Αθήνα «Τόσο κοντά, τόσο μακριά». Με τις λέξεις αυτές περιγράφει στέλεχος της Κομισιόν το σημείο στο οποίο βρίσκονται οι συζητήσεις για την ολοκλήρωση της πολύπαθης δεύτερης αξιολόγησης. Το Βήμα της Κυριακής αναλύει τα σημεία που οι δύο πλευρές συμφωνούν και εκεί που διαφωνούν. Οι δύο πλευρές κατάφεραν να συμφωνήσουν στα εξής: Το δημοσιονομικό κενό για το 2019 και τα επόμενα χρόνια (δηλαδή τα μέτρα για πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ τουλάχιστον έως το 2021), κυμαίνεται από 1,5% έως 1,8% του ΑΕΠ, δηλαδή τα πρόσθετα μέτρα που θα χρειαστούν θα κυμανθούν από 2,55 δισ. ευρώ έως 3 δισ. ευρώ. Ανάλογα με τον τελικό προσδιορισμό του δημοσιονομικού κενού, το ήμισυ των μέτρων πχ αν το κενό είναι 1,6% του ΑΕΠ, τότε τα μέτρα θα είναι 0,8% του ΑΕΠ από τη μείωση του αφορολόγητου και το άλλο 0,8% από την περικοπή της προσωπικής διαφοράς στις συντάξεις. Υπάρχει συμφωνία το αφορολόγητο να μειωθεί από το 2019 σε επίπεδο κάτω των 7.000 ευρώ. Η μεγάλη διαφωνία: Το ΔΝΤ επιμένει η προσωπική διαφορά να καταργηθεί μεμιάς και η περικοπή των παλαιών συντάξεων να γίνει εφάπαξ, τον πρώτο μήνα του 2020. Διαφωνία υπάρχει και για τα αντίμετρα, καθώς δεν έχει ακόμα ξεκαθαριστεί ποια θα είναι, πόσο θα στοιχίσουν και ποιες θα είναι οι προτεραιότητες. Η ελληνική πλευρά έχει προτείνει τη μείωση του ΦΠΑ σε τρόφιμα, είδη πρώτης ανάγκης και ενέργεια, μείωση του ΕΝΦΙΑ, μείωση της φορολογίας στις επιχειρήσεις και μείωση των ασφαλιστικών εισφορών στη μισθωτή εργασία. Το ΔΝΤ ζητά το πρώτο αντίμετρο να είναι η μείωση της φορολογίας των κερδών των επιχειρήσεων και στη συνέχεια η μείωση των εργοδοτικών εισφορών. Και όλα αυτά εφόσον επιτευχθεί ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ. Με αυτά τα δεδομένα, όπως αναφέρει η εφημερίδα, στόχος για συμφωνία στο Eurogroup της 20ής Μαρτίου είναι σχεδόν αδύνατον να επιτευχθεί και όλα πλέον «δείχνουν» τις αρχές Απριλίου. Newsroom ΔΟΛ

όμως ο Νίκος Ξυδάκης είχε δίκιο για όσα είπε για την ΕΡΤ και τους δημοσιογράφους. Κάθε του λέξη ήταν σωστή. Μπροστά στον Ξυδάκη είναι ανύπαρκτος (δεν υπάρχει) ο Τσακνής της ΑΕΠΙ γι΄αυτό και στο “Κουρδιστό Πορτοκάλι” δεν μπαίνουμε καν στο κόπο να δημοσιεύσουμε την απάντησή του. Ο Ξυδάκης καθάρισε τον βόθρο της ΑΕΠΙ, υπήρξε εξαίρετος δημοσιογράφος και σπουδαίο παιδί. Αγωνιστής της ζωής από την δημοσιογραφική του εφηβεία. Του αξίζουν μάλιστα συγχαρητήρια για το σθένος του να τα βάλει με τους καρεκλοκένταυρους της ΕΡΤ αλλά και τα λοιπά σαπρόφυτα της δημοσιογραφίας. Ο Νίκος στο πάνελ «Protecting the fourth estate: Democracy, Accountability and the Media» του 2ου Οικονομικού Φόρουμ, εξέφρασε την άποψή του για την ΕΡΤ χαρακτηρίζοντάς την μάλιστα «τραγική» και «τριτοκοσμική». «Η ΕΡΤ είναι τραγική όπως είναι, είναι τριτοκοσμική αυτή τη στιγμή και γενικά δεν υπάρχει κανένας τηλεοπτικός σταθμός που να κάνει πρωτογενή έρευνα, δεν υπάρχει καμία εφημερίδα που να κάνει σοβαρή αρθρογραφία» ανέφερε χαρακτηριστικά γενικεύοντας ακόμα περισσότερο με το να αποκαλέσει το σύνολο των δημοσιογράφων «εξευτελισμένους και μισογύνηδες». Αιτία για τη δυσμενή αυτή εξέλιξη της δημοσιογραφίας και των μέσων, κατά τον κύριο Ξυδάκη είναι «η δημοσιογραφία του κουτσομπολιού» η οποία ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και συμπαρέσυρε τις κυριακάτικες εφημερίδες αποβλακώνοντας τους δημοσιογράφους με αποτέλεσμα σήμερα να μην είναι σε θέση να πετύχουν τους στοιχειώδεις όρους αναπαραγωγής». Και λίγα είπε ο άνθρωπος. Έπρεπε να αναφερθεί στα θαλασσοδάνεια, στους πολυθεσίτες δημοσιογράφους με τις κρατικές θέσεις, στους γλείφτες όλων των κυβερνήσεων και πάει λέγοντας. Είναι τιμή για τον ΣΥΡΙΖΑ η παρουσία του Νίκου Ξυδάκη. Τόσους κατσιαπλιάδες έχει αυτό το λαικίστικο κόμμα της συμφοράς. Ο Νίκος είναι η φωτεινή εξαίρεση… Βασίλης Μπόνιος

Χάιφα, Ισραήλ Ένα επίθεμα που προσκολλάται στο δέρμα προτείνουν ισραηλινοί επιστήμονες για τη θεραπεία της ημικρανίας, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσαν στο επιστημονικό έντυπο Neurology. Το επίθεμα περιέχει ελαστικά ηλεκτρόδια και ένα μικροτσίπ που παράγουν ηλεκτρικά ερεθίσματα μπλοκάροντας τα σήματα του πόνου ώστε να μην φτάσουν στον εγκέφαλο. Ο ασθενής όταν αισθανθεί τα πρώτα συμπτώματα της ημικρανίας μπορεί να ελέγξει την ένταξη των ηλεκτρικών ερεθισμάτων του επιθέματος από ειδική εφαρμογή στο κινητό του τηλέφωνο. «Η διέγερση του δέρματος γίνεται σε ένταση που δεν προκαλεί πόνο και με τρόπο που σταματά ή περιορίζει το επεισόδιο ημικρανίας, αρκεί να δράσεις εγκαίρως. Επίσης δεν υπάρχουν παρενέργειες, πέραν από ένα μικρό τσίμπημα στον βραχίονα», εξηγεί ο επικεφαλής ερευνητής Δρ Νταβιντ Γιαρνιτσκι από το Ιατρικό Κέντρο Ραμπαμ στη Χάιφα. Οι ερευνητές σχεδιάζουν ήδη μια κλινική δοκιμή σε δείγμα 200 ασθενών με την ελπίδα το 2018 να υποβάλλουν αίτηση έγκρισης του επιθέματος από τον Αμερικανικό Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA). Προς το παρόν το επίθεμα έχει δοκιμαστεί σε 71 πάσχοντες από ημικρανίες που είχαν δύο με οκτώ επεισόδια ανά μήνα και δεν είχαν πάρει φάρμακα για την πρόληψη τους για τουλάχιστον δύο μήνες. Οι συμμετέχοντες εφάρμοσαν το επίθεμα στον βραχίονα τους αμέσως μετά την έναρξη μιας ημικρανίας. Το χρησιμοποίησαν για 20 λεπτά και δεν έπρεπε να πάρουν φάρμακα για την ημικρανία για τουλάχιστον δύο ώρες. Η μικροσυσκευή είχε προγραμματιστεί με τυχαίο τρόπο ώστε είτε να προσφέρει εικονικά ηλεκτρικά ερεθίσματα σε χαμηλή ένταση ή πραγματικά με ένα από τέσσερα διαφορετικά επίπεδα διέγερσης. Κατά τη διάρκεια της μελέτης, αντιμετωπίστηκαν τουλάχιστον 300 επεισόδια ημικρανίας. Στα τρία υψηλότερα επίπεδα διέγερσης, το 64% των ασθενών βίωσε μείωση του πόνου κατά το ήμισυ δύο ώρες μετά τη θεραπεία, συγκριτικά με το 26% της ομάδας ελέγχου. Για τα άτομα με μέτριο έως σοβαρό πόνο, το 58% είχε μείωση σε ήπιο ή καθόλου πόνο όταν υποβλήθηκε στο υψηλότερο επίπεδο διέγερσης, συγκριτικά με το 24% της ομάδας της εικονικής ηλεκτρικής διέγερσης. Επίσης, το 30% όσων έλαβαν υψηλή διέγερση δεν ανέφερε πόνο από την ημικρανία, συγκριτικά με το 6% της ομάδας ελέγχου. «Η θεραπεία είναι πιο αποτελεσματική όταν ξεκινά εντός 20 λεπτών από τα πρώτα σημάδια της ημικρανίας. Το 47% των ασθενών είχαν μείωση του πόνου, όταν χρησιμοποίησαν το επίθεμα εντός αυτού του χρονικού εύρους», εξηγεί ο Δρ Γιαρνιτσκι. Μαίρη Μπιμπή health.in.gr

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ Όταν ο πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζέφρι Πάιατ, μιλώντας χθες με τον Αλέξη Παπαχελά στο συνέδριο των Δελφών, δεν έκρυψε την ανησυχία του για τις προκλητικές ενέργειες της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας στην περιοχή των Ιμίων και από αέρος ειδικά στο νησί των Οινούσων, εμείς γιατί πρέπει να υποβαθμίζουμε τον κίνδυνο της ψυχοπάθειας του Ταγίπ Ερντογάν. Διότι, για όσους δεν το έχουν ακόμα αντιληφθεί, απέναντι μας έχουμε ένα ισλαμοεθνικιστή ηγέτη, ο οποίος είναι έντονα πιεσμένος από τις ήττες που μαζεύει, σε στρατιωτικό και διπλωματικό επίπεδο, στη Συρία, στο Ιράκ και στο ευρύτερο Κουρδιστάν -εξαιρούμε πάντα τον οπορτουνιστή ηγέτη Μπαρζανί. Αυτός είναι από άλλο σήριαλ, είναι η αποθέωση του ανθρώπου που για το προσωπικό του συμφέρον, μπορεί να προδώσει και τη μάνα του. Ας δούμε τα δεδομένα: Από τη μία είναι η «τραυματισμένη» Ελλάδα, θύμα των διεφθαρμένων πολιτικών της και των δανειστών της, και από την άλλη η Τουρκία του Ερντογάν, η οποία ξαφνικά αντιμετωπίζει και ένα σοβαρότατο οικονομικό πρόβλημα, αφού σύμφωνα με το ΔΝΤ, λόγω της δραματικής πτώσης των εσόδων από τον τουρισμό έχει απωλέσει το 2% του ΑΕΠ της. Η Ελλάδα δεν απειλεί ποτέ, διότι απλούστατα -ας είμαστε ρεαλιστές τέλος πάντων- δεν έχει τις δυνάμεις. Μόνο να αμυνθεί μπορεί και ίσως όχι για μεγάλο διάστημα. Οι Ενοπλες Δυνάμεις είναι θύματα και αυτές της κρίσης και ας το κρύβουμε. Η Τουρκία, από την άλλη, διαθέτει κουρασμένο στρατιωτικό και άλλο προσωπικό. Την ίδια στιγμή, οι Ε.Δ. της είναι ταλαιπωρημένες από το πραξικόπημα λόγω των συνεχών πολέμων στη Συρία, το Ιράκ και το Κουρδιστάν. Σύντομα αρχίζει η «εαρινή επίθεση» των ανταρτών του PKK, που όπως αποδείχθηκε στη Διάσκεψη της Μόσχας, είναι πανέτοιμοι για τη μεγάλη στιγμή. Άρα oi To;yrkoi αναζητούν απεγνωσμένα μία …νίκη. Είτε εις βάρος της Ελλάδας, είτε στην Κύπρο. Το όποιο επεισόδιο συμβεί -και εφόσον συμβεί- δεν θα οφείλεται μόνο σε «ατύχημα» όπως είπε ο Αμερικανός πρέσβης. Οι Τούρκοι θεωρούν τα Ίμια δικά τους από το 1996, όταν η Ελλάδα υπέστη διπλωματική ήττα με ευθύνη της τότε κυβέρνησης. Όταν ομιλούν τα γεγονότα εμείς δεν δικαιούμαστε να τα προσπερνούμε. Έχει έστω και ελάχιστο δικαίωμα η Τουρκία στο Αιγαίο ή στην Κύπρο; Όχι, ούτε και με την απαράδεκτη γκριζοποίηση της περιοχής. ‘Όμως, με τους Τούρκους, δεν βρίσκεις ποτέ το δίκιο σου, και επειδή οι Αμερικανοί είναι πάντα «Πόντιοι Πιλάτοι» και τις περισσότερες φορές επιλέγουν να υποστηρίξουν την Τουρκία, χρειάζεται κανείς να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός. Από την άλλη είναι και ο ηγέτης του «ξανθού γένους» που έχει ερωτευθεί (με πολιτικούς όρους χρησιμοποιούμε τη λέξη) παράφορα με τον Ερντογάν. Δεν συμφωνώ ότι οι ‘Ελληνες και οι Ελληνοκύπριοι υπουργοί και πολιτικοί δεν πρέπει να ομιλούν για να μην ερεθίζουν δήθεν τους Τούρκους. Διότι στη διπλωματία της δράσης και της αντίδρασης, εμείς πάντα επιλέγουμε τη δεύτερη. Είτε από ηττοπάθεια, είτε επειδή δεν επιθυμούμε να προκαλέσουμε τους Τούρκους. Όχι ότι χρειάζεται βέβαια, είναι πάντα «εφ’ όπλου λόγχη» διότι έχουν σχέδια για το Αιγαίο. Δεν θα αποδεχθούν ποτέ ότι είναι «ελληνική θάλασσα». Μία δήλωση στελέχους του ελληνικού Πενταγώνου, για την πιθανότητα επεισοδίου στην ΑΟΖ της Κύπρου, προκάλεσε τρικυμία στο κρανίο σε πολιτικούς, διπλωμάτες και αναλυτές. Είτε διότι έχουν άγνοια των κινδύνων, είτε επειδή δεν μελετούν καθόλου τον τρόπο δράσης και αντίδρασης των Τούρκων. Με αφορμή τις γεωτρήσεις της TOTAL στο οικόπεδο που κέρδισε στο διαγωνισμό της Κυπριακής Δημοκρατίας, αυτό το στέλεχος είπε το αυτονόητο γαμώτο. Ότι η Τουρκία θα πράξει ότι και στο παρελθόν. Θα στείλει το «Μπαρμπάρος», θα στείλει τα πολεμικά της πλοία, και αν τολμήσει η μικρή Κύπρος να κουνηθεί, θα χρησιμοποιήσει τα μέσα που έχει στη διάθεσή της. Για ποιο λόγο; Διότι ο Ταγίπ Ερντογάν δεν σκέφτεται πλέον ψύχραιμα και επειδή βρίσκεται πλέον ενώπιον μίας άλλης πραγματικότητας. Τα οικόπεδα με το φυσικό αέριο τα πήραν οι μεγάλοι παίκτες πια. Ο Πρόεδρος της Τουρκίας νοιώθει πως «μένει εκτός» και αυτός είναι ο λόγος που είναι πιο επικίνδυνος από ποτέ. Αντί να ψάχνουμε ψύλλους στα άχυρα, και αντί να κατηγορούμε ο ένας τον άλλο, ας δούμε την αλήθεια κατάματα. Δεν έχεις απέναντι σου ένα καλό γείτονα, όπως είπε και ο κ. Τσούκαλης του ΕΛΙΑΜΕΠ, ο οποίος ήταν ένας από αυτούς που «πίστεψαν» ότι ο Ερντογάν ήταν διαφορετικός από τους προηγούμενους Τούρκους ηγέτες. Έχεις απέναντι σου τον Ερντογάν στην πιο δύσκολη στιγμή του. Είναι δυνατόν να μην περνούν μπροστά από τα μάτια του οι εικόνες της εκτέλεσης του Μεντερές; Είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνει ότι το τέλος των απολυταρχικών ηγετών είναι πάντα φρικτό; Στην ψυχολογική κατάσταση που βρίσκεται, μπορεί να κάνει και το αδιανόητο… Πηγή: Μόνο τυφλοί δεν βλέπουν τα σχέδια του Ερντογάν για το Αιγαίο: Πόσο κοντά είναι το “ατύχημα” http://mignatiou.com/2017/03/mono-tifli-den-vlepoun-ta-schedia-tou-erntogan-gia-to-egeo-poso-konta-ine-to-atichima/

Η σοφία του να νικάς χωρίς να τσακώνεσαι Posted by kalinda στο Μαρτίου 4, 2017

Έχετε ακούσει για τις αποτελεσματικές κινήσεις του ψυχολογικού αϊκίντο, δηλαδή των μέσων για την επίλυση οποιουδήποτε προβλήματος χωρίς να τσακώνεστε.

– Το ψυχολογικό αϊκίντο μοιάζει με την εξισορρόπηση πάνω σε μια μπάλα- εξισορρόπηση πριν την επιθετικότητα. Ενδώστε για να αποδυναμώσετε την αντίσταση, διδάσκουν οι Βουδιστές.

– Μην τσακώνεστε, γιατί θα γίνετε αναπόφευκτα αυτό στο οποίο μάχεστε. Η πολλή δύναμη οδηγεί στα αντίθετα αποτελέσματα.

– Μάθετε να ακολουθείτε για να μπορέσετε να οδηγείτε.

– Αυτός που σας φωνάζει βρίσκεται σε συναισθηματική φόρτιση πράγμα που σημαίνει, ότι η συνείδηση του δεν λειτουργεί. Είναι αστείο να προσπαθείτε να μιλήσετε σε έναν άνθρωπο που δεν λειτουργεί το μυαλό του. Είναι το ίδιο πράγμα με το να μιλάς σε κάποιον που κοιμάται. Έχετε δει ποτέ κάποιον να φωνάζει σε άλλον άνθρωπο, όταν έχει καλή διάθεση;

– Αυτός που φωνάζει σε αντάλλαγμα μοιάζει με το να χτυπάς έναν άνθρωπο που πνίγεται με ένα κουπί. Αυτός ο άνθρωπος πνίγεται στον ίδιο του τον θυμό. Οπότε, δεν χρειάζεται βοήθεια σε αυτό.

– Τι κάνουμε, όταν αισθανόμαστε άσχημα; Κατηγορούμε, φωνάζουμε, κλαίμε. Γι’ αυτό όταν κάποιος μας φωνάζει στην πραγματικότητα το κάνει, επειδή αισθάνεται άσχημα.

– Ξέρετε πως μπορείτε να βάλετε ένα τέλος στις φωνές τους; Παραμείνετε σιωπηλοί και αφήστε τους να σιγοβράζουν. Μην δίνετε σημασία στις λέξεις τους, γιατί είναι απλά ο πόνος τους. Και πως να κρατήσετε ένα καθαρό πρόσωπο; Επαινώντας ψυχικά τον εαυτό σας! “Μα τι ταλέντο είμαι. Μπορώ να παραμείνω ψύχραιμος ακόμα και με αυτόν τον άνθρωπο!” Η απλή σιωπή έχει την επίδραση του κρύου νερού. Καθώς ο αντίπαλός σας φωνάζει, κοιτάξτε τον με προσοχή και ακούστε τον. Αφήστε τον να ηρεμήσει.

– Το να παραμένετε σιωπηλοί, όταν θέλετε πολύ να υποστηρίξετε την άποψή σας είναι δύσκολο έργο, αλλά είναι σίγουρο ότι αξίζει τον κόπο. Αν το καταφέρει ο ένας από τους δυο που εμπλέκονται σε έναν τσακωμό, τότε όλοι οι παρόντες αισθάνονται πιο ψύχραιμοι

«Ο ήλιος είναι παντού εδώ. Μερικοί το αποκαλούν μυστήριο... Είναι, όμως, απλά η ζωή... Ισως γι' αυτό οι άνθρωποι εδώ ζουν περισσότερο. Η Ελλάδα είναι όλα αυτά. Και τώρα ένα μέρος τους σας αποκαλύπτεται...»

Το τμήμα Έρευνας της CHANEL μελετά έναν νέο τομέα για τη γυναικεία φροντίδα: Τη μακροβιότητα, μια αρχή της ζωής που ανθίσταται στη μάχη κατά της γήρανσης. Έτσι, οι γυναίκες θα έχουν υψηλή αυτοπεποίθηση και θα παραμένουν όμορφες.

Ερευνώντας λοιπόν, διάφορες πληθυσμιακές ομάδες, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι όσοι ζουν στις αποκαλούμενες «μπλε ζώνες» ζουν περισσότερο. Αυτές οι «μπλε ζώνες» είναι στην Κόστα Ρίκα, στη Σαρδηνία και στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Ικαρία. 

Από την μελέτη προέκυψε το Blue Serum. Πρόκειται για ένα προϊόν περιποίησης προσώπου και αφορά όλους τους τύπους δέρματος και όλες τις ηλικίες.

Το τμήμα έρευνας της Chanel συνδύασε προσεκτικά ένα συστατικό από κάθε «μπλε ζώνη»: Πράσινος καφές από την Κόστα Ρίκα, ελιές από την Σαρδηνία και μαστιχόδεντρο από την Ελλάδα και δημιούργησε το συγκεκριμένο καλλυντικό.

OXI στην ώρα του μαλάκα! Οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη!

OXI στην ώρα του μαλάκα! Οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη!

OXI στην ώρα του μαλάκα!

Ανάβουμε ΟΛΑ τα φώτα στα σπίτια μας!

ΟΧΙ στην υποκρισία! OXI, δεν συμμετέχουμε στην ανοησία, ΔΕΝ σβήνουμε τα φώτα!
"Ώρα της Γης 2017"‎, η μεγάλη απάτη!

Σάββατο 25 Μάρτη, στις 20:30, ανάβουμε ΟΛΑ τα φώτα στα σπίτια μας, όλες τις ηλεκτρικές συσκευές, διαδηλώνουμε μ’ αυτό τον τρόπο εναντίον της βλακείας, εναντίον της μαζικής ψυχολογικής τρομοκρατίας που θέλουν να μας επιβάλουν.

Αρνούμαστε την υποκρισία αυτών που κερδοσκοπούν ρυπαίνοντας!

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στις πολιτικές που μας θέλουν υπηκόους των ΜΜΕ και των πολιτικών τους! Είμαστε ενεργοί πολίτες κι όχι κοπάδι!

Ο πλανήτης θα σωθεί όταν πληρώσουν και τιμωρηθούν οι κλέφτες του μόχθου, αυτοί που εκμεταλλεύονται και κερδοσκοπούν σε ζητήματα οικολογίας: Οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη!

Του Μιχάλη Γκλεζάκου

Να λοιπόν που ξανάρχισε η συζήτηση για τη δραχμή. Εκτός από τους ειδικούς και τους ενημερωμένους, συμμετέχουν σε αυτή και συμπατριώτες μας που δεν γνωρίζουν τα στοιχειώδη για τους μηχανισμούς της οικονομίας, συχνά με απλοϊκά επιχειρήματα, τα οποία παραδόξως "περνάνε" σε πολύ κόσμο: "Με τη δραχμή ζούσαμε καλύτερα","μπορεί να είναι δύσκολα στην αρχή αλλά θα απογειωθούν οι εξαγωγές", "θα απαλλαγούμε από τα χρέη μας" κλπ. Κάπου άκουσα το αμίμητο: "Αν έχεις δραχμές, τις μετατρέπεις σε όποιο νόμισμα θέλεις και αγοράζεις ότι παράγεται σε ολόκληρο τον κόσμο". Διάβασα και αυτό: "Μας λένε ότι θα υποτιμηθεί η δραχμή και θα ακριβύνουν τα εισαγόμενα. Μα αυτά δεν θα τα αγοράζουμε με δραχμές αλλά με ευρώ και δολάρια". 

Αυτά λέγονται όταν έχουμε τα πράγματα μπερδεμένα στο μυαλό μας, όταν έχουμε πέσει στην παγίδα της προπαγάνδας και της παραπληροφόρησης, όταν δεν θέλουμε να δεχθούμε την πραγματικότητα, όταν ζητάμε παρηγοριά στα παραμύθια του καθενός, όταν η απελπισία μας κάνει να πιστεύουμε σε σωτήρες και θαυματουργές λύσεις (βλ. Σώρρας).

Έλεγε προ ημερών, σε τηλεοπτικό πάνελ, γνωστός θεωρητικός της δραχμής που είναι και καθηγητής σε τμήμα αφρικανικών σπουδών: Αν πάμε στη δραχμή θα ανασυγκροτηθούμε θεσμικά, θα γίνουμε ανταγωνιστικοί και αυτό θα μας οδηγήσει στην ανάπτυξη. Μου θυμίζει το ανέκδοτο με τον οικονομολόγο που ήθελε να ανοίξει μια κονσέρβα και έλεγε "ας υποθέσουμε ότι έχουμε ανοιχτήρι". Προφανώς, αν αποφασίσουμε να ανασυγκροτηθούμε θεσμικά και να γίνουμε ανταγωνιστικοί, μπορούμε πολύ καλύτερα να αναπτυχθούμε μέσα στο ευρώ. Αλλά δεν έχουμε ανοιχτήρι, γιαυτό δεν μπορούμε να φάμε την κονσέρβα...

Ας αφήσουμε όμως τα γραφικά και παράδοξα και ας δούμε απλά και ρεαλιστικά τι σημαίνει να πάμε στη δραχμή. Ίσως είναι καλύτερα να δούμε τη χρονική αλληλουχία των εξελίξεων που θα ακολουθήσουν ένα τέτοιο εγχείρημα, ώστε να καταλάβουμε τι θα συμβεί, καρέ-καρέ.

Για ευκολία, ας πούμε ότι ορίζεται 1 ευρώ = 1 (νέα) δραχμή.

Την πρώτη ημέρα που θα ανακοινωθεί ότι πάμε στη δραχμή, προφανώς θα κλείσουν οι τράπεζες και θα δεσμευθούν οι καταθέσεις για να γίνουν δραχμές. 

Θα ακολουθήσει η τεχνική προετοιμασία μετάβασης στη δραχμή, δηλαδή η προσαρμογή των πληροφοριακών συστημάτων των επιχειρήσεων και της δημόσιας διοίκησης, η εκτύπωση χαρτονομισμάτων, η παραγωγή κερμάτων, η έκδοση νόμων και διοικητικών αποφάσεων κλπ. Πόσο χρόνο θα πάρουν όλα αυτά; Στην καλύτερη περίπτωση 5-6 μήνες. Στη χειρότερη, πάνω από χρόνο. Πως θα συναλλάσσεται ο κόσμος στο μεσοδιάστημα; Ίσως με τις υποσχετικές που έλεγε ο Βαρουφάκης.  Πάντως, όποιο και αν είναι το μεταβατικό νόμισμα, το μόνο βέβαιο είναι ότι θα δημιουργηθεί μια μαύρη αγορά ευρώ και μια επίσης μαύρη αγορά αποθεμάτων, κυρίως τροφίμων, καυσίμων και φαρμάκων. Ό,τι και να κάνει η Κυβέρνηση για να την αποτρέψει δεν πρόκειται να καταφέρει τίποτα. Όλοι ξέρουμε ότι διακινούνται παράνομα καύσιμα, τσιγάρα, ηλεκτρονικά είδη, τρόφιμα κλπ τον καλό καιρό και μάλιστα "κάτω από τη μύτη" των αρμοδίων αρχών. Μπορεί να μην ενταθεί αυτή η κατάσταση σε μια περίοδο που απειλείται η ζωή και η περιουσία ενός ολόκληρου λαού; Εμείς οι ίδιοι θα προστατεύουμε τους μαυραγορίτες, για να είμαστε σίγουροι ότι κάπου θα βρούμε τα στοιχειώδη αγαθά, τουλάχιστον όσο κρατάνε τα ευρώ που είχαμε κρύψει. Όταν τελειώσουν τα ευρώ ή τα αποθέματα (σκεφθείτε ότι το μεγαλύτερο μέρος των αποθεμάτων δημιουργείται από εισαγόμενα), θα αρχίσει ο καθένας να λειτουργεί με βάση το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Σε αντίστοιχες περιπτώσεις άλλων χωρών, έχουν καταγραφεί σε αυτή τη φάση επιδρομές πολιτών στα σπίτια των συμπολιτών τους, σε αναζήτηση τροφίμων. 

Προφανώς, μέχρι να ολοκληρωθεί το τεχνικό μέρος μετάβασης στη δραχμή, ο κόσμος θα έχει ήδη χάσει την εμπιστοσύνη του στο νόμισμα αυτό, αφού θα έχει βιώσει την πολύ σκληρή εμπειρία των πρώτων αυτών μηνών. Αναρωτηθείτε μόνοι σας: Αν σε  εκείνη τη φάση σας έχουν απομείνει κρυμμένα ευρώ, θα τα μετατρέψετε σε δραχμές; Προφανώς όχι. Αυτό και μόνο δείχνει την ανησυχία για τη συνέχεια και την προτίμηση στο ευρώ.

Ποια λοιπόν θα είναι η ισοτιμία της (νέας) δραχμής με το ευρώ που αφήσαμε; Ας δούμε τα δεδομένα: Το ευρώ είναι ένα νόμισμα που εκπροσωπεί τις οικονομίες των χωρών της ΕΕ, δηλαδή μια υπολογίσιμη δύναμη, ανεξάρτητα αν μελλοντικά θα είναι 27 ή 25 ή 20. Το ευρώ που έχουμε και ξοδεύουμε σήμερα έχει μεγάλη αγοραστική ισχύ, γιατί στηρίζεται πάνω σε αυτή τη δύναμη.Τι θα έχει να αντιπαρατάξει η δραχμή σε αυτή την ισχύ; Η δραχμή θα είναι το νόμισμα μιας χώρας που βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, που πρέπει να αποπληρώσει χρέος πάνω από 300 δισ., που η οικονομία της δεν έχει κάνει επενδύσεις τα τελευταία 10 χρόνια, που έχει ανεργία πάνω από 20%,  που οι πολίτες της χρωστούν πάνω από 200 δισ. σε τράπεζες και δημόσιο, που οι τράπεζες της χρωστούν έναν ωκεανό ευρώ στην ΕΚΤ και αλλού. Μιας χώρας που διακρίνεται για τη διαφθορά, τη συναλλαγή, τη γραφειοκρατία, τη φοροδιαφυγή, το λαθρεμπόριο, τη σύζευξη – αντί του διαχωρισμού – των εξουσιών, μιας χώρας που παράγει κάθε χρόνο εκατοντάδες νόμους και διοικητικές διατάξεις για τη φορολογία, την ασφάλιση κλπ έτσι ώστε ποτέ δεν ξέρεις με βεβαιότητα τι ισχύει, μιας χώρας που πληρώνει συντάξεις όχι από τα αποθεματικά των ταμείων αλλά από τις τρέχουσες εισφορές των εργαζομένων και τους φόρους νοικοκυριών και επιχειρήσεων.

Με όλα αυτά τα δεδομένα, αν η ισοτιμία διαμορφωθεί (μετά την ολοκλήρωση της τεχνικής προετοιμασίας) στο 1 ευρώ: 2 δραχμές, θα είναι θαύμα. Αλλά ας πούμε ότι θα γίνει έτσι. Θα πάς με δραχμές στο supermarket να ψωνίσεις; Θα πάρεις τα μισά, γιατί στην πλειοψηφία τους είναι εισαγόμενα. Θα ψωνίσεις ντόπια προϊόντα; Τα λίγα που υπάρχουν θα ανατιμηθούν, ίσως όχι στο διπλάσιο, αλλά σίγουρα θα πάρουν μια γερή αύξηση. Αν σήμερα τα φέρνεις δύσκολα βόλτα, τι θα κάνεις τότε; Ποιος θα βγει κερδισμένος σε αυτό τον πρώτο γύρο; Προφανώς εκείνοι που έχουν κρυμμένα αρκετά ευρώ και εκείνοι που έχουν μεγάλα αποθέματα εισαγομένων αγαθών και καταφέρουν να τα κρύψουν. Η συντριπτική πλειοψηφία θα είναι ζημιωμένη. Για να πάρουμε μια ιδέα, θα είναι σαν να γίνει σήμερα (που είμαστε στο ευρώ) κούρεμα στα εισοδήματα (και τις καταθέσεις μας) 50%. 

Ας πάμε όμως έναν χρόνο μετά. Η ισοτιμία 1:2 προφανώς θα έχει πετάξει. Για πολλούς λόγους, όπως:

Πρώτον γιατί αν πάμε στη δραχμή θα σταματήσουν τα δανεικά από ΕΕ και ΔΝΤ. Ούτε εκείνοι θα μας δίνουν αλλά ούτε και εμείς θα θέλουμε νέο μνημόνιο. Υποτίθεται άλλωστε ότι θα πάμε στη δραχμή για να "γλυτώσουμε" από αυτούς και να έχουμε την οικονομική μας ανεξαρτησία. Από τις αγορές βέβαια δεν υπάρχει πιθανότητα να "σηκώσουμε" χρήματα. Ούτε μία στο εκατομμύριο. Έτσι, το Κράτος  θα εκδώσει δραχμές για να πληρώνει μισθούς και συντάξεις, να στηρίξει τις τράπεζες κλπ. Όταν όμως εκδίδεις χρήμα που δεν αντιστοιχεί σε ίσης αξίας αύξηση της παραγωγής, δημιουργείς αντίστοιχο πληθωρισμό. …Και όσο αυξάνεται ο πληθωρισμός ανεβαίνουν και τα επιτόκια, καθιστώντας τη χρηματοδότηση των επιχειρήσεων ακριβή, αυξάνοντας το κόστος παραγωγής και τις τιμές και διαβρώνοντας την ανταγωνιστικότητα τους. Είναι τεράστιο σφάλμα να πιστεύει κανείς ότι θα γίνουμε ανταγωνιστικοί για μόνο το λόγο ότι θα πάμε στη δραχμή και θα μειωθούν ακόμη περισσότερο οι αμοιβές μας. Ανταγωνιστικότητα χωρίς σύγχρονα μέσα παραγωγής και χαμηλό κόστος κεφαλαίου δεν μπορεί να χτιστεί, ακόμη και αν το κόστος εργασίας είναι μηδενικό! Αυτό το χαμηλό κόστος κεφαλαίου το έχουμε όσο είμαστε μέσα στο ευρώ και θα το χάσουμε αν πάμε στη δραχμή.

Δεύτερο, γιατί το Κράτος, οι επιχειρήσεις, τα νοικοκυριά, θα πρέπει να "βάζουν στην άκρη" σημαντικά ποσά για την αποπληρωμή των τεράστιων χρεών που θα τους συνοδέψουν στη δραχμή και θα παραμένουν σε σκληρό νόμισμα, στην πλειοψηφία τους. Έτσι, θα μειώνεται η ζήτηση, με ανάλογες επιπτώσεις στο τζίρο των επιχειρήσεων, την οικονομική δραστηριότητα και την απασχόληση.

Τρίτο, διότι ο πληθωρισμός, τα υψηλά επιτόκια, η έλλειψη ανταγωνιστικότητας, η μειωμένη εσωτερική ζήτηση κλπ και η υποτίμηση της δραχμής που αναπόφευκτα συνδέεται με όλα αυτά, θα δημιουργήσουν νέες μεγάλες δυσκολίες στις επιχειρήσεις, κατά την προσπάθεια τους να εξασφαλίσουν πρώτες ύλες, μηχανήματακ.α., δεδομένου ότι δεν θα μπορούν να διαθέσουν τα απαραίτητα κεφάλαια σε σκληρό νόμισμα (π.χ. ευρώ) και μάλιστα σε μετρητά (καμιά ξένη επιχείρηση δεν θα δίνει πίστωση). Από πού να χρηματοδοτηθούν; Οι επιχειρηματίες θα φοβούνται να ρισκάρουν τα λεφτά τους. Οι τράπεζες, αν σταθούν όρθιες και ανακεφαλαιοποιηθούν με δραχμές, θα δίνουν  δάνεια σε δραχμές, προφανώς με τα γνωστά επιτόκια των ασθενικών νομισμάτων, όπως π.χ. 15%, 20%, 25% κλπ. 

Πόσες επιχειρήσεις θα επιβιώσουν και πως, μέσα σε αυτό το οικονομικό περιβάλλον; Προφανώς θα περιορισθεί η δραστηριότητα τους, θα χαθούν θέσεις εργασίας, θα χαθούν εισοδήματα, θα συρρικνωθεί η οικονομία, θα συρρικνωθεί και η δραχμή. 

Ποια θα είναι η νέα ισοτιμία σε αυτό το αρνητικό οικονομικό περιβάλλον; Ας είμαστε αισιόδοξοι και ας πούμε ότι το 1 ευρώ: 2 δραχμές θα γίνει 1 ευρώ: 4 δραχμές. 

Πιστεύετε ότι θα έχουν τετραπλασιασθεί οι αμοιβές μας στο ίδιο χρονικό διάστημα; Αν ναι, θα ακολουθήσει ένας τερατώδης πληθωρισμός που πάλι θα εξανεμίσει την αγοραστική μας δύναμη και προφανώς θα εξαφανίσει ότι απέμεινε από την ανταγωνιστικότητα μας,δημιουργώντας χάος στην οικονομία, η οποία πλέον θα καταρρεύσει πολύ γρήγορα, με τραγικές συνέπειες για όλους μας. Αν οι αμοιβές αυξηθούν σε μικρότερο βαθμό (για να προστατευθεί η οικονομία), π.χ. 20% (για 1 έτος μιλάμε!), τότε θα έχουμε χάσει το 70% της αγοραστικής μας δύναμης για εισαγόμενα αγαθά σε 1 έτος. Ας πούμε ότι αυτή η απώλεια θα είναι 60% στο σύνολο των αγαθών (γιατί και τα ντόπια θα ανατιμηθούν σε μικρότερη έκταση).

Σε εκείνη τη φάση, αν αναγκαστείτε να πουλήσετε το σπίτι ή το εξοχικό σας για να τα βγάλετε πέρα, θα πρέπει να συμβιβαστείτε με τιμές στο ένα τρίτο των σημερινών και με ακόμη λιγότερους από τους ελάχιστους σημερινούς υποψήφιους αγοραστές. Μονά-ζυγά χαμένοι δηλαδή. Και το κατρακύλισμα θα συνεχίζεται όσο θα περνά ο καιρός...

Το συνηθέστερο επιχείρημα υπέρ της δραχμής είναι ότι θα εκτοξευθούν οι εξαγωγές και επομένως θα πάρουμε από εκεί ότι χάνουμε από αλλού. Πολύ ρομαντικό το βρίσκω. Κατ αρχήν, για να κάνεις εξαγωγές σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία,  πρέπει να πουλάς σε κάθε επίπεδο τιμής καλύτερη ποιότητα από τους ανταγωνιστές σου ή να πουλάς φθηνότερα στην ίδια ποιότητα. Για να το πετύχεις αυτό, χρειάζεσαι επενδύσεις αιχμής. Με άλλα λόγια, οι επιχειρήσεις που λειτουργούν στην Ελλάδα, θα πρέπει να διαθέσουν τα αναγκαία κεφάλαια για να εκσυγχρονίσουν τα παραγωγικά τους μέσα. Με δεδομένο ότι η πλειοψηφία των επιχειρήσεων μας έχουν μείνει τεχνολογικά στο 2008, τα ποσά που χρειάζονται είναι ιλιγγιώδη Π.χ. μελέτη του ΣΕΒ εκτιμά ότι χρειαζόμαστε άμεσα νέες επενδύσεις ύψους 100 δις ευρώ. Ποιος θα τις κάνει σε αυτή τη Χώρα που εκτός από όλα τα άλλα κουσούρια θα έχει πλέον και ένα ασθενικό νόμισμα; Πέρα από αυτό όμως, αν έχουμε πειστεί τόσο πολύ ότι πρέπει να χάσουμε το 60% από την αγοραστική δύναμη που μας έχει απομείνει για να δυναμώσουμε τις εξαγωγές μας, ας το κάνουμε μέσα στο ευρώ.Αν μη τι άλλο, όσο είμαστε στο ευρώ μπορούμε να προσελκύσουμε απείρως ευκολότερα επενδύσεις.

Συμπερασματικά, δεν θα αποκτήσουμε κανένα πλεονέκτημα πηγαίνοντας στη δραχμή. Αντίθετα, η οικονομία μας δεν θα μπορεί να διατηρήσει το σημερινό επίπεδο δραστηριότητας σε καμία περίπτωση. Θα βρει την ισορροπία της μετά από πολύ καιρό και πολύ χαμηλότερα, έτσι που θα εγκλωβίσει εμάς και τα παιδιά μας σε μια ατέλειωτη μιζέρια. Παράλληλα, όχι μόνο δεν θα απαλλαγούμε από τα χρέη μας, αλλά  η εξυπηρέτηση τους θα απαιτεί όλο και μεγαλύτερες θυσίες, λόγω της διαρκούς διολίσθησης της δραχμής έναντι του ευρώ. ….Και σαν να μη φτάνουν όλα αυτά, μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, θα εντείνονται οι εθνικοί κίνδυνοι και θα δοκιμάζεται αδιάκοπα η συνοχή της Ελληνικής Κοινωνίας.

Αν είναι δική μας η απόφαση για μια τέτοια αλλαγή, θα είμαστε ιδανικοί αυτόχειρες...

* Ο κ. Μιχάλης Γκλεζάκος είναι Καθηγητής Χρηματοοικονομικής

Η «Ιλιάδα» ξεκινάει με τη λέξη «οργή». Ο Αιγέας από την άλλη, πέφτει συντετριμμένος από το Σούνιο, όταν αντικρίζει τα μαύρα πανιά στο πλοίο που φέρνει τον Θησέα από την Κρήτη. Η Αντιγόνη φωνάζει ότι δεν γεννήθηκε για να μισεί, αλλά για να αγαπά μαζί με άλλους, ενώ η Ιοκάστη ρωτάει τον Οιδίποδα: «Ποιος άντρας δεν ονειρεύτηκε να κοιμηθεί με τη μητέρα του;». Αν ο αρχαίος κόσμος είναι ο κόσμος της λογικής και του μέτρου της νόησης, είναι παράλληλα και ο κόσμος των συναισθημάτων. Από τις 9 Μαρτίου, το Ωνάσειο Πολιτιστικό Κέντρο της Νέας Υόρκης φωτίζει αυτό το εν πολλοίς αθέατο σύμπαν παρουσιάζοντας την πρωτοποριακή έκθεση: «Ένας Κόσμος Συναισθημάτων: Αρχαία Ελλάδα, 700 π.Χ. – 200 μ.Χ.».

Υδρία που απεικονίζει τον Αχιλλέα να σκοτώνει τον Τρωίλο, κεραμική, μελανόμορφη, ca.510-500 π.Χ., από το Βούλτσι. Βρετανικό Μουσείο, 1837,0609.69 ©Trustees of the British Museum

Η έκθεση δεν αποτελεί μόνο μια σπάνια και αναστοχαστική θεματική συλλογή από όμορφα και συναρπαστικά αντικείμενα του αρχαίου κόσμου, αλλά κάτι παραπάνω: αποτελεί συμβολή στη βαθύτερη κατανόηση της καθημερινής μας πραγματικότητας. Είμαστε βαθιά ευγνώμονες στους διακεκριμένους επιμελητές για αυτήν τη σημαντική έκθεση και τον αποκαλυπτικό της κατάλογο», επισημαίνει ο πρόεδρος του Ιδρύματος Ωνάση Δρ Αντώνης Παπαδημητρίου. 

Η έκθεση, που θα έχει ελεύθερη είσοδο και θα λειτουργεί μέχρι τις 24 Ιουνίου 2017, συγκεντρώνει περισσότερα από 130 εκθέματα από τα σπουδαιότερα μουσεία του κόσμου.  Στόχος της είναι να διερευνήσει τις ιδέες και τις συμπεριφορές των ανθρώπων της κλασικής αρχαιότητας σχετικά με τα συναισθήματα, καθώς και τους τρόπους αποτύπωσής τους.

Επιτύμβια στήλη, μάρμαρο, αρχές 3ου αιώνα π.Χ., από το Νεκροταφείο της Αρχαίας Θήρας. Αρχαιολογικό Μουσείο Θήρας, 321, © Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού-Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων. Φωτογραφία Κώστας Ξενικάκης

130 αριστουργήματα από τα σημαντικότερα μουσεία του κόσμου συγκεντρώνονται στη νέα έκθεση του Ωνάσειου Πολιτιστικού Κέντρου Νέας Υόρκης, θέτοντας παράλληλα ερωτήματα σχετικά με τους τρόπους που εκφράζουμε, ελέγχουμε, διαχειριζόμαστε ή μιμούμαστε συναισθήματα στις σύγχρονες κοινωνίες. Διαμορφωμένη από μια ομάδα διακεκριμένων επιμελητών, περιλαμβάνει αγγεία, γλυπτά (από αγάλματα φυσικού μεγέθους από την Ακρόπολη μέχρι ταφικά ανάγλυφα), θεατρικές μάσκες, φυλακτά, νομίσματα και αναθήματα, καθώς και άλλα έργα τέχνης, η δημιουργία των οποίων εκτείνεται από τις αρχές του 7ου αιώνα π.Χ. (ο γενικά αποδεκτός χρονικός προσδιορισμός της «Ιλιάδας») μέχρι και τον 2ο αιώνα μ.Χ. Πολλά από τα εκθέματα παρουσιάζονται για πρώτη φορά στις Η.Π.Α. και κάποια από αυτά ταξιδεύουν για πρώτη φορά εκτός ελληνικών συνόρων. Στο σύνολο τους, τα εκθέματα προσφέρουν την ευκαιρία να συλλογιστούμε ξανά τον ρόλο των συναισθημάτων στην προσωπική, κοινωνική και πολιτική ζωή, ενώ παράλληλα συνδράμουν στην προώθηση του σχετικά νέου τομέα της ιστορίας των συναισθημάτων.

«Προφανώς δεν έχουμε τη δυνατότητα να μελετήσουμε με άμεσο τρόπο τις νευροβιολογικές διεργασίες των ανθρώπων στην αρχαία Ελλάδα. Μπορούμε εντούτοις να παρακολουθήσουμε τον τρόπο με τον οποίο οι κοινωνικές νόρμες, οι θρησκευτικές πεποιθήσεις, η φιλοσοφία και η παιδεία καθόρισαν τις εκδηλώσεις των συναισθημάτων, όπως και τους τρόπους με τους οποίους τα συναισθήματα επανακαθόρισαν με τη σειρά τους κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, πολιτικές συμπεριφορές και θρησκευτικές πρακτικές», τονίζει μεταξύ άλλων μέσα από τον κατάλογο ο διακεκριμένος ιστορικός Άγγελος Χανιώτης.

Κεφαλή της Πενθεσίλειας, μάρμαρο, ρωμαϊκό αντίγραφο ελληνιστικού πρωτοτύπου – ©Antikenmuseum Basel und Sammlung Ludwig

Τα εκθέματα της έκθεσης προέρχονται από τους παρακάτω φορείς/μουσεία:

Αρχαιολογική Συλλογή Αχαρνών (Εφορία Αρχαιοτήτων Ανατολικής Αττικής), Μουσείο Ακρόπολης, Αρχαιολογικό Μουσείο Κεραμικού, Επιγραφικό και Νομισματικό Μουσείο, Μουσείο της Αρχαίας Αγοράς, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Αρχαιολογικό Μουσείο Δήλου, Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου, Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων, Διαχρονικό Μουσείο Λάρισας, Αρχαιολογικό Μουσείο Μαραθώνα, Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά, Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας, Αρχαιολογικό Μουσείο Πυθαγορείου στη Σάμο, Αρχαιολογικό Μουσείο Βαθιού στη Σάμο, Αρχαιολογικό Μουσείο Θήρας, Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, Αρχαιολογικό Μουσείο Θήβας, Αρχαιολογικό Μουσείο Βέροιας, Αρχαιολογικό Μουσείο Βραυρώνας, Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης -Ίδρυμα Νικολάου Π. Γουλανδρή,  Συλλογή Γεωργίου Τσολοζίδη, Musée du Louvre, Τμήμα Ελληνικών, Ετρουσκικών και Ρωμαϊκών Αρχαιοτήτων, Παρίσι, Staatlichen Antikensammlungen und Glyptothek, Μόναχο, Museo Archeologico Nazionale -Νάπολη, Musei Capitolini, Centrale Montemartini -Ρώμη, Antikenmuseum Basel und Sammlung Ludwig -Βασιλεία, Βρετανικό Μουσείο -Λονδίνο, Μουσείο Καλών Τεχνών -Βοστόνη, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης -Νέα Υόρκη, Musei Vaticani -Πόλη του Βατικανού.

Νυμφαίο Ξύπνησαν από το χειμέριο λήθαργο οι αρκούδες στο Καταφύγιο του Αρκτούρου στο Νυμφαίο. Ήδη εδώ και αρκετές ημέρες έχουν αρχίσει να βγαίνουν από τις φωλιές τους και να κυκλοφορούν στο εσωτερικό του Καταφυγίου. Όπως κάθε χρόνο, οι νεαρότερες αρκούδες ήταν εκείνες που κοιμήθηκαν τελευταίες και ξύπνησαν πρώτες. Οι τρεις αρκούδες που ήρθαν από την Αλβανία η Sandy, η Mira και ο Baloo ξύπνησαν από νωρίς. Μάλιστα και οι τρεις προτίμησαν να κοιμηθούν σε φυσικές φωλιές που είχαν δημιουργηθεί στο παρελθόν από άλλες αρκούδες. Εξίσου δραστήριοι είναι και ο Κυριάκος και ο Μανώλης. Αντιθέτως οι γηραιότερες αρκούδες όπως ο Μήτσος και η Σάσα με την Αλεξάνδρα ξύπνησαν τελευταίες και προς το παρόν προτιμούν τις φωλιές τους όπου και περνούν τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Παρά το γεγονός ότι φέτος υπήρξε πολλή έντονη χιονοκάλυψη στο Καταφύγιο, πλέον τα χιόνια έχουν λιώσει και, όπως μας μαρτυρά και το ξύπνημα των αρκούδων, η άφιξη της Άνοιξης πλησιάζει.

Είναι φίλη του Αλέξη Τσίπρα, συμπαθής στον Ευκλείδη Τσακαλώτο και σύντροφος αναπληρωτή υπουργού πρωτοκλασάτου υπουργείου. Η «Πέτη», όπως την προσφωνούν στον ΣΥΡΙΖΑ, είναι στη Ριζοσπαστική Αριστερά από όταν ακόμη η υπουργός Εργασίας Εφη Αχτσιόγλου πήγαινε στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού. Και θεωρείται εκ των κινητηρίων μοχλών του κόμματος στη Βόρεια Ελλάδα. Με σπουδές πολιτικού μηχανικού – συγκοινωνιολόγου, μέχρι πρότινος κατείχε τη θέση της γενικής γραμματέως Μεταφορών, από την οποία ωστόσο αποχώρησε λόγω, όπως μου λένε, διαφωνιών με τον Χρήστο Σπίρτζη, παλιό της συνεργάτη από τα συνδικαλιστικά του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος. Αλλά η Πέτη δεν έμεινε χωρίς καρέκλα. Ανέλαβε προ ημερών τη θέση του παραιτηθέντος γενικού γραμματέα Δημόσιας Περιουσίας στο υπουργείο Οικονομικών Νίκου Ματζάκου. Ο Ματζάκος, φίλος του Τρύφωνα Αλεξιάδη και υπηρεσιακό στέλεχος του υπουργείου, παραιτήθηκε αιφνιδίως, χωρίς να ξέρει κανένας τον λόγο παρά μόνο η πολιτική του προϊσταμένη Κατερίνα Παπανάτσιου. Η τοποθέτηση της Πέτης στην εν λόγω Γραμματεία δεν είναι καθόλου τυχαία. Η κυρία Πέρκα είναι η βασική συντάκτρια του πορίσματος ενάντια στην εξόρυξη χρυσού στη Χαλκιδική και ως πρώην συντονίστρια του τμήματος Χωρικού Σχεδιασμού και Υποδομών του ΣΥΡΙΖΑ «έχει άποψη» για τη δημόσια περιουσία και την αξιοποίησή της. Δεν ξέρω εάν η νέα γενική γραμματέας θα ανοίξει τα χαρτιά της με νέα μέτωπα με τους καναδούς επενδυτές της Ελληνικός Χρυσός στις Σκουριές αλλά, όπως μου λένε κάποιοι φίλοι της από την Κουμουνδούρου, η Πέτη «θα ασκεί και κεντρικό έλεγχο στο νέο Υπερταμείο Αποκρατικοποιήσεων με εντολή Μαξίμου». Εάν αυτά είναι αλήθεια ή όχι θα φανούν στο κοντινό μέλλον. Πάμε τώρα στην καζούρα που της κάνουν τα διεθνή ΜΜΕ, εξαιτίας της Παγκόσμιας Ζητιανιάς της: Την προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης να λάβει δάνειο από την Παγκόσμια Τράπεζα για την αντιμετώπιση των προκλήσεων, όπως είναι η μακροχρόνια ανεργία, η οικονομική ανταγωνιστικότητα, η ανάπτυξη και η κοινωνική προστασία”, σχολιάζει η Citigroup σε νέο της report-μεταδίσει το Capital (Ελευθερία Κούρταλη): Όπως σχολιάζει η Citi, ο δανεισμός της Αθήνας από την Παγκόσμια Τράπεζα δεν πρόκειται να υποκαταστήσει τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα διάσωσης, ενώ παράλληλα θα αυξήσει το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας. Όπως εξηγεί η Citi, τα δάνεια της Παγκόσμιας Τράπεζας εξυπηρετούν διαφορετικό σκοπό από αυτόν που εξυπηρετεί το ΔΝΤ και είναι γενικά προσαρμοσμένα για την ανακούφιση της φτώχειας στις αναπτυσσόμενες χώρες. Σε αντίθεση με τα δάνεια του ΔΝΤ, όσο πιο φτωχή είναι η χώρα, τόσο πιο ευνοϊκές οι συνθήκες υπό τις οποίες θα μπορεί να δανειστεί από την Παγκόσμια Τράπεζα. Λαμβάνοντας υπόψη τα επίπεδα του κατά κεφαλήν εισοδήματος στην Ελλάδα, η χώρα θα είναι σε θέση να πληροί τις προϋποθέσεις μόνο για δάνεια με μη ευνοϊκούς όρους (δανεισμός IBRD), τα οποίο φέρουν επιτόκια λίγο πάνω από το κόστος χρηματοδότησης της Παγκόσμιας Τράπεζας και γενικά πρέπει να επιστραφούν μέσα σε 12-15 χρόνια. Σε ότι αφορά το μέτωπο της αξιολόγησης, η Citi σημειώνει ότι παρά την μεγάλη υποχώρηση της ελληνικής κυβέρνησης σε ότι αφορά την προ-νομοθέτηση των μέτρων που απαιτούν οι δανειστές, δεν αναμένεται να υπάρξει οποιαδήποτε συζήτηση για τα μεσοπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους αν η ελληνική Βουλή δεν το κάνει πράξη. Τότε θα κριθεί η συμμετοχή του ΔΝΤ αλλά και η εκταμίευση της δόσης προς την Ελλάδα. Σε κάθε περίπτωση πάντως, η αμερικάνικη τράπεζα επιμένει πως

"Ένας λαός ορκίστηκε αγόρι μου σε σένα"… Που είναι;

"Ένας λαός ορκίστηκε αγόρι μου σε σένα"… Που είναι;

Από τον Κωστή Αντωνιάδη

Ντρέπομαι. Ντρέπομαι κάθε χρόνο πιο πολύ. Ντρέπομαι τόσο που δεν βρίσκω τις λέξεις να το αποτυπώσω. Φτωχό, το πιο πλούσιο λεξιλόγιο στον κόσμο μπροστά σου και εγώ πολύ μικρός για να σου απευθύνω τον λόγο. Ντρέπομαι. Θα ξεσπάσεις πάνω μου και θα έχεις το δίκαιο όλου του κόσμου με το μέρος σου. Ντρέπομαι. Μόνο άνθρωποι αντάξιοί σου θα έπρεπε να...
σου απευθύνουν τον λόγο. Και δεν υπάρχουν σήμερα. Έγινες λαμπάδα να μας φωτίσεις και εμείς σου γυρίσαμε την πλάτη. Γιατί στις 3 του Μάρτη, πολλοί σε θυμούνται, πολλοί σε μνημονεύουν, μα 58 χρόνια μετά την θυσία σου, λίγοι είναι αυτοί που σέβονται πραγματικά το καρβουνιασμένο σου σώμα και αποτίνουν τον απαιτούμενο φόρο τιμής που του αξίζει.

Λόγια να περιγράψουν τον ηρωισμό σου και την αντρειοσύνη σου σήμερα δεν υπάρχουν. Δεν μπορεί ο σύγχρονος άνθρωπος να συλλάβει το μεγαλείο σου. Δεν μπορεί η επιστήμη του 21ου αιώνα να αναλύσει την ιδιοσυγκρασία και τον τρόπο σκέψης σου. Αυτό θα το κάνουν οι επόμενες γενεές, εκατοντάδες χρόνια μετά, όταν στα σχολεία του μέλλοντος στο νοτιοανατολικότερο άκρο της Ελλάδος, οι μαθητές θα μαθαίνουν για τον Λεωνίδα που το 480 π.Χ. με τους 300 σπαρτιάτες είπε το «Μολών Λαβέ» στους χιλιάδες Πέρσες, για να το επαναλάβει ο ένας-μοναχός του-, Γρηγόρης Αυξεντίου, απέναντι σε μια παγκόσμια αυτοκρατορία το 1957 μ.Χ.. Είμαστε λοιπόν πολύ μικροί εμείς για να μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε το πραγματικό μέγεθος της ασύλληπτης ανδρείας και του ηρωισμού σου.

«Χαλάλιν της Πατρίδος μου». Έτσι σε χαιρέτησε η μάνα σου. Η Ηρωίδα, η Ελληνίδα Μάνα σου. Η Αντωνού. Που έδωσε ότι πολυτιμότερο είχε για να έχει πρότυπο η Κύπρος και ο Ελληνισμός, αλλά και η παγκόσμια ιστορία. Για να έχουν οι επόμενες γενιές σημείο αναφοράς για τους αγώνες τους Ελληνισμού της Κύπρου για Ελευθερία και Ένωση. Γιατί για να γεννηθούν τέτοιοι ήρωες, χρειάζονται ηρωίδες μάνες. Και εσύ την είχες. Και δυστυχώς οι ηρωίδες μάνες δύσκολα συναντιούνται στις μέρες μας. Πάνε μαζί τους και οι ήρωες στην εποχή μας.

Έγραψαν πολλοί για σένα. Σου αφιέρωσαν τόμους ολόκληρους. Από τον «Αποχαιρετισμό» του Γιάννη Ρίτσου, μέχρι το «Τραγούδι για τον Μεγάλο μας αδερφό» του Κώστα Μόντη. «Ένας λαός ορκίζεται αγόρι μου σε σένα» έγραψε ο Μάριος Τόκας, μα δυστυχώς αδυνατώ να τον αναγνωρίσω σήμερα αυτόν τον λαό, που ορκίστηκε σε σένα. Ένας όρκος στις στάχτες σου θα έπρεπε να είναι ότι πιο πολύτιμο και ιερό για την πατρίδα μας, μα όμως δεν είναι. Φοβάμαι να βγω στο δρόμο και να ρωτήσω 10 περαστικούς-νέους ποιος είναι ο Γρηγόρης Αυξεντίου και τι έκανε. Φοβάμαι την απάντηση τους. Γιατί είμαι σίγουρος ότι πολλοί από αυτούς δεν θα ξέρουν καν σε ποια εποχή έζησε και πότε αγωνίστηκε. Ποιους πολέμησε και για ποιο σκοπό πέθανε. Φοβάμαι ότι αυτά που θα μου πούνε δεν θα σου αρέσουν.

Μα πιο πολύ φοβάμαι, ότι από εκεί που βρίσκεσαι μαζί με τους άλλους, βλέπεις το χάλι της κοινωνίας μας, το χάλι της Κύπρου μας και διερωτάσαι πως γίνεται αυτοί οι άθλιοι άνθρωποι να είναι συμπατριώτες σου. Που πήγανε, θα διερωτάσαι, οι αξίες και τα ιδανικά με τα οποία μεγάλωναν οι συμπατριώτες σου τα 29 χρόνια που πρόλαβες να ζήσεις. Πως γίνεται μισό αιώνα μετά, το θρυλικό Έπος που έγραψες μαζί με τους άλλους να μοιάζει περισσότερο με παραμύθι αντί με παρακαταθήκη.

Δεν θέλω να ξέρω πως νιώθεις εκεί πάνω με τους άλλους, βλέποντας το χωριό σου, την Λύση, το σπίτι σου, σκλαβωμένο μαζί με την μισή μας Κύπρο και ο ανάξιος-άβουλος λαός να αποδέχεται συμβιβασμούς και υποχωρήσεις, όταν εσύ δεν συμβιβάστηκες ποτέ και θυσιάστηκες για αυτούς. Δεν θέλω να ξέρω πως νιώθεις εκεί πάνω με τους άλλους, βλέποντας την περηφάνεια σου για την Ελλάδα και τους αγώνες που δώσατε για την Ελληνικότητα του νησιού να καταπατάται και να εξευτελίζεται με την προσπάθεια δημιουργίας «Κυπριακής» εθνικής συνείδησης από αυτούς που με πρόσχημα την «εθνικοφροσύνη» τους ανεμίζουν την ιερή γαλανόλευκη που κυμάτιζε περήφανα μέχρι πριν από λίγα χρόνια πάνω από τον τάφο σου στα φυλακισμένα μνήματα. (Η Ελληνική σημαία, όπως φαίνεται στην φωτογραφία, έχει αφαιρεθεί εδώ και μερικά χρόνια χωρίς λόγο και αιτία).
Δεν θέλω να ξέρω πως νιώθεις εκεί πάνω με τους άλλους. Ντρέπομαι.

Μέσω "press-gr"
 

Αθήνα Η Έλλη είναι ένα παιδί τόσο μοναδικό, όπως όλα τα παιδιά του κόσμου. Στο περιθώριο των υποχρεώσεων της για το σχολείο ονειρεύεται, διαβάζει και γράφει. Το βιβλίο της, «Έλλη», που μόλις εκδόθηκε, είναι η πρώτη της περιπέτεια που μπήκε στο χαρτί. Το έγραψε τελειώνοντας το δημοτικό και το αφιερώνει σε 30.000 παιδιά, καθώς όλα τα έσοδα από το βιβλίο θα δοθούν στην Ένωση «Μαζί για το Παιδί». Η Έλλη βρήκε έναν υπέροχο τρόπο να παρουσιάσει τις εμπειρίες και τις γνώσεις που συγκέντρωσε τα τελευταία 12 χρόνια. Διαβάσματα, ταξίδια, ιστορίες, μύθοι, παιχνίδια, φίλοι, λιχουδιές, συναισθήματα, όλα. H Έλλη Βασιλείου είναι μαθήτρια. Πηγαίνει στην β' γυμνασίου. Η Θεανώ Πετρίδου είναι γραφίστρια και συνιδρύτρια του δημιουργικού γραφείου we design. Αυτό είναι το πρώτο παιδικό βιβλίο που εικονογραφεί. «Ένα καλοκαίρι πριν δύο χρόνια άρχισα να γράφω και ο ένας στίχος έφερε τον άλλο. Στην ιστορία δε με βοήθησε κανείς, αλλά μετά στην ιδέα να γίνει βιβλίο, να εκδοθεί και να εικονογραφηθεί με βοήθησαν οι γονείς μου» λέει η μικρή Έλλη. Όλα τα έσοδα των δημιουργών θα δοθούν στο «Μαζί για το Παιδί». «Το να μοιραζόμαστε, να δίνουμε όταν μπορούμε είναι κάτι που πρέπει να το κάνουμε συνεχώς σε κάθε ευκαιρία. Με κάνει να νιώθω χρήσιμη» προσθέτει η μαθήτρια. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Libro. Διατίθεται από τα Public και κεντρικά βιβλιοπωλεία. Επιμέλεια: Κική Μαργαρίτη

Του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου 

Μεταξύ άλλων ο Σουν Τζου στην "Τέχνη του Πολέμου" έλεγε: "Στρατηγική με τακτικούς ελιγμούς είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για τη νίκη. Τακτικοί ελιγμοί χωρίς στρατηγική, είναι ο θόρυβος πριν την ήττα". Αυτό καλό θα ήταν να το έχουν κατά νου στην κυβέρνηση... Γιατί το μόνο βέβαιο στη διαπραγμάτευση είναι ότι δεν υπάρχει στρατηγική.

Μόνο ελιγμοί, χωρίς όμως να υπάρχει κάποια σαφής στόχευση. Όπου βγάλει, ό,τι γλιτώσουμε... Και αυτό προκύπτει και από τις δηλώσεις όσων έχουν την ευθύνη της διαπραγμάτευσης. Άλλα λέει ο Τσακαλώτος, άλλα ο Χουλιαράκης, άλλα το Μαξίμου, άλλα οι διάφοροι παρατρεχάμενοι υπουργοί - βουλευτές-κομματικοί... Τουρλουμπούκι! Οι ομοιότητες με το 2016 πολλές. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα υπάρξουν και ομοιότητες με το 2015.

Παρ' όλα αυτά, κυρίως επειδή ουδείς στο εξωτερικό επιθυμεί πραγματικά αυτή την ώρα ένα grexit και ας υπάρχουν εδώ καταγγελίες περί του αντιθέτου, η διαπραγμάτευση έχει σημαντικές πιθανότητες να ολοκληρωθεί (κάποια στιγμή έστω...). Παρά το γεγονός ότι από την ελληνική κυβέρνηση απουσιάζει οποιοδήποτε πραγματικό πλάνο. Δεδομένου ότι δεν έχει παρουσιαστεί κανένα σοβαρό αντίμετρο, καμία ουσιώδης πρόταση για αλλαγή της εφαρμοζόμενης πολιτικής. Μόνο το σύνηθες μοτίβο των φόρων και των χαρατσιών.

Αν μάλιστα συνομιλήσει κανείς με διεθνείς παράγοντες (μεταξύ των Θεσμών) διαπιστώνει ότι στην συντριπτική τους πλειοψηφία εκτιμούν ότι στο τέλος η ελληνική κυβέρνηση θα υπογράψει ό,τι της ζητηθεί. Δεν θεωρούν ότι υπάρχει καμία κόκκινη γραμμή και αξιολογούν τις υπαναχωρήσεις, τους ελιγμούς και την χρονοκαθυστέρηση ως πολιτικά επικοινωνιακά τερτίπια. Δεν αντιλαμβάνονται γιατί στην ελληνική κυβέρνηση θεωρούν ότι με τους ελιγμούς που κάνουν θολώνουν τα νερά στην εσωτερική κοινή γνώμη, ωστόσο δεν βλέπουν στη φάση αυτή "ατύχημα". 

Βεβαίως δεν ξεχνούν να επισημάνουν ότι οι ελιγμοί της ελληνικής πλευράς αφενός καθιστούν δυσμενέστερη την κατάσταση για την αγορά και την κοινωνία στη χώρα, όπως και ότι η καθυστέρηση προκαλεί νέες επιβαρύνσεις ως προς τις υποχρεώσεις και τις δεσμεύσεις που καλείται να αναλάβει η χώρα. Όμως αυτά λίγο πολύ τα θεωρούν "εσωτερική υπόθεση"... Ίσως και γιατί έτσι βολεύει και τους ίδιους. Είδατε άλλωστε πώς στην κρίσιμη στιγμή βρήκαν επίπεδο σύγκλισης και ισορροπίας οι Γερμανοί και το Διεθνές  Νομισματικό Ταμείο; Πώς τα βρήκαν στα "θέλω" τους Σόιμπλε και Λαγκάρντ που υποτίθεται ότι σφάζονταν; Μόνο τα δικά μας κουτορνίθια το είχαν χάψει...

Από εκεί και πέρα, είναι γεγονός ότι οι εκτιμήσεις από το εξωτερικό αναφέρουν ότι σε επίπεδο "τεχνικής συμφωνίας", το περίφημο "staff level agreement", βρισκόμαστε αρκετά κοντά στην επίτευξη κατ' αρχήν σύγκλισης. Οι... λεονταρισμοί Τσακαλώτου και άλλων είναι μάλλον "για τα μάτια του κόσμου"... Κάτι σαν πολιτικό άλλοθι προς το εσωκομματικό ακροατήριο. Ας ελπίσουμε ότι είναι πράγματι έτσι.

Του Κώστα Γιαννιώτη
Τελευταία πλήθυναν οι κραυγές για το… ‘’λαό ραγιάδων’’, που έσκυψε το κεφάλι και δε λέει να...

το σηκώσει!

• Είναι, πράγματι, έτσι;
• Είναι ραγιάς αυτός ο λαός;
• Είναι παραιτημένος και… ‘’υπάκουος’’;
• Ή συμβαίνει κάτι άλλο;

Το εξοργιστικό είναι ότι στη χορωδία αυτών που κραυγάζουν, αφορίζοντας το ‘’ραγιά’’, έχουν προστεθεί και πολλοί όψιμοι ‘’πατριώτες’’ δημοσιογράφοι και… δημοσιολογούντες, που, πριν λίγο μόλις καιρό, πάσχιζαν μέσα από το ‘’γυαλί’’ να με πείσουν ότι… ‘’οι Γερμανοί είναι φίλοι μας’’ και οι Έλληνες… ‘’ακαμάτηδες, λαμόγια, αχάριστοι και αντιευρωπαίοι’’!!

Είναι οι άνθρωποι ΟΦΑ!

Οι άνθρωποι… Όπου Φυσάει ο Άνεμος!

Οι άνθρωποι που… καλωδιωμένοι με τις πληροφορίες, ενημερώνονται πιο γρήγορα από κάθε άλλον για τις τάσεις που επικρατούν στην κοινωνία.

Και οι πληροφορίες τους, τους ειδοποιούν πως το τοπίο αλλάζει!

Τους χτυπούν την καμπάνα της αλλαγής τάσεων μέσα στην κοινωνία!

Τους προειδοποιούν πως η κοινωνία άρχισε να τουμπάρει προς την πλευρά της σύγκρουσης με το καθεστώς των εγχώριων δωσίλογων και την ‘’ευρωκρατία’’!

Κι άλλαξαν ρότα, για να διασφαλίσουν την αυριανή τους επιβίωση!

Έγιναν όχι μόνο… ‘’αντιευρωπαϊστές’’ αλλά και… ‘’’κριτές’’ αυτών που δεν ‘’κατάλαβαν ακόμα και κάθονται αραχτοί στον καναπέ’’!

Μ` ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, λέει κι ο λαός μας!

Αυτοί θέλουν και επιδιώκουν κάτι παραπάνω!

Μ` ένα σμπάρο… τρία τρυγόνια, παίζοντας σε… διπλό ταμπλό!

• Ενώ από τη μια επιδιώκουν να στρώσουν το άλλοθί τους για το αύριο που έρχεται και να παρουσιαστούν σαν οι μεγάλοι ‘’διδάχοι του ξεσηκωμού’’, οι ινστρούχτορες, που θα διεκδικήσουν το αυριανό ‘’μπράβο’’ για τις επιλογές και τις… ‘’διδαχές’’ τους…
• την ίδια στιγμή παίζουν και το παιγνίδι του κατοχικού καθεστώτος σπέρνοντας την εικόνα μιας -τάχα- ηττοπαθούς κοινωνίας του καναπέ και του ωχαδερφισμού…. μήπως και κατορθώσουν, την ύστατη στιγμή και μπολιάσουν την κοινωνία με απαισιοδοξία και πραγματική ηττοπάθεια!

Αν όχι, τότε…

• Να προσφέρουν μια τελευταία -ίσως-  και απέλπιδα υπηρεσία στο κατοχικό καθεστώς!
• Να εκβιάσουν και να σπρώξουν την κοινωνία σε μια τυφλή, αδιέξοδη και επιζήμια -για την ίδια την κοινωνία- εξέγερση, στο όνομα τής… ‘’απελευθέρωσης’’!
• Μια αυθόρμητη, ανοργάνωτη και ανεξέλεγκτη εξέγερση, που το σύστημα όχι μόνο δεν τη φοβάται, αλλά -ποιος ξέρει, ίσως- να την επιδιώκει κιόλας, ώστε να την καταπνίξει στο αίμα και να μετατρέψει την πολιτική ζωή του τόπου σε ένα γιγαντιαίο κατασταλτικό μόρφωμα!
• Να αποκαθηλώσει τις ελπίδες του λαού και να τον στείλει στη μοναξιά, την απογοήτευση και την υποταγή, για πολλά πολλά χρόνια!

Η ιστορία λέει πως καμιά επανάσταση δεν έγινε, ποτέ, από πλειοψηφίες, αλλά από μειοψηφίες!

Η ιστορία έχει δείξει ότι η απελευθέρωση των λαών γίνεται από τον αγώνα μιας κρίσιμης, αναγκαίας και ικανής μάζας του λαού, με την προϋπόθεση ότι αυτή η μάζα θα είναι οργανωμένη και έτοιμη να συγκρουστεί με το καθεστώς, με κοινό στόχο την εθνική απελευθέρωση, χωρίς ιδεολογικοπολιτικές αγκυλώσεις και προαπαιτούμενα!

Τρανό παράδειγμα το ΕΑΜ!

Σε μια περίοδο που… ‘’όλα τα` σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά’’ ανδρώθηκε ένα κίνημα αντίστασης που έγινε ο φόβος και ο τρόμος του ναζισμού και αναπτέρωσε την ελπίδα των λαών της Ευρώπης, που στέναζαν κάτω από τη φρίκη του ναζιστικού τέρατος!

Ήταν το Μέτωπο που κατάφερε να κάνει τη χώρα μας την πρώτη χώρα της Ευρώπης που απελευθερώθηκε, σχεδόν στο σύνολό της, πλην της Αττικής, πριν ακόμα αποχωρήσουν οι κατακτητές!

Ήταν το τιτάνιο και επικό κατόρθωμα του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ!

Αλλά τι ήταν το ΕΑΜ;

Ήταν, μήπως, η πλειοψηφία του ελληνικού λαού;

Μήπως την εποχή εκείνη, που σήμερα την επικαλούμαστε με περηφάνια, δεν υπήρχε ένα κομμάτι της κοινωνίας που -δίπλα δίπλα με τους ναζιστές- γέμιζε ταβέρνες και εστιατόρια, την ώρα που η συντριπτική πλειοψηφία του λαού βίωνε τη φρίκη;

Ή μήπως δεν υπήρχε άλλο ένα κομμάτι της κοινωνίας παραιτημένο, που το μόνο μέλημά του ήταν η προσωπική του επιβίωση, με οποιοδήποτε τρόπο;

Κι όμως το ΕΑΜ γεννήθηκε και μεγαλούργησε! Και ήταν μειοψηφία!

(Σε ένα σύνολο πληθυσμού 7.344.860 κατοίκων ( σύμφωνα με την απογραφή τού 1940) τα μέλη του ΕΑΜ αριθμούσαν 1.520.000 μέλη, δηλαδή το 20,7% του πληθυσμού )!

Μια μειοψηφία που, όμως, κατάφερε να κατακτήσει τη… ‘’σιωπηρή αποδοχή, την εκτίμηση, και, τελικά το σεβασμό και την υποστήριξη’’ της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού!!

Αντίστοιχα κομμάτια της κοινωνίας του `40 – `44 υπάρχουν και σήμερα, γεμίζοντας ταβέρνες και σκυλάδικα, ή -αντίθετα- καναπέδες, σε τρώγλες απελπισμένων και παραιτημένων!

Από την άλλη όμως, αν σήμερα μπορούσε κάποιος να αθροίσει αυτούς που αντιτίθενται στο καθεστώς κατοχής που ζούμε και που είναι διατεθειμένοι να αγωνιστούν, θα διαπίστωνε ότι το ποσοστό είναι πολύ μεγαλύτερο εκείνου της α΄κατοχής!

Παρ` όλα αυτά, σήμερα λείπει -ακόμα- ένας παράγοντας που στην πρώτη κατοχή ήταν παρών και κυρίαρχος στη διαδικασία συγκρότησης του Εθνικού Απελευθερωτικού ΜΕΤΩΠΟΥ!

Λείπει το ΚΚΕ -των ημερών της α΄κατοχής- που έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο και αποτέλεσε τη συγκολλητική ουσία, για τη δημιουργία του Μετώπου, συνενώνοντας τις διάσπαρτες πατριωτικές δυνάμεις!

• Ένα ΚΚΕ που δε ζήτησε από κανένα συμμετέχοντα στο Μέτωπο να δώσει διαπιστευτήρια πίστης στα δόγματά του και την κοσμοθεωρία του!
• Ένα ΚΚΕ που πρόταξε την ανάγκη της απελευθέρωσης της πατρίδας, βάζοντας στην άκρη τον… ‘’κομματικό πατριωτισμό’’ και τους στρατηγικούς του στόχους!

Τον καπιταλισμό τον βίωνε και τότε η πατρίδα μας, και μάλιστα στην πιο άγρια και ακραία μορφή του: το φασισμό και το ναζισμό!

Αλλά το -τότε- ΚΚΕ δεν έβαλε το κάρο μπροστά από το άλογο και δεν ανέμενε πρώτα να αποδεχτεί η κοινωνία την ανάγκη ανατροπής του καπιταλισμού και μετά να παλέψει για την απελευθέρωση της χώρας και την επιβίωση των κατοίκων της!

Αντίθετα!

Πρόταξε σαν κυρίαρχο στόχο τον ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ!!

Δε φορούσε τα γυαλιά του αόμματου που φορά η σημερινή ηγεσία του Περισσού, δεσμεύοντας πολυάριθμες και πολύτιμες πατριωτικές δυνάμεις του λαού στο… σταθμό αναμονής του λεωφορείου που θα τις οδηγήσει στην ανατροπή του καπιταλισμού!!

Λένε πως όποιος δε διδάσκεται από την ιστορία, είναι καταδικασμένος να ξαναζήσει τα φρίκης της ιστορίας! Κι έχουν δίκιο!

Και φαίνεται πως το σημερινό ΚΚΕ δε διδάσκεται από την ιστορία!

Ή συμβαίνει κάτι άλλο, ώστε να κρατά εγκλωβισμένες και παροπλισμένες, πολύτιμες πατριωτικές δυνάμεις, να αναμένουν την… ‘’ωρίμανση των αντικειμενικών συνθηκών’’ και ξορκίζοντας όποιον δεν βαφτίζεται στα νάματα του Περισσού;

Τελικά φαίνεται πως ο λαός αυτός, όχι μόνο δεν είναι ‘’ραγιάς’’, αλλά, αντίθετα, κρύβει μέσα του μια ενστικτώδη σοφία, που τον βοηθά να φιλτράρει τις καταστάσεις, χτίζοντας -αργά και βασανιστικά μεν, αλλά σίγουρα- εκείνη την οργανωμένη δομή, που θα προέλθει από τη συσπείρωση των διάσπαρτων πατριωτικών δυνάμεων!

Μια συσπείρωση, ένα Μέτωπο, πέρα από χρώματα και κομματικές ταμπέλες, που θα τον βοηθήσει να δείξει για άλλη μια φορά τις αστείρευτες δυνάμεις που έχει να ανοίγει δρόμους, στο πέρασμα της ιστορίας, όταν πρόκειται για την ανεξαρτησία αυτού του τόπου!

Μπορεί οι χαμαιλέοντες να παίζουν το παιγνίδι τους, φτύνοντας ένα ολόκληρο λαό!

Εμείς όμως;

Θα παίξουμε στο ίδιο ταμπλό; Θα τους σιγοντάρουμε;

Ο λαός μας χρειάζεται το σεβασμό μας και την εμπιστοσύνη μας!

Γιατί ανήκουμε κι εμείς σ` αυτόν!

Και δεν είμαστε ραγιάδες!

Γιατί, φτύνοντάς τον, φτύνουμε… τους εαυτούς μας! 

"seisaxthia"

Του Νίκου Φιλιππίδη Η σιωπηρή αποδοχή από το ΔΝΤ μέρους των επιδόσεων της ελληνικής οικονομίας (ελέω υπερφορολόγησης) το 2016, αποτέλεσε το καλύτερο προπαρασκευαστικό «δωράκι» ενόψει του νέου γύρου των διαπραγματεύσεων. Η ομάδα Velculescu έχει ήδη διαμηνύσει στην κυβέρνηση, πριν αφιχθεί στο Χίλτον, ότι κατέβασε την εκτίμησή της για το δημοσιονομικό κενό του 2019-2020 στο 2%, ενώ υπό προϋποθέσεις θα μπορούσε κατέβει ακόμα και χαμηλότερα. Κάπως έτσι ξεκλείδωσε η επιστροφή της τρόικας στην Αθήνα με ορίζοντα ολοκλήρωσης της συνολικής συμφωνίας το Eurogroup της 22ας Μαΐου. Η εκτίμηση που υπάρχει στους θεσμούς είναι ότι η κυβέρνηση και ειδικά ο πρωθυπουργός είναι αποφασισμένος να κλείσει το συντομότερο δυνατόν τη συμφωνία απλά αναζητεί το "γλυκαντικό" που θα του επιτρέψει να περάσει την συμφωνία από την Βουλή. Απρόβλεπτος παράγοντας στις εν εξελίξει διαπραγματεύσεις αποτελεί πιθανή υποαπόδοση των φετινών εσόδων και ειδικά αυτός του ΕΦΚΑ καθώς οι πρώτες πληροφορίες από τα προβλήματα εισπραξιμότητας του νέου φορέα έχουν φτάσει στα αυτιά των θεσμών. Μεγάλης κλίμακας διαφοροποίηση σε σχέση με προηγούμενες αξιολογήσεις αποτελεί και η αλλαγή του επικεφαλής της διαπραγμάτευσης, καθώς ο υπουργός των Οικονομικών απεσύρθη σε διακριτικότερη στάση έναντι των διαπραγματεύσεων παραχωρώντας μεγάλο μέρος της θεσμοθετημένης του εξουσίας στο περιβάλλον του μεγάρου Μαξίμου, με τον υφυπουργό παρά τω πρωθυπουργό Δημήτρη Λιάκο να αποτελεί το νέο καθοριστικό συνομιλητή των θεσμών... Σε όλο το σκηνικό που διαμορφώνει η επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, σημείο-κλειδί για την γρήγορη κατάληξη αναμένεται να αποτελέσει το πως θα συνδυαστεί η ανακοίνωση του πακέτου μέτρων όχι μόνο με τα αντισταθμιστικά αλλά κυρίως με την ένταξη της Ελλάδας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης. Το τελευταίο φέρεται να το έχει υποσχεθεί προσωπικά στον πρωθυπουργό η καγκελάριος Angela Merkel...

Μια καινούργια μόδα που κατακλύζει τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ονομάζεται survivalistes, μια λέξη που δεν μπορεί να αποδοθεί μονολεκτικά στα ελληνικά, αλλά περιφραστικά.

Οι Survivalistes είναι εκείνοι που προετοιμάζονται για την επιβίωσή τους έπειτα από μια πυρηνικήκαταστροφή, ακόμα και ύστερα από έναν μεγάλο σεισμό. Μαθαίνουν δηλαδή να ζουν μέσα στη Φύση, εξαρτώμενοι μόνο από αυτήν όπως ζούσαν οι πρόγονοί τους. Εξασκούνται σε τεχνικές επιβίωσης και αναζητούν την τροφή στο δάσος και στη θάλασσα, στα ποτάμια, στις λίμνες. Το μόνο που θέλουν είναι ένα σακίδιο και είναι έτοιμοι να φύγουν. Ωστόσο η θεωρία των survivalistes πλέον δεν βρίσκει οπαδούς μόνο ανάμεσα σε κάποιους πεφωτισμένους που ζουν μέσα στο δάσος. Έγινε της μόδας και μεταξύ των διευθυντών και των μεγάλων επενδυτών της Σίλικον Βάλεϊ, σύμφωνα με άρθρα μεγάλων αμερικανικών εντύπων.

Ο 33χρονος Στιβ Χόφμαν, συν-ιδρυτής της Reddit (μια μεγάλη διαδικτυακή πλατφόρμα η αξία της οποίας υπολογίζεται στα 600 εκατ. δολάρια), έκανε επέμβαση με λέιζερ στα μάτια γιατί σε περίπτωση καταστροφής θέλει, όπως λέει, να αυξήσει τις πιθανότητες επιβίωσής του χωρίς να φορά γυαλιά ή φακούς επαφής. Στο σπίτι του έχει μοτοσικλέτες, όπλα, πυρομαχικά, αποθηκευμένα τρόφιμα. «Είμαι προετοιμασμένος για ό,τι μπορεί να επέλθει», εξηγεί.

Επίσης, πρώην κορυφαίο στέλεχος του Facebook έχει αγοράσει μερικά στρέμματα δάσους σε ένα νησί στον Βόρειο Ειρηνικό, όπου εγκατέστησε γεννήτριες, ηλιακά πάνελ, και πολλά πυρομαχικά. Όχι πολύ μακριά από κατοικημένες περιοχές, καθώς έχει μια θεωρία: «δεν μπορούμε να επιβιώσουμε μόνοι μας, θα χρειασθεί να φτιάξουμε μια τοπική πολιτοφυλακή».

Διευθυντής μιας ψηφιακής πλατφόρμας προτιμά να μην χρησιμοποιεί πυροβόλα όπλα, αλλά τόξα. Ένας άλλος, επικεφαλής μεγάλου επενδυτικού ταμείου, διαθέτει ένα ελικόπτερο με γεμάτο ντεπόζιτο έτοιμο να απογειωθεί, ενώ έχει φτιάξει και ένα καταφύγιο εξοπλισμένο με σύστημα φιλτραρίσματος του αέρα. Λέει μάλιστα ότι πολλοί φίλοι του έχουν κάνει το ίδιο. Πολλοί αρέσκονται στο να αγοράζουν σπίτια σε διάφορα σημεία του κόσμου σε περίπτωση, όπως λένε, πυρηνικής καταστροφής. Ο πλέον δημοφιλής προορισμός είναι η Νέα Ζηλανδία.

«Λέγοντας ότι έχω αγοράσει ένα σπίτι ή μια έκταση στη Νέα Ζηλανδία είναι σαν να κλείνεις στον άλλον το μάτι, σημαίνει κάτι συγκεκριμένο», λέει ο Χόφμαν. Γιατί επιλέχθηκε άραγε η Νέα Ζηλανδία; Σύμφωνα με τα λεγόμενα ενός Αμερικανού που ζει και εργάζεται εκεί, η χώρα αυτή είναι αυτάρκης σε πρώτες ύλες, υπάρχει πολύ μεγάλη ελευθερία στον Τύπο, η κυβέρνηση είναι από τις πλέον αδιάφθορες, ενώ, σύμφωνα με μια παγκόσμια τραπεζική έρευνα, ξεπέρασε τη Σιγκαπούρη ως καλύτερη χώρα για τις επιχειρήσεις.

Για τι ακριβώς μιλάμε; Για ένα περιθωριακό μήπως φαινόμενο; Μάλλον όχι, προφανώς. Ένας από αυτούς τους νέο-survivalist εκτιμά ότι οι μισοί τουλάχιστον από τους εκατομμυριούχους της Σίλικον Βάλεϊ προετοιμάζεται, καθένας με τον τρόπο του. Είναι όμως δύσκολο να εκτιμηθεί ακριβώς. Οι περισσότεροι προτιμούν να μην μιλήσουν γι' αυτό για τον απλούστατο λόγο ότι την αυγή της «τελευταίας ημέρας» δεν θέλουν να δουν να συνωστίζονται δίπλα τους οι γείτονές τους.

Το ερώτημα βέβαια είναι γιατί αυτό το φαινόμενο αγγίζει ιδιαίτερα τους πολύ πλούσιους της Σίλικον Βάλεϊ.

Ένας από τους υψηλής τεχνολογίας survivalists διατυπώνει μια υπόθεση: Αυτοί που είναι περισσότερο μέσα στα πράγματα καταλαβαίνουν ότι ζούμε πάνω σε ένα πολύ λεπτό στρώμα πάγου. Γνωρίζουν περισσότερο από τους άλλους σε ποιο σημείο εξαρτώμαστε από την τεχνολογία και πόσο ευαίσθητες στις επιθέσεις είναι οι τεχνολογίες.

Υπάρχει όμως και μια επιπλέον υπόθεση: κάποιοι φοβούνται τις επιπτώσεις σπασμωδικών κινήσεων των λαθών τα οποία προκάλεσε σε όλη την αμερικανική κοινωνία η Σίλικον Βάλεϊ. Συμπερασματικά, οι άνθρωποι αυτοί που πλούτισαν με την αυτοματοποίηση της εργασίας, υποβιβάζοντας τους κλάδους της βιομηχανίας, φοβούνται μια εξέγερση εναντίον τους (βλέπουμε ότι στο μυαλό τους η καταστροφή δεν είναι απαραίτητα φυσική, μπορεί να είναι και ανθρώπινη. Μην ξεχνάμε ότι ο νέος αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, έχει κατηγορήσει τη Σίλικον Βάλεϊ ότι δεν δημιουργεί αρκετές θέσεις εργασίας.

Μεταξύ άλλων υποθέσεων, υπάρχουν και οι φανταστικές. Από τη μια, η ιδέα των survivaliste βρίσκεται εδώ και καιρό στην αμερικανική φαντασία. Ακόμα δε περισσότερο στη Σίλικον Βάλεϊ όπου ο φιλελευθερισμός στην εργασία είναι η αποθέωση της αυτάρκειας (είμαστε στην ευχάριστη θέση να βοηθήσουμε τους άλλους όταν μπορούμε, αλλά πρώτα μετράει ο εαυτός μας) . Και έπειτα υπάρχουν οι ανάλογες ταινίες που διαπραγματεύονται το θέμα της επιβίωσης έπειτα από μια πυρηνική καταστροφή όπως οι «Deep Impact», «Η Επόμενη Μέρα», καθώς και η τηλεοπτική σειρά που παίζεται ακόμα, «The Walking Dead».

Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα του γεγονότος ότι οι άνθρωποι της Σίλικον Βάλεϊ περνούν τον χρόνο τους με το να φαντάζονται το μέλλον --αυτή είναι άλλωστε η επιτυχία της Σίλικον Βάλεϊ, να οραματίζεται τον αυριανό κόσμο-- και ως εκ τούτου σε αυτήν την προβολή υπάρχουν ουτοπίες, αλλά και δυστοπίες. Εξάλλου, ο καθένας φαίνεται να ταλαντεύεται μεταξύ του ενός και του άλλου. Γιατί λοιπόν να επιλέξουν να προετοιμασθούν για το πιο σκοτεινό μέλλον;

Και εάν όλο αυτό δεν έχει να κάνει με τα χρήματα; Πρώτον, επειδή οι συγκεκριμένοι άνθρωποι έχουν τόσα πολλά χρήματα που ακόμα και εάν η καταστροφή είναι μια υπόθεση στατιστικά μικρή, δεν τους στοιχίζει τίποτα να προετοιμασθούν (να έχουν σπίτια παντού και ένα ελικόπτερο πάντα έτοιμο για παράδειγμα). Κατά μία έννοια, πρόκειται για έναν λογικό υπολογισμό. Υπάρχει όμως κάτι βαθύτερο. Αυτοί οι άνθρωποι, με δεδομένο το πώς λειτουργεί η αμερικανική κοινωνία, έχουν τόσα πολλά χρήματα, έχουν τα πάντα, είναι έτοιμοι για όλα. Πρέπει λοιπόν να εφεύρουν μια μεγαλύτερη ανησυχία, έναν τελικό στόχο.

Μόνο οι οδηγοί των δικύκλων (μοτοσικλετών) που κινούνται μεταξύ των διακεκομμένων διαχωριστικών λωρίδων κυκλοφορίας, ευθύνονται για πιθανό τροχαίο ατύχημα και όχι τα αυτοκίνητα που κινούνται στον χώρο των λωρίδων κυκλοφορίας, έκρινε ο Άρειος Πάγος και απέρριψε αγωγή γυναίκας οδηγού μηχανής, που σφηνώθηκε μεταξύ ΙΧ αυτοκινήτου και νταλίκας 18,5 μέτρων.

Η γυναίκα οδηγός μηχανής είχε πέσει σε μεγάλη κίνηση πάνω σε αερογέφυρα (μονής κυκλοφορίας) και ήταν στο σημείο της κατωφέρειας, δηλαδή προς το τέλος της αερογέφυρας. Όλα τα αυτοκίνητα, λόγω της πυκνής κυκλοφορίας, κινούντο με πολύ μικρή ταχύτητα.

Μετά από λίγο τα αυτοκίνητα σχεδόν ακινητοποιήθηκαν λόγω του μποτιλιαρίσματος και ενώ μπροστά της υπήρχε ένα ΙΧ αυτοκίνητο και στην αριστερή λωρίδας κυκλοφορίας ήταν μια νταλίκα μήκους περίπου 18,5 μέτρων, η οδηγός της μηχανής επιχείρησε, «ανεπίτρεπτα, παράνομα και αντικανονικά εν όψει του ότι στο σημείο εκείνο της οδού η κυκλοφορία των οχημάτων διεξάγεται μόνο σε στοίχους», όπως αναφέρει η αρεοπαγιτική απόφαση, να περάσει ανάμεσα στα δύο αυτά οχήματα, προκειμένου «να προπορευθεί και εν τέλει να διανύσει όσο μεγαλύτερη απόσταση μπορούσε επί της οδού».

Όμως, λόγω «του ελαχίστου διαθεσίμου χώρου μεταξύ των δύο οχημάτων, αλλά και λόγω αδέξιου χειρισμού της, η μοτοσικλέτα προσέκρουσε αρχικά στην πίσω αριστερή πλευρά του ΙΧ αυτοκινήτου και στη συνέχεια παρεξέκλινε ελαφρώς αριστερά, λόγω της αντίστασης που συνάντησε κατά την πρόσκρουσή της στο αυτοκίνητο, προς το ευρισκόμενο εντός της λωρίδας κυκλοφορίας του φορτηγό, που εν τω μεταξύ ξεκινούσε, ύστερα από προσωρινή (λόγω πυκνής κίνησης) ακινητοποίησή του. Αποτέλεσμα ήταν, κυριολεκτικά να εγκλωβιστεί- σφηνώσει η μοτοσικλέτα μεταξύ των δύο αυτών οχημάτων (φορτηγού και ΙΧ αυτοκινήτου)».

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, η οδηγός της μηχανής να πέσει στο οδόστρωμα μεταξύ των δύο λωρίδων κυκλοφορίας και να τραυματιστεί σοβαρά στο αριστερό της χέρι «λόγω της διέλευσης από πάνω, του πίσω δεξιού τροχού της με χαμηλή ταχύτητα, κινουμένης νταλίκας» και να προκληθούν υλικές ζημιές στη μοτοσικλέτα.

Στην συνέχεια η οδηγός προσέφυγε δικαστικά κατά του ιδιοκτήτη της νταλίκας για την αποκατάσταση της ζημιάς που έπαθε η ίδια και η μηχανή της. Στο Εφετείο Πειραιά έχασε την δικαστική μάχη και άσκησε αναίρεση κατά της απόφαση αυτής στον Άρειο Πάγο, όπου και εκεί την έχασε και πάλι, ενώ της επιδικάστηκαν δικαστικά έξοδα 2.700 ευρώ.

Ο Άρειος Πάγος, απέρριψε ως αβάσιμη την αίτηση αναίρεσής της, καθώς θεωρήθηκε «αποκλειστικά υπαίτια του ατυχήματος και της πρόκλησης του σοβαρού τραυματισμού της και των υλικών ζημιών της μοτοσικλέτας που οδηγούσε», γιατί:

α) ως μέσος συνετός οδηγός όφειλε και μπορούσε να συμμορφωθεί με την υπάρχουσα επί του οδοστρώματος διαγράμμιση που υπεδείκνυε κίνηση οχημάτων σε στοίχους, πλην όμως εκείνη δεν ασκούσε τον έλεγχο και την εποπτεία του οχήματός της, ώστε να δύναται σε κάθε στιγμή να εκτελέσει τους απαιτούμενους χειρισμούς (άρθρο 19 ΚΟΚ),

β) επιχείρησε να διενεργήσει παράνομα, αντικανονικά και ανέλεγκτα προσπέραση επί της διακεκομμένης διαχωριστικής γραμμής των λωρίδων κυκλοφορίας, δεν εκινείτο μέσα στα όρια μιας λωρίδας κυκλοφορίας (άρθρο 16 παρ. 3 ΚΟΚ) και γ) εν γένει δεν οδηγούσε με σύνεση και με διαρκώς τεταμένη την προσοχή της, δημιουργώντας έτσι κινδύνους ως προς την κυκλοφορία των οχημάτων και εν γένει των λοιπών χρηστών της οδού (άρθρο 12 ΚΟΚ)».

Ακόμη, οι αρεοπαγίτες αναφέρουν ότι «η οδική συμπεριφορά της, που αποκλειστικά είχε ως αποτέλεσμα την πρόκληση του τροχαίου ατυχήματος και τον αποτόκων αυτού συνεπειών, του οδηγού του φορτηγού μη βαρυνομένου με συνυπαιτιότητα, αφού αυτός εκινείτο σταθερά εντός της λωρίδας κυκλοφορίας του και μάλιστα, αναγκαστικά λόγω της πυκνής κυκλοφορίας, με ελαχίστη ταχύτητα».

Τέλος, στην αρεοπαγιτική απόφαση σημειώνεται ότι το γεγονός ότι η νταλίκα ήταν στην αριστερή αντί της δεξιάς λωρίδας του οδοστρώματος (παράβαση άρθρου 17 του ΚΟΚ) «δεν θεμελιώνει αυτή καθεαυτή υπαιτιότητα του οδηγού αυτής».