Φιλανθρωπία τι δύσκολο πράγμα…

Posted by olympiada στο Δεκεμβρίου 6, 2016

Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας

Συνηθίζεται στις γιορτές επετειακά, πρόχειρα η επιφανειακά, κάποιοι διάσημοι, «επώνυμοι» να χρησιμοποιούν την αναγνωρισιμότητα τους για πράξεις αγάπης, προσφοράς και αλληλεγγύης.
Αυτό κατ ανάγκη δεν είναι κακό, γιατί ωφελούνται συνάνθρωποι μας, που έχουν ανάγκη την παρουσία κάποιων δίπλα τους αλλά και αυτές τις πράξεις στήριξης που είναι μια μικρή…ανακούφιση για αυτούς.
Αυτό είναι καλό. Αρκεί να μην παγιώνεται η αίσθηση στον κόσμο ότι αυτό είναι η φιλανθρωπία.
Γιατί δεν είναι.
H φιλανθρωπία δεν χρειάζεται «ανιματέρ» ούτε «σελέμπριτι» για να αφυπνίσουν τα ευαίσθητα αντανακλαστικά των ανθρώπων και αυτό το είδαμε στα Ακριτικά νησιά
Εκεί που από τις σκληρές εικόνες χτυπάει η φλέβα, πονάει η καρδιά και λυγίζει η ψυχή, διάφοροι «επώνυμοι» κάνοντας ένα δημόσιο πέρασμα, αφού πλούτισαν το άλμπουμ των «αγαθοεργιών» τους με εικόνες και πόζες, «τάισαν» με κούφια λόγια την κοινωνία και τους δυστυχισμένους, κρύφτηκαν στους πλούσιους και ασφαλείς κρυψώνες τους.
Και έμειναν πίσω οι απλοί και «ανώνυμοι» άνθρωποι, να δίνουν τον δικό τους καθημερινό αγώνα, αντιμέτωποι με το προσωπικό τους στοίχημα, γεμίζοντας τα άδεια πιάτα με στοργή και αγάπη.

Η φιλανθρωπία δεν μπορεί να είναι μέσο δημόσιας προβολής και κοινωνικής καταξίωσης ούτε η κολυμπήθρα του Σιλωάμ για το ξέπλυμα αμαρτιών και αδικημάτων.
Γιατί το έχουμε δει και αυτό.
Όσο πιο πολλές οι αμαρτίες τόσο πιο πολλές οι αγαθοεργίες, όσο πιο βαριά τα αδικήματα τόσο πιο συχνή η αναφορά στο φιλάνθρωπο έργο του «αμαρτωλού».
Είναι η προσπάθεια κάποιων, να αποκαταστήσουν την δημόσια εικόνα τους η να εξαγοράσουν τις ενοχές τους, όπως εξαγόραζαν οι παλιοί χριστιανοί με τον οβολό τους μια θέση στον παράδεισο.

Από την άλλη, άοκνοι εργάτες μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αλληλέγγυοι στον πόνο του συνανθρώπου τους, με διάθεση για προσφορά και δημιουργία , όχι από ελεημοσύνη και οίκτο, αλλά από την δική τους εσωτερική ανάγκη, δίνουν την ψυχή τους για τον κοινωνικό σκοπό, χωρίς να θεωρούν ότι η προσφορά τους είναι άξια προβολής.
Γιατί πιστεύουν ότι η φιλανθρωπία όπως και ο εθελοντισμός, είναι μια ανιδιοτελής πράξη που μέσα από αυτήν, δεν προσδοκά κανείς αναγνώριση, κοινωνική καταξίωση, άφεση αμαρτιών, ανταλλάγματα, τίτλους, επαίνους, βραβεία και αξιώματα, παρά μόνο την χαρά της προσφοράς, καλλιεργώντας έτσι μια άλλη συμπεριφορά και ένα άλλο δημόσιο ήθος.

Η «επετειακή» φιλανθρωπία, όπως και η προσφορά από οίκτο δεν έχει διάρκεια.
Γιατί η δυστυχία συνηθίζεται, ιδιαίτερα σήμερα που την βλέπουμε παντού δίπλα μας και είναι μέρος της καθημερινότητας μας.
Να σας αναφέρω ένα παράδειγμα.
Περπατάτε στο πεζοδρόμιο και ένας ζητιάνος σας ζητά χρήματα.
Τον λυπάστε, βγάζετε και του δίνεται τρία ΕΥΡΩ.
Την άλλη μέρα τον ξαναβλέπετε στο ίδιο σημείο, τον λυπάστε του δίνετε δύο ΕΥΡΩ
Τον ξαναβλέπετε για τρίτη φορά τον ξαναλυπάστε, του δίνετε ένα ΕΥΡΩ.
Την τέταρτη μέρα αλλάζετε πεζοδρόμιο.
Έτσι γίνεται.
Η δυστυχία αποκτώντας μορφή γίνεται οικεία και ίσως να μην μας προκαλεί πια ενδιαφέρον. Η λύπηση είναι ένα ταπεινό κίνητρο.
Η φιλανθρωπία αν δεν είναι τρόπος ζωής και δεν γίνεται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας δεν έχει αποτέλεσμα και διάρκεια, γιατί το τέρας της δυστυχίας θέλει καθημερινή πάλη.

Και κάτι για την πολιτεία και τους φορείς της, που έχει επαναπαυθεί στις πρωτοβουλίες των πολιτών, αποποιώντας τις δικές της ευθύνες, παραμένοντας βουβή και αδρανής, δείχνοντας καθημερινά την απανθρωπιά της σε μια δυστυχία που η ίδια δημιούργησε.
Κύριοι της πολιτείας και της κρατικής μέριμνας. Η φιλανθρωπία δεν είναι αρχή, δεν είναι θεσμός.
Είναι «ατύχημα». Δικό σας «ατύχημα».
Η φιλανθρωπία σαν πράξη και τα αποτελέσματα της μπορεί να είναι ένα ευτυχές γεγονός για σας γιατί κρύβει την εγκληματική σας αδιαφορία, αλλά η παρουσία της δηλώνει ένα κακό υπόβαθρο.
Την δυστυχία. Που είναι δικό σας δημιούργημα.
Η εξάλειψη της δυστυχίας χρειάζεται την πολιτεία παρούσα, την αναδιανομή του πλούτου και μηχανισμούς εξάλειψης της φτώχειας, της ανέχειας, της εξαθλίωσης και της περιθωριοποίησης.
Η φιλανθρωπία έρχεται να καλύψει την δική σας απουσία και να απαλύνει τον πόνο που εσείς έχετε προκαλέσει.
Δεν πρέπει να είναι περήφανες οι κοινωνίες εκείνες που στηρίζουν την ανυπαρξία των δομών τους, στην προσφορά και την αλληλεγγύη των πολιτών τους
Γιατί οι πολίτες μπορεί να νιώθουν περήφανοι για το θεάρεστο έργο τους,
αλλά οι κοινωνίες πρέπει να ντρέπονται για την γύμνια τους.
Το έλεγε ο ιερός Αυγουστίνος:
«Η φιλανθρωπία δεν μπορεί να είναι υποκατάστατο για τη δικαιοσύνη που δεν απονεμήθηκε.»

Ο φόβος της ελευθερίας

15 χρόνια πριν, οδηγούσα ένα XT550 του 85. Από φανάρι σε φανάρι, δε μου έφευγε τίποτα. Ούτε κατάνα, ούτε ζιζιαρ, ούτε τζιπιζετ, ούτε τίποτα. Ο απόλυτος άρχοντας του δρόμου. Και οδηγούσα και καλά. Πρόσεχα και φορούσα πάντα μπουφάν και κράνος, ακόμα και όταν πήγαινα για μπάνιο στη θάλασα.
Ολα πήγαιναν καλά και περνούσα καλά, όπως έκανα στα νιάτα μου.
Ολα αυτά, αν δεν ήταν στη μέση το ποτό…

Διότι υπό την ελαφρά επήρεια αλκοόλ, παίζονταν περίεργα παιχνίδια με το θάνατο, που τότε θεωρούσα ότι με κρατούσαν σε φόρμα. Ενα βράδυ όμως ήπια πολύ. Ημουν σε φόρμα γιατί ήμουν στρατιώτης. Διακόσιες κάμψεις σερί. Σφίχτης. Τώρα ούτε δέκα δεν μπορώ. Αλλα είχα πιεί πολύ. Και έτρεχα.
Ενας λάθος χειρισμός σε μια στροφή, με έριξε πάνω σε ένα μαγαζί. Χτύπησα στη βιτρίνα του και έσπασα τη τζαμαρία. Εκτός των σπασμένων οστών, είχα κοπεί στο λαιμό, στο κεφάλι, στο χέρι και στο πόδι. Πολύ.
Ενιωθα περίεργα. Ημουν σε μια κατάσταση ηρεμίας σαν αυτή που έχουμε όταν ξαπλώνουμε μετά από μια μέρα γεμάτη με σωματική κόπωση. Εκείνη την γλυκιά παράδοση πριν κλείσεις τα μάτια.
Το κακό ήταν πως ήξερα ότι δεν έπρεπε να νιώθω έτσι διότι κάτι άλλο (μάλλον κακό) είχε συμβεί. Ενιωθα το πεζοδρόμιο στο μάγουλό μου. Ενιωθα τα γιαλιά στα μάτια μου. Ηξερα ότι δεν έπρεπε να χάσω τις αισθήσεις μου για να μην κάνω κακό στα μάτια μου. Τους φόβους μου ήρθε να επιβεβαιώσει η φωνή ενός άνδρα από πάνω. "Ναι; 166; Ναι. Στείλτε ένα ασθενοφόρο να πάρετε έναν πεθαμένο…"
(!) Δεν πέθανα ηλίθιε! φώναξα. Η μάλλον, ήθελα να

φωνάξω. Αλλά δεν έβγαινε φωνή. Δεν ακουγόμουν. Δεν είχα τη δύναμη να βγάλω φωνή. Μόνο σκεφτόμουν…
Και εκείνη η γλυκιά νύστα… Ενιωθα ότι θα ερχόμουν κοντά σε κάτι οικείο… Δεν ένιωθα καθόλου φόβο… Το μοναδικό πράγμα το οποίο με φόβισε ήταν μήπως είχα χτυπήσει στη μέση και έμενα παράλυτος… Μόνο αυτό με τρομοκράτησε για λίγο… Ο ύπνος δε με τρόμαζε καθόλου….
Μετά σκέφτηκα το ότι έχω πολλές δουλειές να τελειώσω, πολλούς ανθρώπους που αγαπάω και με αγαπάνε και αποφάσισα να κανω υπομονή μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο…
Το ασθενοφόρο ήρθε και με πήρε. Με πήγε κατ΄ευθείαν στο νοσοκομείο. Οταν μπήκα, ήμουν το πιο βαρύ περιστατικό του 424 και πιστέψτε με, είχε μέσα πολλά παιδιά από ατυχήματα από μοτοσυκλέτες. Οι γιατροί του 424 με εγχείρισαν και όλα πήγαν καλά. Εύχομαι ο Θεός να τους δίνει χρόνια και ευτυχία. Σε αντίθεση με όσα λέγονται, οι γιατροί αυτοί που με έσωσαν και χαρην σε αυτούς σήμερα ζώ και κινούμαι και πάλι κανονικά, δεν δέχθηκαν ούτε μία δραχμή, ούτε μία δωρεάν υπηρεσία, ούτε τίποτα.
Η επαφή μου με το θάνατο, καθώς και η επαφή μου με ανθρώπους που δεν ήταν τόσο τυχεροί όσο εγώ και έχασαν το χέρι τους από τον ώμο, ή το πόδι τους από το γόνατο, ή είναι από τότε ακόμα σήμερα σε κώμα, άλλαξε εντελώς τη θέαση της ζωής μέσα μου. Μόνο όταν κόντεψα να χάσω όσα θεωρούσα αυτονόητα κατάλαβα την αξία του δώρου που μου χαρίστηκε.
Δεν ξέρω που θα πάω όταν φύγω από εδώ. Θα πάω όπου πάνε όλοι οι άνθρωποι, άσχετα με το πόσο πλούσιοι ή φτωχοί, εφυιείς ή ανόητοι, όμορφοι ή άσχημοι είναι. Και όταν πάω, θα μάθω που είναι αυτό το αλλού. Δυστυχώς (ή ευτυχώς) κανείς που πήγε και έμαθε δεν γύρισε για να μας πει πως είναι. Ξέρω όμως ότι το δώρο της ζωής θα πρέπει να το αξιοποιήσω στο έπακρο, διότι είναι το μόνο που έχω. Γι αυτο προσπαθώ να ζω, να αγαπώ και να μαθαίνω.
Η ψυχή είναι αθάνατη. Αυτό το πιστεύω απλώς.. Μπορεί να το πιστεύω επειδή με βολεύει. Ισως. Μου δίνει όμως ένα σημείο αναφοράς. Αυτός που πιστεύει στην αθανασία της ψυχής. φροντίζει να μην τη φθείρει και να μην τη μολύνει. Και γι αυτό φέρεται καλά στους συνανθρώπους του.
Οταν θρηνώ, δε θρηνώ αυτούς που φεύγουν, αλλά αυτούς που μένουν. Το μόνο που με τρομοκρατεί είναι η ανώφελη ζωή και ο ανώφελος θάνατος. Μεγάλωσα, σπούδασα, γλέντησα, έκανα οικογένεια που λατρεύω, έφτιαξα μια επιχείρηση από το μηδέν, δημιούργησα πράγματα γιατί είχα την τύχη (και τη χρηματοδότηση του πατέρα μου) να σπουδάσω την επιστήμη των εφευρετών τη μηχανολογία και το μόνο που μου λείπει είναι το μεγάλο φινάλε. Ενας ένδοξος θάνατος. Ολη μου τη ζωή διαβαζα για ιστορίες που έγραψαν άλλοι. Για τους αρχαίους, για το 1821, για το 1940, για όλα αυτά. Και φοβόμουν ότι θα ανήκα σε μια γενιά που κατανάλωσε ότι πρόλαβε, βουτηγμένη στο τζόγο, στη μπάλα, στα ναρκωτικά και στη λαγνεία και θα πέθαινα χωρίς να κάνω κάτι για να βελτιώσω τον κόσμο που παρέλαβα. Ετσι όπως πάνε τα πράγματα, από ότι φαίνεται θα μου δωθεί η ευκαιρία και για έναν ένδοξο θάνατο.
Τί είναι όμως αυτό για το οποίο θα πέθαινα; Για ποιο λόγο να απαρνηθώ τον εαυτούλη μου στον οποίο μπορώ να εξασφαλίσω μερικά ακόμη χρονάκια ανέμελης ζωής; Γιατί να τα αφήσω όλα αυτά;
Χωρίς δεύτερη σκεψη, η οικογένεια μου. Δεν με νοιάζει αν αυτό το κάνω επειδή λυπάμαι για τη σύζυγο και για τα παιδιά μου, ή εμένα χωρίς αυτούς. Δεν θα φτάσω καν να το σκεφτώ. Θα ενεργήσω με εντολές από το νωτιαίο μυελό. Αμέσως μετά είναι οι άνθρωποι που αγαπώ. Οι φίλοι μου, οι συγγενείς. Μετά είναι ο λαός μου. Είναι στραβός, αναρχικός, ινδιάνος, αλλά αυτόν τον λαό τον αγαπάω. Μου αρέσει που ο Ελληνικός λαός γελάει. Που είναι γλεντζές. Που είναι μεγαλόψυχος.
Αν τολμούσα να σκεφτώ ότι θα είχα την τύχη να πεθάνω για τη βελτίωση της ανθρωπότητας, θα ένιωθα από τώρα πανευτυχής, αλλά αισθάνομαι πολύ μικρός και πολύ λίγος για τέτοια αποστολή.
Ο αθάνατος Σόλων κάποτε είπε ότι αν θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο, πρέπει πρώτα να αλλάξουμε τον εαυτό μας. Πρώτα λοιπόν θα αλλάξουμε τον εαυτό μας, μετά θα επηρεάσουμε τους γύρω μας, μετά το λαό μας, και τέλος την ανθρωπότητα. Το όπλο μας είναι τα ιδεώδη και τα ιδανικά του Ελληνικού Πολιτισμού. Εκεί υπάρχουν οι αρχές και οι αρχές είναι συμβατές με το Χριστιανισμό. Προς το παρόν και εγώ είμαι στο πρώτο στάδιο, της επιβολής επι του εαυτού. Νικάω πολλές μάχες, αλλά ακόμη χάνω πολλές.
Ενας ένδοξος θάνατος, μπορεί να δώσει νόημα σε μια στιγμή, ακόμη και σε μια ασήμαντη ζωή. Το πρόβλημα σήμερα είναι ότι δεν τιμάμε τους ήρωες μας. Αντί να τους τιμάμε, τους προσβάλουμε. Και σκεφτόμαστε ότι αν πεθάνουμε σήμερα, κανείς δε θα μάθει τίποτε για εμάς. Ασήμαντα ανθρωπάκια που χάθηκαν χωρίς να αφήσουν ίχνος. Οπότε πιστεύουμε ότι τίποτα δεν έχει νόημα για να ζείς ή να πεθαίνεις και γι αυτό κοιτάμε απλώς να επιβιώσουμε με κάθε κόστος. Οτι φάμε, ότι πιούμε κι ότι αρπάξει … Πλήρης ηθική κατάπτωση.
Βλέπουμε το δένδρο (τη ζωή μας) και δεν βλέπουμε το δάσος (την ανθρωπότητα). Οι άνθρωποι είμαστε πολλοί και λειτουργούμε σε κοινωνίες. Οπως ακριβώς και τα μηρμύγκια. Μόνο που τα μηρμύγκια έχουν λυμένα ορισμένα θέματα όπως π.χ. το ότι ύψιστος σκοπός ύπαρξης είναι η διάσωση της μηρμυγκοφωλιάς και όχι του μεμονωμένου ατόμου. Δε θα επεκτείνω στον τρόπο επικοινωνίας τους ή του τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας τους. Ισως ακουμπώντας τις κεραίες τους τα μηρμύγκια να μεταφέρουν το ένα στο άλλο ψυχικό περιεχόμενο που εμείς χρειαζόμαστε τόνους βιβλία, σχέδια και αναφορές για να μεταφέρουμε. Για εμάς τους ανθρώπους, ύψιστος σκοπός ύπαρξης θα έπρεπε να είναι η βελτίωση της ανθρωπότητας. Μετά από τόση βία, πολέμους, καταστροφές, μιζέρια και δυστυχία που έχει δει η ανθρωπότητα, γιατί δεν είναι ύψιστος σκοπός η βελτίωση της; Γιατί αυτό δε βολεύει κάποιους για τους οποίους ύψιστος σκοπός ύπαρξης είναι ο άθλιος εαυτός και η συνέχιση ενός πράγματος που λέγεται δυναστεία το οποίο προκαλεί τους πολέμους, το θάνατο, τη δυστυχία και τη μιζέρια.
Μόλις αντιληφθούμε ότι όλοι μας είμαστε μια αναλαμπή στο χωροχρόνο ενός ζωντανού οργανισμού που λέγεται ανθρωπότητα και προσπαθήσουμε με τη ζωή μας να γίνουμε εμείς οι πιο φωτεινές αναλαμπές τότε οι άνθρωποι θα διαγωνίζονται όχι για το ποιος έχει το καλύτερο αμάξι ή το μεγαλύτερο κότερο, αλλά για το ποιος προσέφερε περισσοτερα στην ύψιστη αποστολή μας στη ζωή που είναι να εξασφαλίσουμε έναν καλύτερο κόσμο από αυτόν που παραλάβαμε για αυτούς που τον καρτεράνε όπως τραγουδούσε ο αθάνατος Ξυλούρης, τότε θα σταματήσουμε να φοβόμαστε το θάνατο. Και μόνο τότε θα είμαστε ελεύθεροι όπως είπε ο αθάνατος Καζαντζάκης.
Και τότε δε θα χρειαστεί να κάνουμε τιποτα. Θα αγνοήσουμε τις δυναστείες που προκάλεσαν τόση φρίκη στην ανθρωπότητα και θα γίνουμε εμείς η αλλαγή που επιθυμούμε που είπε και ο αθάνατος Γκάντι.
Το μόνο που μας κρατάει, είναι ο φόβος. Και ο μόνος φόβος που είναι χειρότερος από το φόβο του θανάτου, είναι ο φόβος της ελευθερίας. 

«Λοιπόν τι θέλεις Τζον εδώ; Τι θέλεις;/ Γύρισε στην πατρίδα σου»

«Λοιπόν τι θέλεις Τζον εδώ; Τι θέλεις;/ Γύρισε στην πατρίδα σου»

Κι έτσι ξυπόλυτος σκοτώθηκε ο Παυλής το Δεκέμβρη
Κι έτσι ξυπόλητα μείναν τα ποδάρια του. Δεν τα λειώσε το
τανκ σου, Τζον, τα πόδια του,
κι έτσι...
ξυπόλυτος, Τζον, κι έτσι ξυπόλυτος
ο Παυλής τώρα σεργιανάει στην αθανασία.
(…)
Τι θέλεις, Τζον, εδώ πέρα; Γύρισε στην πατρίδα σου.
Η πατρίδα σου είναι μεγάλη, Τζον – είναι όμορφη η πατρίδα σου –
Είναι κείνα τα φώτα στην ομίχλη – και σε περιμένει, Τζον, η μάνα σου
Και σεργιανάει ο Βασιλέας Ληρ μες στην ομίχλη
Ο Βασιλέας Ληρ γδυμένος το βασιλικό του μεγαλείο και στο στέμμα του
Μ’ ένα κλαδάκι μοναχά αγριελιάς στα άσπρα μαλλιά του, ο Ληρ μες στην
Ομίχλη του Λονδίνου
Ο Ληρ – όχι πια βασιλιάς – μα κάτι πιότερο, Τζον, ο Ληρ άνθρωπος
Ο Ληρ μες στην ομίχλη του Λονδίνου γυρεύοντας την Κορδέλλια
Ο Ληρ, Τζον, με τα βρώμικα γένεια του, τυφλός
Ψάχνοντας με τα δάχτυλά του δίχως δαχτυλίδια
Ψάχνοντας τον αγέρα και την καρδιά μας να πιάσει το χέρι της αγάπης
Τυφλός ο Ληρ πλέοντας όλος μες στο θάμπος της αγάπης
Και κείνα τα φώτα στην ομίχλη φκιάχνοντας ένα φωτοστέφανο
Γύρω στ’ αχτένιστα μαλλιά του Ληρ – Κι εμείς αγαπάμε, Τζον, το Ληρ
Κι ο Βεάκης έπαιξε το Ληρ στα θέατρά μας, Τζον,
Ο Βεάκης, Τζον, που με το φωτοστέφανο του Ληρ
Κάθεται αυτή την ώρα, Τζον, πίσω απ’ τ’ οδόφραγμα της Κυψέλης
Αυτήν την ώρα, Τζον, που ανηφοράει το τανκ σου στην Κυψέλη –
Και μεις, Τζον,
Πολύ αγαπάμε την Κορδέλλια, θαρρώ την αδελφούλα σου
Τη λένε Κορδέλλια. Κι η Κορδέλλια σε περιμένει, Τζον,
Να συνεχίσετε το διάβασμα των στίχων του Βύρωνα.
Νάτος ο Λόχος, Τζον, του Λόρδου Βύρωνα
Ο Λόχος, Τζον, των φοιτητών μπροστά στο τανκ σου, Τζον. Δε βλέπεις;
(…)
Τι θόρυβο που κάνουν, Τζον, τα κανόνια σας;
Δεν μ’ ακούς; Πού να μ’ ακούσεις! Τα κανόνια σας
σας σκότωσαν πάλι το Γιωργάκη, που τον είχαν σκοτώσει οι Γερμανοί.
Σκότωσαν πάλι το Βαγγέλη, που τον είχαν σκοτώσει οι Γερμανοί.
Σκότωσαν πάλι τον Φούτσικ, στην Ελλάδα του Δεκέμβρη.
Σκότωσαν πάλι τον Βύρωνα που ‘χε πεθάνει για την Ελλάδα.
Σκότωσαν πάλι τον Περί.
Σκότωσαν πάλι τον Πέτρο.
Σκότωσαν πάλι τη Ζόγια.
Σκότωσαν πάλι την Ηλέκτρα.
Σκότωσαν πάλι τον Αλέκο
Σκότωσαν, Τζον, τους διακόσιους μας.
Σκότωσαν, Τζον, όλους εκείνους που ‘χαν σκοτωθεί για το καλό του κόσμου.
Μα, Τζον, τέλος πάντων, δεν τόμαθες;
Μπορεί να σκοτωθούν οι αγωνιστές της λευτεριάς του κόσμου;
Δεν τόμαθες ακόμη Τζον; Τα κανόνια σας
Μόνο την ιστορία σας, σκότωσαν τα κανόνια σας
στην Ελλάδα του Δεκέμβρη.
Από τις «Γειτονιές του Κόσμου», του Γιάννη Ρίτσου

(Στη φωτό Αγγλοι σε επιχείρηση έξω από τα γραφεία του ΕΑΜ στην οδό Κοραή)

Επιμέλεια Ηρακλής Κακαβάνης

Φαήλος Κρανιδιώτης

Ο πρόεδρος της ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ, Φαήλος Κρανιδιώτης, σε συνέχεια των τελευταίων εξελίξεων στα ελληνοτουρκικά με συνεχείς απειλές και ύβρεις από την Τουρκική πλευρά, προέβη στην ακόλουθη δήλωση:

«Με τον Πάνο Καμμένο, δεκανίκι των μηδενιστών του ΣΥΡΙΖΑ μας χωρίζουν πολλά, είμαστε και αντίδικοι.

Όμως θεωρούμε απαράδεκτο, όταν ο Έλληνας Υπουργός Άμυνας απαντά στις χυδαίες και τραμπούκικες απειλές του αρχηγού του κράτους - συμμορίας, να υπάρχουν Έλληνες, πολιτικοί, δημοσιογράφοι ή σχολιαστές, που υπερθεματίζουν στις ύβρεις του γενοκτονικού ισλαμοφασιστικού καθεστώτος εναντίον του Έλληνα Υπουργού Εθνικής Άμυνας.

Μεταξύ μας μπορούμε να διαφωνούμε και να δίνουμε πολιτικές μάχες.

Απέναντι όμως στις ύβρεις και απειλές του κοινού εχθρού οφείλουμε να τηρούμε εθνική στάση».

Από πουθενά..

Αν ξεχαστώ και πώ αλήθεια, πάω στο σπίτι το βράδυ και κλαίω.

«Η μόνη χώρα που έχει ορίζοντα τριετίας για εκλογές, είναι η Ελλάδα»

Τάδε έφη..............

Γιορτη στην Κρυα Βρυση

Οπως καθε χρονο εγινε χθες πεζοπορια στο φαραγγι της κουμαριας που οργανωθηκε απο τους φιλους ιππων αργους μαζι με τον πολιτιστικο συλλογο κρυας βρυσης.Ακολουθησε παραδοσιακο γλεντι.

Καποιον ειδα , κατι ειδε κατι μου ειπε να σου πω.

Η Χαρη Της

Παραμονη του εορτασμου του Ιερου Ναου Ζωοδοχου Πηγης.