια ταράτσα Ρώσους στρατιώτες είναι από την πραγματική μάχη του Στάλινγκραντ Όσο για μας, το σίγουρο είναι ότι στις πιο όμορφες ταράτσες δεν έχουμε ανέβει ακόμα. M.T.)

Από mao, μέσω "Το Γρέκι"

Τήν παρασκευή 12/12 ανάβουν τα λαμπιόνια του χριστουγεννιάτικου δένδρου.

Την Παρασκευή 12/12 και ώρα 7 το απόγευμα σε εορταστικό κλίμα ο Δήμαρχος Άργους-Μυκηνών κ. Δημήτρης Καμπόσος θα ανάψει τα λαμπιόνια του χριστουγεννιάτικου δέντρου στην πλατεία του Αγίου Πέτρου ενώ θα γίνει και η φωταγώγηση όλης της πόλης . Το πρόγραμμα της εκδήλωσης θα είναι πλούσιο, με πολύ μουσική και Άγιο Βασίλη για τα μικρά παιδιά . Ας γιορτάσουμε όλοι στην πόλη μας και ας της δώσουμε χριστουγεννιάτικη πνοή με την παρουσία μας. Ελάτε μικροί και μεγάλοι να υποδεχτούμε τα πιο φωτεινά Χριστούγεννα.

Κυριακή μεσημεράκι στήν Παλιά Ιστορία.

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 14/12 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΑΚΙ ΣΤΗ Παλιά Ιστορία ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΡΙ ΑΡΓΟΥΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΙΑ ΠΑΡΕΑ!!!!!!!! ΘΑ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΑΠΟΛΑΥΣΕΤΕ ΚΑΛΟ ΦΑΓΗΤΟ ,ΣΕ ΚΑΛΕΣ ΤΙΜΕΣ ΕΝΩ ΘΑ ΣΑΣ ΣΥΝΤΡΟΦΕΥΕΙ ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΠΟ...