Ηταν 13 Δεκεμβρίου 2016 στην παγωμένη Μόσχα. Στο 5άστερο ξενοδοχείο με θέα την Κόκκινη Πλατεία το προσωπικό του ξενοδοχείου φρόντιζε να μη λείψει τίποτε στον Ελληνα υπουργό με το διεισδυτικό βλέμμα αλά Σέρλοκ Χολμς. Επειδή η ιδιότητα Γενικός Γραμματέας Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών, είναι κάπως σύνθετη ο εξάδελφος του πρωθυπουργού δήλωνε αναπληρωτής υπ. Εξωτερικών για χάρη ευκολίας που λέμε. Βρισκόταν εδώ για να συναντηθεί με αντιπροσωπεία της Εκτελεστικής Επιτροπής της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης (μέλη της οποίας είναι οι χώρες: Ρωσία, Λευκορωσία, Καζακστάν, Αρμενία, Κιργιζία).

Του Παντελή Καρύκα Τι έχετε με τον κ. Καρανίκα; Αυτό αναρωτήθηκε, από το βήμα της Βουλής, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Κι όμως όφειλε να γνωρίζει γιατί ο σύμβουλός του έχει καταστεί αρνητικό σύμβολο για όλη τη χώρα πλην του στενού κύκλου των οπαδών του. Ο ίδιος ο κ. Καρανίκας δηλώνει αντιρρησίας συνείδησης, αρνητής στράτευσης. Παρόλα αυτά ανταμείβεται από τον Αλέξη Τσίπρα με καλοπληρωμένη θέση συμβούλου. Αν αυτό δεν αποτελεί προσβολή προς τους χιλιάδες νέους που υπηρετούν τι είναι; Τι μήνυμα στέλνετε κ. πρωθυπουργέ; Τους λέτε ότι είναι κορόιδα που πάνε και υπηρετούν; Ακριβώς αυτό τους λέτε. Είστε ηλίθιοι, τους λέτε. Είστε βλάκες που πάτε και διαθέτετε χρόνο, που φυλάτε σκοπιά μέσα στα κρύα, που συμμετέχετε σε ασκήσεις και καταλήγετε μετά και άνεργοι διότι ο «κοινωνικός αγωνιστής» Καρανίκας που δεν πρόσφερε τίποτα από όλα αυτά είναι διορισμένος, υψηλόμισθος, σύμβουλος παρά το πλευρό σας. Πηγή: Ο Αλέξης, το “νέο πολιτικό ήθος” και ο Καρανίκας που αρνήθηκε να υπηρετήσει την πατρίδα http://mignatiou.com/2017/01/o-alexis-o-karanikas-pou-arnithike-na-ipiretisi-tin-patrida-ke-to-neo-politiko-ithos/

Ο σεβασμός στη Δικαιοσύνη και οι Οκτώ

Του Απόστολου Δοξιάδη

Ασχολούμενος ενάμιση μήνα εντατικά με την υπόθεση των οκτώ ικετών τούρκων αξιωματικών, που τους ζητά ο Ερντογάν για να τους τιμωρήσει φρικτά, ίσως και με θάνατο, επειδή τόλμησαν να διαλέξουν την Ελλάδα για προστασία, ακούω ενίοτε από φίλους ερωτήσεις του τύπου: "Μα τι στην ευχή έχεις πάθει; Γιατί τόση μανία;" Τους απαντώ από δω.

Δεν είμαι ούτε και παριστάνω τον ήρωα. Με υποκινούν ψυχολογικά κίνητρα, θετικά και αρνητικά. Το κύριο θετικό είναι η συμπόνοια μου για οκτώ ανθρώπους που ένοιωσα κάποια στιγμή ότι είναι αφημένοι στο έλεος ενός θεού που δεν έμοιαζε να ασχολείται ιδιαίτερα μαζί τους. Στα αρνητικά αισθήματα κυριαρχούν η αηδία και ο θυμός. 

Η αηδία άρχισε τον Ιούλιο. Ένοιωσα αηδία όταν άκουσα τον Ερντογάν να λέει ότι ο πρωθυπουργός της πατρίδας μου τού υποσχέθηκε την έκδοση των Οκτώ. Οι Λατίνοι είχαν ένα ρητό, που το απευθύνω στον πρωθυπουργό που του αρέσουν αυτά: "Jura novit curia", δηλαδή "το δικαστήριο γνωρίζει τους νόμους". Τους βασικούς θα έπρεπε να τους γνωρίζει και ο ίδιος, όπως ότι μόνο αν μια έκδοση την αποφασίσει τελεσίδικα η Δικαιοσύνη, πέφτει λόγος σε εκείνον. Κι αν δεν το γνώριζε όταν έκανε τη δήλωση στον Ερντογάν, έπρεπε μετά, μαθαίνοντάς το, να τον διαψεύσει. Δεν διέψευσε, ούτε στην αρχή ούτε αργότερα. Αηδία. Ούτε διέψευσε ο υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας όταν είπε γι' αυτόν ο τούρκος ομόλογός του ότι του έκανε αντίστοιχη υπόσχεση. Αηδία πάλι.

Η αηδία μου όμως έγινε μόνιμη από τότε που ασχολούμαι πιο ενεργά με την υπόθεση. 

Ένοιωσα αηδία ακούγοντας ανθρώπους ενήμερους στα πολιτικά να μου λεν ότι το "εθνικό συμφέρον" επιβάλλει την έκδοση, δηλαδή την παραβίαση της αρχής ότι αυτές οι αποφάσεις ανήκουν στα δικαστήρια, που αποφασίζουν με βάση το νόμο: εν προκειμένω, το νόμο ότι το κύριο κριτήριο μιας έκδοσης είναι η εγγύηση της δίκαιης δίκης στη χώρα που τη ζητά. (Σε μια ευνομούμενη χώρα, και μόνο ο χαρακτηρισμός "προδότες" από τον υπουργό εξωτερικών της Τουρκίας για τους Οκτώ, θα είχε τελειώσει το θέμα της έκδοσης, ως απόλυτη απόδειξη ότι οι εκζητούμενοι είναι ήδη καταδικασμένοι στη χώρα τους. Άρα για ποια "δίκαιη δίκη" μιλάμε;).

Ένοιωσα αηδία ακούγοντας ανθρώπους ενήμερους στα νομικά  να με ακούν να επαναλαμβάνω το επιχείρημα ότι βάσει των νόμων μας οι Οκτώ είναι απαράδεκτο να εκδοθούν, και να απαντούν: "Και λοιπόν; Κι επειδή είναι απαράδεκτο; Ποιον θα εμποδίσει αυτό;". 

Ένοιωσα αηδία ακούγοντας επανειλημμένα ανθρώπους ενήμερους στα δικαστικά να μου λεν "αν οι αρεοπαγίτες πάρουν εντολή, θα τους εκδώσουν". "Εντολή", απόρησα; Οι ανώτατοι δικαστικοί μας; Μα από ποιον; Οι συνομιλητές μου κούναγαν το κεφάλι. 

Και επίσης ένοιωσα αηδία, με τον εαυτό μου αυτή τη φορά, όταν χρειάστηκε να εξηγήσω σε καλοπροαίρετους πολίτες, που μού έλεγαν προ δυο εβδομάδων "εντάξει, έληξε το θέμα, αφού τα ξεκαθάρισαν όλα τόσο καλά οι τρεις εισαγγελείς στον Άρειο Πάγο", πως όχι, δυστυχώς δεν έληξε καθόλου το θέμα.  

Δυστυχώς, αντί να κατασιγάσει με την απόφαση του Αρείου Πάγου που περιμέναμε τη Δευτέρα, η αηδία μου αυξήθηκε κατακόρυφα τις τελευταίες μέρες.

Ένοιωσα αηδία όταν άκουσα από γνωστό μου ότι την Παρασκευή συζητούσαν ξένοι διπλωμάτες ότι ο (ελληνικός) Άρειος Πάγος θα αναβάλλει την έκδοση της απόφασης - και τρεις μέρες μετά αυτό έγινε.

Λίγες ώρες μετά την αναβολή της απόφασης από τον Άρειο Πάγο, έμαθα ότι η Τουρκία κατέθεσε στο Συμβούλιο της Ευρώπης την είδηση ότι δημιουργεί επταμελή "επιτροπή παραπόνων" (όλα τα μέλη διορισμένα από τον Ερντογάν), για να πηγαίνουν οι πολίτες να λεν "τα τυχόν προβλήματά τους με την κατάσταση έκτακτης ανάγκης". Αυτό το κατέθεσε, λέει, ως απόδειξη "επαναφοράς του κράτους δικαίου". Κι εγώ ένοιωσα πάλι μεγάλη αηδία, αργότερα, όταν άκουσα σοβαρούς νομικούς να εικάζουν ότι αυτό μπορεί να επηρέασε την αναβολή της απόφασης, με κάποιο αφανές τάξιμο της Τουρκίας ότι "μη σας νοιάζει, από βδομάδα εμείς θα αποδείξουμε ότι το καθεστώς μας φιλελευθεροποιείται, και άρα και εσείς θα έχετε ωραία επιχειρήματα να εκδώσετε τους Οκτώ". Μεγάλη αηδία με τη σκέψη τους, αλλά και μεγάλη αηδία, πάλι, με τον εαυτό μου, που την πίστεψα. 

Οι τυραννίες δεν έρχονται πάντα με πραξικοπήματα, όπως αυτό στο οποίο κατηγορεί ο Ερντογάν τους Οκτώ (με αστεία στοιχεία) ότι συμμετείχαν. Έρχονται και με γενικό εκφυλισμό και παρακμή. Οι εκλογές είναι απαραίτητες σε μια δημοκρατία, αλλά δεν αρκούν. Ο Χίτλερ με εκλογές ήρθε στην εξουσία, εκλογές μιας κοινωνίας παρακμασμένης και εκφυλισμένης, στην οποία μπόρεσε και εγκαθίδρυσε τυραννία με το έτσι θέλω—κάπως όπως το πάει εδώ και κάμποσα χρόνια ο Ερντογάν.

Ο εκφυλισμός και η παρακμή έρχονται μετά από ένα ποτάμι αηδίας, που οδηγεί στην απάθεια και την αδιαφορία. Για να καταπολεμήσει κανείς αυτή την τάση πρέπει, αντίθετα, να μετατρέπει την αηδία σε θυμό, και τον θυμό σε πράξη. Κι εγώ είμαι πια πολύ θυμωμένος. Είμαι θυμωμένος γιατί νοιώθω στο θέμα των Οκτώ ότι μια κλίκα πολιτικών και κάποιων άλλων μάς δουλεύουν όλους μαζί, τους έλληνες πολίτες, ασεβώντας στο νόμο, δηλαδή στη δημοκρατία. Έτσι άρχισα και έτσι συνεχίζω να ασχολούμαι με την υπεράσπιση του δίκιου των οκτώ τούρκων ικετών. Η συμπόνοια γι' αυτούς παραμένει, αλλά η αηδία ανατροφοδοτεί συνεχώς τον θυμό.

Η απόφαση για τους Οκτώ θα εκδοθεί την ίδια μέρα που το πρωί, νωρίτερα, η Ολομέλεια το Αρείου Πάγου θα αποφασίζει με σύγκληση της προέδρου του την παράταση του ορίου ηλικίας των ανώτατων δικαστών από τα 67 στα 70. Αυτό είναι αντισυνταγματικό, λένε η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, η Ένωση Δικαστών του Συμβουλίου της Επικρατείας, η Ένωση Δικαστών του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Το ίδιο πιστεύουν, είμαι βέβαιος, πολλοί αρεοπαγίτες. Το ίδιο είπε χθες και ο υπουργός Δικαιοσύνης. 

Ο ίδιος αυτός υπουργός μάς είπε και σχετικά με τους Οκτώ, ότι θα σεβαστεί την απόφαση της Δικαιοσύνης. Η δήλωση αυτή εμένα με οδηγεί σε σκέψεις διόλου ευχάριστες. Γιατί αν ο Άρειος Πάγος αποφασίσει να μην τους εκδώσει, το θέμα λήγει τελεσίδικα, οπότε δεν τίθεται θέμα σεβασμού ή μη της απόφασής του. Αλλά αν αποφασίσει να τους εκδώσει, ο νόμος ορίζει ότι η απόφαση είναι συμβουλευτική προς τον υπουργό, δηλαδή την κυβέρνηση, δηλαδή τον πρωθυπουργό. Η κυβέρνηση έχει κάθε νόμιμο δικαίωμα να την ανατρέψει. Τι θα πει λοιπόν "σεβασμός στην απόφαση της Δικαιοσύνης", αφού και η υιοθέτηση και απόρριψή της, σε περίπτωση που ο Άρειος Πάγος αποφασίσει την έκδοση, είναι εντός του νόμου; Η διατύπωση αυτή του υπουργού δικαιοσύνης, σε εμένα που είμαι πια πολύ αηδιασμένος και θυμωμένος, ηχεί ως προετοιμασία της απόσεισης των πολιτικών ευθυνών της κυβέρνησης για την έκδοση, με το επιχείρημα "α, δεν φταίμε εμείς, οι δικαστές το είπαν".

Δε συγκινούμαι λοιπόν διόλου με δηλώσεις σεβασμού της Δικαιοσύνης. Γιατί για να μιλάει μια κυβέρνηση για σεβασμό της Δικαιοσύνης και να την πιστεύουμε, πρέπει να έχει δώσει προηγουμένως σοβαρά δείγματα γραφής, ότι προασπίζει την ανεξαρτησία της. Ότι διορίζει δηλαδή τις διοικήσεις των ανώτατων δικαστηρίων με σεβασμό στην επετηρίδα, όπως είθισται. Ότι διαψεύδει κάθε δήλωση, από κάθε ισχυρό, έλληνα ή ξένο, ότι η κυβέρνηση τού έταξε ότι θα του κάνει το χατήρι, σε θέμα που αφορά τη Δικαιοσύνη. Για να μιλάει μια κυβέρνηση για σεβασμό της Δικαιοσύνης, πρέπει να τη σέβεται πάντα και παντού, και όχι επιλεκτικά. Όχι τη μια απόφαση να τη "σέβεται", την άλλη να τη θεωρεί "προϊόν διαπλοκής", την τρίτη να την καταγγέλει ως "πραξικόπημα". Όχι να προαναγγέλει ότι μια απόφαση ανώτατου δικαστηρίου δε μπορεί "ούτε μια στο εκατομμύριο" να είναι διάφορη από την κυβερνητική επιθυμία, κι έπειτα να διαρρηγνύει τα ιμάτιά της, για το πόσο σέβεται τη Δικαιοσύνη. Ή τη σέβεται πάντα, ή δε τη σέβεται ποτέ.

Ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Χαράλαμπος Βουρλιώτης είπε στο δικαστήριο, σχετικά με την ύπαρξη στην Τουρκία εγγυήσεων δίκαιας δίκης: "Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας". Ας μου επιτρέψει να χρησιμοποιήσω την ίδια έκφραση, απευθυνόμενος προς κάθε αρμόδιο.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. 

Σεβασμός στη Δικαιοσύνη για τις κυβερνήσεις είναι πάνω από όλα να την προστατεύουν από τις παρεμβάσεις από όποιον ισχυρό, έλληνα ή ξένο, θέλει να βιάσει το φρόνημά της με έκνομα μέσα, και πάνω από όλα να την προστατεύουν από τις παρεμβάσεις της ίδιας της κυβέρνησης. Σεβασμός για τις κυβερνήσεις, με άλλα λόγια είναι να μη διανοούνται να κάνουν πολιτικές συναλλαγές ή υποσχέσεις που εμπλέκουν δικαστικές αποφάσεις. 

Σεβασμός της Δικαιοσύνης για τους δικαστές σημαίνει σεβασμός στον όρκο τους, που είναι να φυλάττουν το Σύνταγμα και τους νόμους. Για τους δικαστές σεβασμός στη Δικαιοσύνη σημαίνει ελεύθερο φρόνημα, απόλυτη ανεξαρτησία από την πολιτική εξουσία, από συμφέροντα, από συναλλαγές. 

Και για εμάς, τους απλούς πολίτες, σεβασμός στη Δικαιοσύνη είναι να μην ξεχνάμε ότι το Σύνταγμα προβλέπει πως η τήρησή του επαφίεται σε εμάς. Είτε από αγάπη είτε από αηδία, είτε από αίσθημα δικαίου είτε από οργή, όταν βλέπουμε την όποια προσπάθεια παρέμβασης στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, και στην απρόσκοπτη λειτουργία της, να μη λέμε "ωχ αδελφέ", "δε βαριέσαι", "άσε τώρα", "έτσι γίνεται στην Ελλάδα", αλλά να την καταγελούμε. Στην Ελλάδα γίνεται έτσι μόνο επειδή το επιτρέπουμε εμείς οι πολίτες. Εσείς που με διαβάζετε. Εγώ που γράφω.

Σεβασμός στη Δικαιοσύνη είναι για τους πολίτες αυτό που είπε ο Ηράκλειτος: να μαχόμαστε υπέρ του νόμου σα να υπερασπίζουμε τα ίδια τα τείχη της πόλης μας. Τείχη πέτρινα δεν έχουμε πια. Τα τείχη μας είναι οι θεσμοί και η σωστή λειτουργία τους, και πάνω από όλα του θεσμού της Δικαιοσύνης. 

Σεβασμός της Δικαιοσύνης είναι η μάχη υπέρ του νόμου. Από όλους μας.

* Ο κ. Απόστολος Δοξιάδης είναι συγγραφέας.

O γρήγορος θάνατος του συνεπή ελεύθερου επαγγελματία

Του Νίκου Σιακαντάρη

Ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού χορεύει τον τελευταίο καιρό στους φρενήρεις ρυθμούς της νέας ασφαλιστικής "μεταρρύθμισης". Πρόκειται όμως για ασφαλιστική μεταρρύθμιση ή τελικά για μια συγκεκριμένη μεθόδευση να εξοντωθούν συγκεκριμένες επαγγελματικές κατηγορίες;  Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας αναλύσουμε τα δεδομένα:

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.  Στη χώρα μας, υπάρχει εκτεταμένη τόσο φοροδιαφυγή, όσο και εισφοροδιαφυγή, σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του ενεργού επιχειρηματικού πληθυσμού. Το λένε τα στοιχεία, που δημοσιεύονται, αλλά κυρίως το γνωρίζει η κοινωνία, που ζούμε. 

Και, όταν στη χώρα μας είναι κάτι κοινό μυστικό, τότε δεν υπάρχει πιο ισχυρό στοιχείο επιβεβαίωσης.  Οι κλάδοι των ελευθέρων επαγγελματιών και επιχειρήσεων, που φοροδιαφεύγουν, είναι λίγο πολύ γνωστοί και πρόκειται κυρίως για τους επιχειρηματίες του μικρομεσαίου κλάδου.  Οι λόγοι είναι πολύ, ποικίλουν και έχουν αναλυθεί εκτενώς στο παρελθόν. 

Η επιτυχία/αποτυχία λοιπόν του νέου ασφαλιστικού νόμου βασίζεται ακριβώς στην παράμετρο αυτή.  Ότι, δηλαδή, θα μειωθεί η φοροδιαφυγή και, συνεπώς, οι ασφαλιστικές εισφορές, που θα καταβάλλονται, θα βασίζονται στην πραγματική οικονομική δυνατότητα του κάθε επαγγελματία.  Βασίζεται, δηλαδή, στην πιο σαθρή ίσως βάση στην ιστορία του ελληνικού έθνους, γιατί είναι γνωστό σε όλους μας ότι η φοροδιαφυγή, ήταν από την σύσταση του ελληνικού έθνους ευρέως διαδεδομένη και αποδεκτή.  Το βέβαιο είναι πως ο βασικότερος λόγος υπήρξε η αμοιβαία έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ πολίτη και κράτους. 

Ποιοι καλούνται, λοιπόν, να καταβάλλουν σήμερα τις υπέρογκες αυτές ασφαλιστικές εισφορές και ποιους σκοπεύει να εξοντώσει ο νέος ασφαλιστικός νόμος; 

Δυστυχώς η απάντηση είναι ξεκάθαρη.

Θα εξοντωθούν οι μικρομεσαίοι ελεύθεροι επαγγελματίες, που είναι συνεπείς στις φορολογικές τους υποχρεώσεις, που εμφανίζουν τα δηλωθέντα εισοδήματα τους και που βρίσκονται με ετήσιο φορολογητέο εισόδημα στο εύρος μεταξύ των 30.000 – 100.000 ευρώ.  Η κατηγορία αυτή των επαγγελματιών είναι η κατηγορία, που είτε αντιμετώπισε την επταετή αυτή κρίση με σθένος και υπερβάλλουσα προσπάθεια, είτε ενδεχομένως υπήρξε τυχερή και ευνοήθηκε από την κρίση, είτε αποφάσισε να είναι συνεπής με τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας και προχώρησε στην αποκάλυψη και δήλωση των εισοδημάτων της.  Η κατηγορία, όμως, αυτή είναι πληθυσμιακά μικρή πλέον και το πολιτικό κόστος από την αφαίμαξή της, δυστυχώς αμελητέο.  Όσο και αν φωνάζει, κανείς δεν θα την ακούσει, γιατί θεωρείται προνομιούχως οικονομικά τάξη.  Λες και στην κοινωνία, που ζούμε, όλοι οι επαγγελματίες είναι το ίδιο έξυπνοι, το ίδιο εργατικοί, το ίδιο ικανοί ή ακόμα και το ίδιο τυχεροί.  

Προφανώς και οι ελεύθεροι επαγγελματίες με υψηλότερα εισοδήματα από τα προαναφερθέντα θα δεχτούν μείωση των εισοδημάτων τους, αλλά τελικά πόσοι είναι αυτοί πραγματικά;  Εάν ανατρέξει κανείς στα δημοσιευμένα στοιχεία του Υπουργείου Οικονομικών για δηλωθέντα εισοδήματα άνω των 100.000 ευρώ ετησίως, θα γελάσει.  Θα γελάσει, γιατί το πλήθος αυτών των επαγγελματιών είναι τόσο μικρό, που μόνο γέλια προκαλεί.  

Οι συνεπείς λοιπόν αυτοί επαγγελματίες θα βρεθούν σύντομα να μην ακούγονται καθόλου, γιατί μια τεράστια μερίδα άλλων ελευθέρων επαγγελματιών, που βρίσκονται στις χαμηλές εισοδηματικές βαθμίδες, θα είναι πολύ ευνοημένοι, επειδή τελικά θα καταβάλουν αισθητά χαμηλότερες εισφορές και στο σημείο αυτό πολύ από αυτούς θα χαμογελούν και θα χαίρονται.  

Θα χαίρονται, γιατί - για μια ακόμα φορά - επιβεβαιώθηκε η άποψη πως στη χώρα αυτή καλύτερα να αποκρύπτεις τα εισοδήματα, παρά να είσαι συνεπής.  Επιβεβαιώθηκαν, γιατί όχι μόνο φοροδιαφεύγουν, αλλά διότι πλέον θα έχουν και επιπλέον όφελος από τις μειωμένες αυτές  νέες ασφαλιστικές εισφορές. 

Βρισκόμαστε, λοιπόν, πλέον έτοιμοι να παρακολουθήσουμε το νέο θεατρικό δράμα με τίτλο, "ο θάνατος του συνεπή φορολογούμενου ελεύθερου επαγγελματία”.  Φοβάμαι πως δεν θα έχει ενδιαφέρον η παράσταση αυτή.  

Ο "θάνατος" είναι προδιαγεγραμμένος. 

* Ο κ. Νίκος Σιακαντάρης είναι Managing Partner της UnityFour Private Consulting House.

Εφυγε από τη ζωή ο θεατράνθρωπος και ακαδημαϊκός Σπύρος Ευαγγελάτος

Του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου 

Φόροι παντού. Στο εισόδημα, στα ακίνητα, στα κινητά, στην περιουσία, στα δημόσια αγαθά, στις υπηρεσίες, σε ιδιώτες, σε μισθωτούς, σε συνταξιούχους, σε επιχειρήσεις, σε ό,τι περπατάει, πετάει ή κολυμπάει... Και χαράτσια από πάνω. Για τα ταμεία, για τις συντάξεις, για το δημόσιο, για τους αναξιοπαθούντες, για όσους... αναπνέουν. Και από πάνω σκηνικό τρόμου!

Πλήρωσες τον ΕΝΦΙΑ; Μπόρεσες να δώσεις τη δόση; Έλαβες το ραβασάκι της εφορίας; Μήπως είχες μπλοκάκι και το έκλεισες - νόμιζες θα γλυτώσεις; Έχεις λεφτά στην Τράπεζα; Και γιατί τα ξοδεύεις; Πώς δηλώνεις 5 χιλιάδες και κίνησες μέσω λογαριασμού 6; Έχεις λεφτά, στο στρώμα; Έγκλημα! Στο εξωτερικό; Ήμαρτον! Αμαρτία! Και το αυτοκίνητο; Νομίζεις έτσι εύκολα θα το κυκλοφορείς; Με τέλη της πλάκας; Ή θα βάζεις βενζίνη χωρίς φόρο πάνω στον φόρο; Και όπου αλλού. Στο Ίντερνετ, στον καφέ, στον αέρα τον κοπανιστό των ηλεκτρονικών τσιγάρων...

Και αν χρωστάς, σόρι έπαιξες και έχασες. Το σπίτι σου, τη δυνατότητα να ζήσεις αφού σου βάζουν χέρι σε ό,τι εισπράττεις, την αξιοπρέπειά σου. Κατασχέσεις ακόμη και για ψύλλου πήδημα, νομικές συνέπειες με το παραμικρό. Και όλα αυτά μόνο επειδή σε κυνηγά το δημόσιο. Άλλο ζήτημα οι τράπεζες. Και άλλο ζήτημα οι υποχρεώσεις σου. Αυτή είναι πλέον η καθημερινότητα του μέσου Έλληνα. Κοιτάς κάθε μέρα την αλληλογραφία και σε πιάνει η ψυχή σου... Ο άνθρωπος με τον οποίο είναι δεμένος πλέον ο πολίτης είναι ο λογιστής του. Όχι η οικογένειά του, αλλά ο φοροτέχνης. Αυτός είναι ο πιο πολύτιμος.

Όμως αυτό δεν είναι ζωή. Δεν βγάζει νόημα, δεν οδηγεί πουθενά. Θυμίζει περισσότερο κοινωνίες τύπου Όργουελ, λοβοτομημένους και ηθικά και κοινωνικά ηττημένους και ψυχολογικά εξαθλιωμένους που ζουν και εργάζονται για να τροφοδοτούν μία απαιτητική και απύθμενη χοάνη, χωρίς καμία ανταπόδοση του κόπου και της προσφοράς τους. Κοινωνία χωρίς γέλιο, χωρίς δημιουργία, κοινωνία καταθλιπτική και ισοπεδωμένη. Ρίξετε μα ματιά γύρω σας και πείτε μου αν δεν είναι έτσι...

Εύκολα το διαπιστώνει κανείς αν παρατηρήσει λίγο τον κόσμο. Ο καθένας κουβαλά πλέον έναν μεγάλο σταυρό. Φάτσες αμίλητες, σκουντούφληδες, με όλο και χειρότερη εμφάνιση. Αλήθεια έχετε διαπιστώσει πόσο κακοντυμένος, ατημέλητος, είναι ο περισσότερος κόσμος; Όχι ακριβά ή φθηνά, όχι στυλάτα ή κακόγουστα. Αλλά μίζερα, ασορτί με την ψυχολογία. Και οι άντρες και οι γυναίκες. Αυτό δεν είναι οικονομικό ζήτημα, είναι πρωτίστως ψυχολογικό.

Όμως το χειρότερο όλων δεν είναι η απάνθρωπη καθημερινότητα. Το χειρότερο είναι η έλλειψη στόχου. Ότι δεν φαίνεται πουθενά εκείνο το ρημάδι το φως στην άκρη του τούνελ. Φως στο τούνελ σε αυτή τη χώρα βλέπει μόνο η... Νικολούλη! ουδείς άλλος. Δεν μπορεί ο στόχος σου να είναι να εξοφλήσεις την εφορία ή την Τράπεζα. Αυτό δεν είναι ζωή, είναι κατάντια για μία κοινωνία. Είναι απαραίτητο να υπάρξει όραμα. Και το όραμα δεν μπορεί να είναι διαχειριστικού τύπου. Ποιος θα διαχειριστεί καλύτερα τη μιζέρια. Το όραμα πρέπει να εμπνέει, να εμψυχώνει, να δίνει λύσεις και διεξόδους. Όποιος μπορέσει να το εμφυσήσει αυτό θα σαρώσει. Και να το υλοποιήσει. Γιατί αλλιώς πάντα στον ίδιο παρονομαστή θα καταλήγουμε. Και θα προσπαθούμε τάχα να ερμηνεύσουμε, έχοντας... πέσει από τα σύννεφα, γιατί όλο και λιγότεροι ψηφίζουν ή ασχολούνται με τα κοινά, γιατί η νεολαία είναι αδιάφορη, όσοι απομένουν στην Ελλάδα δηλαδή, ή κάνει πλάκα στις εκλογές, αλλά και γιατί βρίσκουν ερείσματα οι ακραίοι και οι υποτιθέμενοι αντισυστημικοί.

Αλλά χρειάζονται ρηξικέλευθες ιδέες, να σπάσουν αυγά να αλλάξουν κατεστημένα και νοοτροπίες, να γίνουν οι σωστές συγκρούσεις. Να πάει κανείς πραγματικά κόντρα στο σύστημα, αλλά με στόχο, σχέδιο, οργάνωση. Όχι με λαϊκίστικες κορώνες. Από τέτοιες χόρτασε η χώρα, ιδιαίτερα από τη σημερινή κυβέρνηση όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση. Χρειάζεται business plan βιώσιμο, τεκμηριωμένο και με στόχο την ανάπτυξη και την αξιοποίηση των πλεονεκτημάτων της χώρας. Η λογική του "δώστε γιατί μας χρωστάτε" δεν αποδίδει. Ούτε μπορεί ένας μπαταχτσής όπως δυστυχώς είναι η χώρα να βάζει όρους ή... κόκκινες γραμμές. Μπορεί όμως να επιχειρήσει να αλλάξει την ατζέντα. Να ποντάρει στην ανάπτυξη. Αλλά βέβαια αυτή δεν είναι η εύκολη λύση. Η εύκολη λύση είναι η υπερφορολόγηση, όση ζημιά και αν προκαλεί.

dimitris.papakonstantinou@capital.gr 

Επιτελους, εχουμε νερο.

.

Ασφαλές και επισκέψιμο και πάλι το ιστορικό σπήλαιο Κεφαλαρίου

Από πολύ έγκυρη πηγή πληροφορούμαστε, ότι στο πρωθυπουργικό γραφείο ερρίφθη ο κύβος και φαίνεται ότι αναζητούν τρόπους να απαλλαγούν από τον Ν. Κοτζιά και να υπάρξει συμφωνία για το Κυπριακό στη βάση των απαιτήσεων των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Τουρκίας. Γι’ αυτό και το άρθρο του Politico κατά του Ν. Κοτζιά μόνο τυχαίο δεν ήταν…

Αθήνα Το ντοκιμαντέρ «Αγαπημένη Θεία Λένα. Η ζωή και το έργο της Αντιγόνης Μεταξά» προβάλλεται αυτές τις μέρες στο Μουσείο Μπενάκη. Την ταινία συνοδεύει ομότιτλη φωτογραφική έκθεση, η οποία εγκαινιάζεται την Πέμπτη 19 Ιανουαρίου στις 20:00 στο Κεντρικό Κτήριο του Μουσείου. Το σενάριο, η σκηνοθεσία αλλά και η επιμέλεια της έκθεσης είναι της Μαρίας Ηλιού και ιστορικός σύμβουλος είναι ο Αλέξανδρος Κιτροέφ. Κατά τη διάρκεια της έκθεσης, η οποία θα διαρκέσει από τις 20 Ιανουαρίου έως τις 12 Μαρτίου 2017, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει μια σειρά καθημερινών προβολών του ντοκιμαντέρ στο αμφιθέατρο του κτηρίου (Κουμπάρη 1).

Του Νίκου Φιλιππίδη Μετά την διπλή κίνηση καλής θέλησης (αποδοχή δημοσίως του κόφτη για 2019-20 με μείωση αφρολόγητου και περικοπή συντάξεων) και την επιστολή μετανοίας που είχε προηγηθεί, η κυβέρνηση επέστρεψε στις απειλές περί εκλογών. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, σύμφωνα με πληροφορίες, την προηγούμενη εβδομάδα στις Βρυξέλλες επέδωσε διπλό τελεσίγραφο: - Εάν ως τις 20 Φεβρουαρίου και το προγραμματισμένο Eurogroup δεν υπάρξει κάποια ζωηρή πρόοδος στις συζητήσεις για την β’ αξιολόγηση τότε η κυβέρνηση θα σκεφτεί την άμεση προσφυγή στις κάλπες. - Ομοίως εάν δεν υπάρξει ολοκλήρωση της συμφωνίας έως τα τέλη Μαΐου και ένταξη στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης στις αρχές Ιουνίου, τότε επίσης η κυβέρνηση απείλησε ότι θα προσφύγει σε εκλογές, δεδομένου της αδυναμίας –πέραν αυτού του διαστήματος – να επιτευχθούν οι δημοσιονομικοί στόχοι και οι μακροοικονομικές προβλέψεις που τους συνοδεύουν. Η αλήθεια είναι ότι πλέον το κλείσιμο της αξιολόγησης δεν βρίσκεται στο χέρι της Αθήνας. Ο εκλογικός κύκλος στην Ευρώπη έχει ήδη ξεκινήσει και οι πρώτες επιπτώσεις εκδηλώνονται στην απροθυμία του επικεφαλής του Eurogroup J. Dijsselbloem να «τρέξει» τα πράγματα. Ο Ολλανδός κεντροαριστερός πολιτικός ετοιμάζεται για μια εκλογική μάχη στα μέσα Μαρτίου που όλα δείχνουν ότι θα υποστεί συντριπτική ήττα. Το καλό σενάριο για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι η ήττα του να μετριαστεί και το λαϊκίστικο δεξιό κόμμα να μην πάρει τόσο υψηλά ποσοστά όσο δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, καθώς στην περίπτωση που βγει πανίσχυρο, εκφράζονται αμφιβολίες για τις μελλοντικές εγκρίσεις από το Ολλανδικό κοινοβούλιο ακόμα και της απλής εκταμίευσης δόσης. Στην Κομισιόν βλέπουν ένα μικρό «παράθυρο» κλεισίματος της συμφωνίας έως το πρώτο δεκαήμερο του Μαρτίου, κοντά στην εαρινή συνάντηση του ΔΝΤ, αν και οι εν λόγω κύριοι σπανίως πέφτουν μέσα στις εκτιμήσεις τους. Παρεμπιπτόντως, δεν είδαν με καθόλου καλό μάτι την πρωτοβουλία Schaeuble για ανάληψη βασικού ρόλου στα προγράμματα από τον ESM, καθώς ένιωσαν να τους καπελώνει σε ένα θέμα που αποτελεί δική τους αρμοδιότητα. Αντίθετα, ο ESM και επικεφαλής του (άνθρωπος του γερμανού υπουργού Οικονομικών) K. Regling είδε ως εξαιρετικά θετική την πρόταση, καθώς μετατρέπει σε ΔΝΤ Ευρώπης τον ESM. Η στάση της ΕΚΤ και των στελεχών της δείχνει για την ώρα η πιο ευέλικτη. Βλέπουν πιθανή συμφωνία μετά τις Ολλανδικές εκλογές και είναι αποφασισμένοι να βγάλουν θετική έκθεση βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, ακόμα και χωρίς αποφάσεις για τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το ελληνικό χρέος. Συγκεκριμένα, οι πιο αισιόδοξες φωνές αναφέρουν ότι θα μπορούσαν να δεχτούν και μια καλή δήλωση του Eurogroup με υποσχετική μέτρων για το χρέος, προκειμένου να εντάξουν και την Ελλάδα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, καταγράφοντας με θετικό πρόσημο της εφαρμογή του QE που έλαβε εμβληματικά χαρακτηριστικά της θητείας Ντράγκι, παρά τις έντονες αντιδράσεις των Γερμανών. Όλες οι πλευρές διαγιγνώσκουν πίσω από την δήλωση Schaeuble, περισσότερο ένα μονοπάτι πιθανής εξόδου (λόγω αντικειμενικών δυσκολιών) της Ελλάδας από το ευρώ, παρά μια επέκταση της τρέχουσας ή σύναψη μιας νέας δανειακής σύμβασης...

Αν σας αρέσουν τα καυτερά φαγητά με μπόλικη κόκκινη πιπεριά, μπορεί να ζήσετε περισσότερο.

Μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα συσχετίζει την κατανάλωση καυτερής κόκκινης πιπεριάς με τη μείωση κατά 13% της θνησιμότητας, κυρίως από έμφραγμα ή εγκεφαλικό.

Οι ερευνητές του Κολλεγίου Ιατρικής του Πανεπιστημίου του Βερμόντ, με επικεφαλής τον καθηγητή Μπένζαμιν Λίτενμπεργκ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό PLoS One, ανέλυσαν διατροφολογικά στοιχεία για πάνω από 16.000 άτομα για μια περίοδο έως 23 ετών.

πηγή: http://www.pentapostagma.

Επιστροφή στη φραπεδιά.

Του Γιώργου Κράλογλου

Ξεπάγωσε η Ελλάδα από τον χιονιά. Δεν βούλιαξε ολόκληρη. Δεν διαλύθηκε τελείως. Επιστροφή στην φραπεδιά... Στο Μαξίμου, η παρέα, ξαναζέστανε στην μπαρουφομηχανή. "...Κάποια στιγμή θα καταργήσουμε τον ΕΝΦΙΑ” , "... Το 2017 θα γίνουν επενδύσεις 24 δισ”. "...Δεν θέλουμε τους ΔΝΤούδες ... Θα τα πάρουμε από το περιουσιολόγιο... Από τα 500 το κεφάλι, στα καύσιμα”. Εκλογές το 2019... 

Την ίδια στιγμή. Σε 350 χιλιόμετρα πιο πάνω από του Μαξίμου, στον Βόλο, έχουν να πλυθούν μια εβδομάδα. Δεν έχουν νερό . Αυτά είναι για τα ψιλά... στο Μαξίμου. Τι λες βρε καημένε.... Έχουν αριστερή κυβέρνηση και θέλουν και νερό.... Αχάριστοι Έλληνες...

Και ας ψάχνει μέχρι και Εισαγγελέας να βρει έναν υπεύθυνο. Έναν αρμόδιο. Κάποιον τέλος πάντων που θα πει παραιτούμαι βρε παιδιά και ας μην φταίω... Στην Ελλάδα; Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις; 

Ψάξτε στους καφενέδες. Ψάξτε στους μπαξέδες... Ψάξτε στις καφετέριες.... Αφού βγήκε ήλιος στην Ελλάδα τέλος η δουλειά στο κράτος. Κόπηκε το νερό ή το ρεύμα στην Ελλάδα. Σιγά... Έσταξε η ουρά του γαϊδάρου. 

Τα ίδια δεν συμβαίνουν και στην Αμερική και στην Βόρεια Ευρώπη; Δεν κόβεται το φως, δεν πλημμυρίζουν τα ποτάμια, δεν μένουν από νερό; 

Ναι αλλά σε πολικές καταστάσεις. Σε τυφώνες. Όχι με ένα χιονιά. Και οι πολίτες μαθαίνουν τις πραγματικές αιτίες. Η πολιτεία αναλαμβάνει ευθύνες και υποχρεώσεις. Δεν κρύβονται κάτω από τα τραπέζια. Δεν τους καλύπτουν τα κόμματα... 

Να λέμε όμως και του στραβού το δίκιο.... Η παρέα του Μαξίμου, μεταξύ φραπέ και τσίπουρου, έβαλε όντως τον κομισάριο Μεταφορών να παραγγείλει Ένορκη Διοικητική Εξέταση.

Τη γνωστή ΕΔΕ που ανακοινώνουν μόνο για τους ιθαγενείς. Αλλά ποτέ δεν μαθαίνουν τα αποτελέσματά της. Γιατί η ΕΔΕ είναι "μαϊμού”. ΄Έτσι για να κλείσει το θέμα. Για να φανεί το μεγαλείο της δήθεν ελληνικής "δημοκρατίας”.

Και δεν αποτελεί εφεύρημα των σημερινών αριστερών. Το ίδιο θέατρο παίζουν όλες οι "δημοκρατικές” μας κυβερνήσεις. Το ίδιο ακριβώς. Ξανά και ξανά. Χρόνια τώρα. Χωρίς αποτέλεσμα. Σκεπάζονται και χάνονται όλα μέσα στον χρόνο... Ωχ αδερφέ... 

Όσοι επιθυμούμε, να χτυπηθούμε στα γέλια αλλά να εμπεδώσουμε (οι λίγοι αμετανόητοι) ότι στην Ελλάδα το κράτος λειτουργεί μόνο για να πληρώνεται ας αναζητήσουμε ποιοι φταίγανε στο νέο ελληνικό αλαλούμ όποτε τελειώσει (που δεν θα τελειώσει) το γνωστό καραγκιοζιλίκι των Διοικητικών Ερευνών του Κράτους.

Ποιος έφταιγε στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ που πάγωσε τους επιβάτες μια ολόκληρη ημέρα γιατί στις 5 μηχανές οι 4 ήταν σκάρτες και τα κλειδιά στις τροχιές για τα πανηγύρια (όπως είπαν οι λίγοι φιλότιμοι της Εταιρίας που θυσιάστηκαν να τα βγάλουν πέρα). 

Ποιος φταίει που ο Βόλος έμεινε χωρίς νερό εδώ και μια εβδομάδα και ποιος θα πληρώσει τις ζημιές στους μαγαζάτορες του Βόλου και στις βιοτεχνίες που βλακωδώς δεν έχουν φύγει ακόμη για Βουλγαρία.

Ποιος φταίει που η Κύμη και η Σκόπελος έμειναν χωρίς νερό και φως για ημέρες και αν δεν ήταν το ναυτικό με τα ελικόπτερά του θα θρηνούσαμε και νεκρούς.

Ποιος φταίει και πάγωσαν τα αλάτια στην Θεσσαλονίκη και η συμπρωτεύουσα έδειξε μεγάλη γύμνια καθώς το μόνο που λειτουργεί είναι το Γραφείο Πρωθυπουργού που ετοιμάζει 30.000 συσσίτια για τους μαθητές της Θεσσαλονίκης. 

Ποιος φταίει που αν δεν διέκοπταν την παραγωγή τους οι ηλεκτροβόρες βιομηχανίες ή δεν ενίσχυαν το σύστημα του κρατικού μονοπωλίου ιδιωτικές παραγωγές θα χανόταν στο σκοτάδι και η Αττική και η Πελοπόννησος.

Τίποτε δεν θα μάθουμε. Κάνεις δεν θα φταίει. Και όταν μετά από 1-2 χρόνια (σε παρόμοια κατάσταση) τα ξαναθυμηθούμε (μεταξύ ενός φραπέ και ενός καπουτσίνο) θα τα καλύψει ο ελληνικός ωχαδερφισμός...

Θα τα αποδώσουμε ολίγον στην κακή κυβέρνηση, και πολύ σε ύποπτα κέντρα... με δόλιους ιδιώτες ... Και θα περιμένουμε τις εκλογές να φέρουμε τους άλλους... Τους καθαρούς.... Του άδολους...  

Το έχει μελετήσει για τα καλά η παρέα του Μαξίμου. Το έχει σπουδάσει θα έλεγα. Γι' αυτό και θα επιστρέψει και το ΔΝΤ. Γι' αυτό και θα μπουν τα μέτρα των 4,2 δισ. πριν το 2018. Γι αυτό και ο "κεφαλικός φόρος” των 500 ευρώ στα καύσιμα από τις αυξήσεις φόρου. Γι αυτό και το περιουσιολόγιο. Περιμένετε και ψαχτείτε καλά όταν εφαρμοσθεί. 

Δεν γίνονται αυτά στην Ελλάδα χωρίς αριστερούς. Τα πάνω από 15 δισ. ευρώ δανειακές υποχρεώσεις που έχουμε στο πρώτο εξάμηνο του 2017 δεν "σηκώνουν” άλλους... Μόνο με τους αριστερούς είναι όλα εύκολα. Να γιατί επέστρεψαν στην φραπεδιά στο Μαξίμου. Να γιατί οι μπαρούφες για κατάργηση ΕΝΦΙΑ ... Και οι εκλογές; Όποτε τους βολεύουν. Ποιος νοιάζεται; 

george.kraloglou@capital.gr 

Ο πόλεμος εναντίον των μετρητών. Του Κώστα Στούπα.

Κυβέρνηση και δανειστές στην Ελλάδα ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο ποιος θα διαλύσει περισσότερο την οικονομία, θα εξαθλιώσει και θα υποδουλώσει τους πολίτες.

Κατ’ αρχήν η ανοχή από τους Ευρωπαίους δανειστές μιας φορομπηχτικής δημοσιονομικής προσαρμογής από μια κυβέρνηση της "παλαβής" αριστεράς για μικροπολιτικές σκοπιμότητες ώστε να μεταθέσουν τη λύση του ελληνικού προβλήματος μετά τις γαλλογερμανικές εκλογές, είναι ηθικά απαράδεκτη. Η ελληνική οικονομία δεν πρόκειται να ανακάμψει με αυτό το επίπεδο φόρων και εισφορών. Δεν υπάρχει καμιά ελπίδα εξόδου από την κρίση  με αυτό το κράτος και αυτό το ασφαλιστικό με 3 εκατ. συνταξιούχους και 2,5 εκατ. εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα.

Μοναδικό αποτέλεσμα της πολιτικής που ακολουθεί η χώρα από το 2010 και μετά και ιδίως μετά το 2015 είναι η αφαίμαξη των καταθέσεων δια της φορολογίας, όχι για την ανάπτυξη όπως θα ήταν φυσιολογικό αλλά για τη συντήρηση και μετάθεση της κατάρρευσης του πελατειακού κράτους και πελατειακού ασφαλιστικού με τις αυθαίρετες και πρόωρες συντάξεις.

Από το καλοκαίρι του 2015 και μετά στην  Ελλάδα με αφορμή τα capital controls λαμβάνει χώρα ένα πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο πείραμα εξανδραποδισμού και καταδυνάστευσης μέσω του ελέγχου των μετρητών.

Η επιβολή των capital controls με αιτία τη φυγή των καταθέσεων λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και τις τράπεζες, αποτελεί μόνο το πρώτο βήμα, στη συνέχεια η κυβέρνηση με την καθοδήγηση ή ανοχή των δανειστών προσπαθεί να ολοκληρώσει την εξάλειψη των μετρητών από την αγορά. Σαν αιτιολογία προβάλλεται δήθεν, η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και ο περιορισμός της μαύρης οικονομίας.

Στην πραγματικότητα όμως το τσίρκο που παριστάνει την ελληνική κυβέρνηση νοιάζεται μόνο πως θα παραμείνει λίγο παραπάνω στην εξουσία ξοδεύοντας για πελατειακές αναδιανομές εισοδήματος το "λίπος" που έχει μείνει στις τραπεζικές καταθέσεις ή τα στρώματα σε μετρητά.

Οι δανειστές που τους καθοδηγούν ή ανέχονται, νοιάζονται για να μετρήσουν τις συνέπειες της κατάργησης των μετρητών την οποία για διάφορους λόγους που θα περιγράψουμε στη συνέχεια (αντικοινωνικούς και αντιοικονομικούς) σκέφτονται να εφαρμόσουν και αλλού...

'Hδη, από τις αρχές του 2017 για να θεμελιώσει κάποιος ένα αφορολόγητο ποσό, θα πρέπει να συναλλάσσεται χωρίς μετρητά αλλά μέσω πιστωτικών ή χρεωστικών καρτών. Στην Ελλάδα το κυνήγι των μετρητών έχει λάβει διαστάσεις πογκρόμ...

Αρκεί να πάει κάποιος επαγγελματίας λιανικής και να ζητήσει να του δώσουν ψιλά για να κάνει τη δουλειά του.  Η εμπειρία ενός αναγνώστη της στήλης όπως την περιέγραψε στο διάλογο πριν μερικές εβδομάδες είναι χαρακτηριστική της κατάστασης που επικρατεί. Βλέπε στο τέλος: Η Τακτική των τραπεζών.

Το κυνήγι εναντίον των μετρητών, τηρουμένων των αναλογιών, θυμίζει τα πογκρόμ εναντίον των Εβραίων στη ναζιστική Γερμανία ή των διαφωνούντων στη σοβιετία. Πάντα ο διωκόμενος από το καθεστώς συκοφαντείται και στοχοποιείται σαν εχθρός του κοινού συμφέροντος, της πατρίδας, της τάξης...

Ο πόλεμος στα μετρητά

Πού αποσκοπεί ο πόλεμος εναντίον των μετρητών;

Στην Ελλάδα ο πόλεμος εναντίον των μετρητών αποσκοπεί κυρίως στην επιστροφή των καταθέσεων που φυλάσσονται σε στρώματα και οικόπεδα στις τράπεζες και από εκεί η δήμευσή τους μέσω της υπερφορολόγησης ή το "κούρεμα" αν χρειαστεί επόμενη ανακεφαλαιοποίηση...

Όταν το κράτος, επτά χρόνια μετά τη χρεοκοπία με την οικονομία διαλυμένη, πανηγυρίζει γιατί συνεχίζει να μαζεύει έσοδα περί τα 45-50 δισ. το χρόνο υπερβαίνοντας τους στόχους του πλεονάσματος, στην ουσία πανηγυρίζει προαναγγέλλοντας την κατάρρευση της οικονομίας.

Μερικοί είναι τόσο ηλίθιοι που νομίζουν πως αυτή η επιλογή μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη και την έξοδο από την κρίση.  Φαίνεται πως αριστερός οικονομολόγος είναι σαν να λέμε άθεος ψάλτης στην εκκλησία ή βουδιστής χριστιανός.

Ενώ στην Ελλάδα είναι εύκολο να αντιληφθούμε προς όφελος ποιων καταστάσεων χρησιμοποιείται η απόσυρση των μετρητών από την αγορά, παρόμοιες προθέσεις εναντίον των μετρητών παρατηρούνται και σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης, της ΕΕ και του κόσμου ολόκληρου. Ήτοι, προθέσεις περιορισμού της χρήσης των μετρητών παρατηρούνται παντού και σε χώρες που δεν υπάρχουν capital controls...

Η ΕΚΤ έχει αποφασίσει να καταργήσει τα χαρτονομίσματα των 500 ευρώ, η FED  εκείνα των 100 δολαρίων, στην Ινδία τα κατήργησαν αιφνιδιαστικά πριν μερικές εβδομάδες και έχουν προκαλέσει χάος.

Στην Κούβα του Κάστρο είχαν δύο νομίσματα, ένα χωρίς αξία για τους "ιθαγενείς” και ένα μετατρέψιμο για τους τουρίστες. Όπως ήταν φυσικό ο κόσμος αποθησαύριζε τα μετατρέψιμα που είχαν αξία. Για το λόγο αυτό το καθεστώς κατά τακτά διαστήματα τα άλλαζε και ακύρωνε τα παλιά. Έτσι έκλεβε την αξία που είχε αποθηκευτεί με αυτά. Μου έχει συμβεί σε τέσσερα χρόνια να έχω επισκεφτεί για δεύτερη φορά την Κούβα και τη δεύτερη να μην ισχύουν τα Peso cubano convertibile που μου είχαν περισσέψει από την πρώτη.

Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης το όριο των συναλλαγών που μπορεί να κάνει κάποιος με μετρητά μειώνεται διαρκώς. Στην πρωτοπορία βρίσκεται φυσικά η Ελλάδα με όριο τα 500 ευρώ από 1 Ιανουαρίου έναντι 1.300 που ήταν πριν.

Σαν αφορμή για τον εξοστρακισμό των μετρητών προβάλλεται ο πόλεμος εναντίον των ναρκωτικών της τρομοκρατίας, της φοροδιαφυγής κλπ.

Υπάρχει μια ομάδα ακαδημαϊκών όπως ο νομπελίστας Kenneth Rogoff που υποστηρίζουν με πάθος την εξάλειψη των μετρητών. Σιγά-σιγά δημιουργείται και ένα ρεύμα φιλελεύθερων ακαδημαϊκών με αιχμές τις δεξαμενές σκέψεις όπως το Misses Institute,  Cato που επισημαίνουν τους κινδύνους. Βλέπε: The War Against Cash

Παρατηρώντας κάποιος την κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας οι αιτίες και οι προθέσεις του πολέμου κατά των μετρητών είναι προφανείς. Αποσκοπούν κυρίως στην ανάγκη "κουρέματος" των καταθέσεων που θα προκύψει λόγω της ανεξέλεγκτης αύξησης παγκόσμιους χρέους.

Το παγκόσμιο χρέος έχει φτάσει τα 230 τρισ. δολάρια και το παγκόσμιο ΑΕΠ τα 75 τρισ. δολάρια. Η ανάγκη εξυπηρέτησης αυτού του χρέους έχει οδηγήσει τις κεντρικές τράπεζες σε μια προσπάθεια χειραγώγησης της οικονομίας μέσω μηδενικών ή ακόμη και αρνητικών επιτοκίων.

Το μεγαλύτερο μέρος των αποταμιεύσεων του πλανήτη είναι σε pension funds (ιδιωτικά ή κρατικά) που είναι υποχρεωμένα να επενδύουν το 70% των διαθεσίμων σε ομόλογα, ένα μεγάλο μέρος των οποίων έχει αρνητική πραγματική και ενίοτε και ονομαστική απόδοση.

Λίγο πριν και λίγο μετά το 2020 λόγω του baby boom λήγουν πολλά ασφαλιστήρια συμβόλαια και αυτό ίσως αποτελέσει τη θρυαλλίδα.

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη "φούσκα" όλων των εποχών που όταν σκάσει θα κάνει τις προηγούμενες να μοιάζουν με "τσιχλόφουσκες".

Με βάση τα ιστορικά προηγούμενα οι τρόποι που μπορούν να αντιμετωπιστούν παρόμοιες καταστάσεις είναι: α) Το "κούρεμα" του χρέους, είτε άμεσα είτε λογιστικά με τον επιμερισμό σε μακρύ μελλοντικό χρονικό διάστημα. β) Ο πληθωρισμός του χρέους με αύξηση των τιμών μεγαλύτερη των πραγματικών επιτοκίων (αρνητικά πραγματικά επιτόκια). γ) Ο μηδενισμός του κοντέρ με έναν πόλεμο.

Αρνητικά επιτόκια

Αρνητικά επιτόκια σημαίνει πως ο καταθέτης δεν έχει λόγο να κρατάει τα χρήματά του στην Τράπεζα. Ο κίνδυνος "κουρέματος" καταθέσεων επίσης σημαίνει πως ο καθένας έχει λόγο να κρατάει τα χρήματά του μακριά από τις τράπεζες.

Αυτά είναι τα βασικά αίτια του πολέμου που έχει ξεκινήσει απ’ όλες τις πλευρές εναντίον των μετρητών.  Αν δεν υπάρχουν μετρητά ο κόσμος θα μπορεί να αποθηκεύει την αξία της εργασίας ή των επενδύσεων μόνο σε ψηφιακούς τραπεζικούς λογαριασμούς υπό την άμεση επίβλεψη των Κεντρικών Τραπεζών και των κυβερνήσεων. Τηρουμένων των αναλογιών αυτό σημαίνει σαν να έχεις τους "εβραίους" συγκεντρωμένους σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας των SS ή τους δημοκράτες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης της Σιβηρίας του ΚΚΣΕ.

Χωρίς μετρητά σε φυσική μορφή κανείς δεν μπορεί να αποφύγει το "κούρεμα" των καταθέσεων ή καλή ώρα όπως συμβαίνει στην Ελλάδα τη δήμευση μέσω φορολογίας.

Χωρίς μετρητά και με ψηφιακές καταθέσεις για να αποφύγει κάποιος τη μείωση της αγοραστικής δύναμης του αποταμιεύματος θα πρέπει να ξοδεύει ό,τι κερδίζει πριν το κερδίσει. Αυτό υποτίθεται πως τονώνει την οικονομική ανάπτυξη. Στην πραγματικότητα είναι η αιτία που μας έφερε εδώ που βρισκόμαστε, να έχουμε κλέψει το μέλλον των παιδιών μας... Η απουσία προστασίας της ιδιωτικής περιουσίας μειώνει τη διάθεση των ανθρώπων για εργασία και πρόοδο καθώς αφαιρεί το στοιχείο της ανταμοιβής. Είναι μια αιτία φτωχοποίησης και εξαθλίωσης πολλών κοινωνιών.

Οι συνέπειες

Η ύπαρξη μετρητών εξασφαλίζει την ανωνυμία των εθελοντικών συναλλαγών και την ιδιωτικότητα των ατόμων που αποτελεί το θεμέλιο λίθο της ατομικής και πολιτικής ελευθερίας.

Η ατομική και πολιτική ελευθερία ως ιστορικά προσδιορισμένα μεγέθη και αξίες είναι συνυφασμένα με την προστασία της υλικής και της άυλης περιουσίας κάθε ατόμου.

Υλική περιουσία, είναι τα ακίνητα, τα αξιόγραφα και τα μετρητά. Άυλη περιουσία είναι οι επαγγελματικές δεξιότητες, η μόρφωση, ο χαρακτήρας των προτερημάτων και ελαττωμάτων που μας κάνουν αποδεκτούς ή όχι από τους άλλους.

Μετά το διαφωτισμό κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να υπάρχει στην ιδιωτική σφαίρα όπως αυτό επιθυμεί. Η αρχή έγινε το 1215 μ.χ. μετά τον εξαναγκασμό του βασιλιά Ιωάννη στην παραχώρηση της Magna Carta Libertatum. Αυτό είναι το πρώτο βήμα που οδήγησε στα σημερινά επίπεδα των δυτικών δημοκρατιών οι οποίες, έστω και με κάποιες παρεκκλίσεις  είναι  παιδιά του πολιτικού και οικονομικού φιλελευθερισμού.

Η προσπάθεια κατάργησης των μετρητών ακουμπούν τον πυρήνα των θεμελιωδών ελευθεριών του ατόμου.

Χωρίς μετρητά το κράτος μπορεί ανά πάσα στιγμή να κατάσχει ολόκληρη την υλική περιουσία οποιουδήποτε θεωρεί πως είναι ενοχλητικός ή εισάγει καινά δαιμόνια...

Χωρίς την ανωνυμία των μετρητών το κράτος ή κάποιος παρείσακτος μπορεί να αποκτήσει πληροφορίες που ανήκουν στην ιδιωτική σφαίρα του καθενός. Μπορεί δηλ. να γνωρίζει κάποιος τι τρώμε, τι πίνουμε, τι διαβάζουμε, τι σεξουαλικές ή πολιτικές προτιμήσεις έχουμε...

Οι περισσότεροι από αυτούς τους κίνδυνους υπάρχουν ήδη στην ψηφιακή εποχή. Η ύπαρξη της δυνατότητας χρήσης μετρητών όμως τη μετριάζει. Το ζητούμενο είναι πώς θα προστατέψουμε και θα αυξήσουμε την ιδιωτικότητα και τις ελευθερίες όχι πώς θα τις περιορίσουμε.

Από την άλλη  φοροδιαφυγή πάντα θα υπάρχει όπως θα υπάρχει η μοιχεία... Η μοιχεία έχει περιοριστεί στις σύγχρονες κοινωνίες όχι γιατί υπήρξαν πιο αυστηροί νόμοι, αλλά γιατί οι συνθήκες γάμου και συμβίωσης είναι πιο χαλαροί.

Ο μοναδικός τρόπος μείωσης της φοροδιαφυγής είναι οι χαμηλοί φόροι και η υψηλή ανταποδοτικότητά τους... Το αντίθετο ακριβώς από αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα της δωρεάν υγείας των Πολάκηδων και παιδείας των "Λαλάκηδων"...

Ο πόλεμος εναντίον των μετρητών πέραν των κινδύνων οικονομικής καταστροφής λόγω δήμευσης περιουσίας με "κούρεμα" ή καταχραστική φορολόγηση όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, εγκυμονεί σημαντικούς  πολιτικούς κινδύνους.

Ό,τι κέρδισε η ανθρωπότητα με την ήττα του ναζιστικού άξονα στον τελευταίο μεγάλο πόλεμο και την κατάρρευση της σοβιετίας στη συνέχεια, κινδυνεύει να χάσει από την αναδιανομή εισοδήματος μέσω της  χειραγώγησης της οικονομίας από άπληστους τραπεζίτες και ηγέτες που είναι πολιτικοί νάνοι.

Ο χρυσός και τα κρυπτονομίσματα αποτελούν κάποιες λύσεις μερικής προστασίας απέναντι στο κράτος Λεβιάθαν που θέλει να ελέγξει τα πάντα. Η βασική αντιμετώπιση του ζητήματος όμως είναι πολιτική, οι πιέσεις για την ανάδειξη κυβερνήσεων που θα σεβαστούν τις οικονομικές και πολιτικές ελευθερίες της κοινωνίας και του ατόμου.

2) Η τακτική των τραπεζών...

"...προχθές την Παρασκευή ήθελα να χαλάσω ένα 500-ευρω και μπήκα σε μία τράπεζα που ήταν στο δρόμο μου, επειδή διατηρώ λογαριασμό εκεί.

Ο ταμίας με ύφος καρδινάλιου μου είπε: ξέρετε, υπάρχει όμως... προμήθεια 5 ευρώ (ίσως να είπε και 5%, δεν κατάλαβα καλά, γιατί με το άκουσμα της λέξης "προμήθεια" φτιάχτηκα).

Εντολή της ΤτΕ μου ανέφερε.

ΟΚ, ουδέν πρόβλημα, ανταπάντησα, ... ότι πει η ΤτΕ!

Του δίνω το 500-ευρω και του ζητάω κατάθεση 20 ευρώ στο λογαριασμό μου (δεν έχω καθόλου χρήματα μέσα, γιατί πιθανόν να είναι δεσμευμένος, λόγω μη καταβολής ΕΝΦΙΑ).

Με κοιτάζει έκπληκτος, αλλά αναγκαστικά προχωράει στη συναλλαγή και πάει να μου δώσει ρέστα σε 50-ευρα, κλπ. Του λέω επιτακτικά,... τα ρέστα τα θέλω σε 20-ευρα. Μου ανταπαντάει, δεν γίνεται, υπάρχει πολιτική, κλπ., κλπ.

Ουδέν  πρόβλημα του λέω, δώσε τα ρέστα, όπως ορίζει η πολιτική σας.

Πήρα ρέστα εννέα 50-ευρα, 20-ευρα και 10-ευρα.

Στη συνέχεια του λέω: τώρα θέλω ανάληψη 20€ (αυτά που μόλις είχα καταθέσει)!

Άρχισε να παθαίνει πλάκα, ενώ κάποιοι από πίσω μου απορούσαν για τη συνέχεια.

Παίρνω πίσω τα 20€ (διαπιστώνοντας ταυτόχρονα, ότι δεν ήταν δεσμευμένος ο λογαριασμός μου από την εφορία) και στη συνέχεια του δίνω ένα 50-ευρο και ζητάω κατάθεση 10€. Μόλις τότε άρχισε να συνειδητοποιεί, το τί είχα πρόθεση να κάνω, και μου ζήτησε άρον-άρον πίσω τα 50-ευρα, για να μου τα χαλάσει όλα σε 20-ευρα, κλπ.

Ταυτόχρονα, σημείωσε και κατέγραψε με ξεχωριστή απόδειξη τη συναλλαγή μου με χρήση 500-ευρου (άλλη οδηγία από την ΤτΕ)

Κόστος για την τράπεζα από την εν λόγω συναλλαγή μου:

3 διπλότυπα αποδεικτικά συναλλαγών (κόστος έντυπου υλικού)  και

15 λεπτά χρόνος εργασίας για τον ταμία (κόστος εργατοώρας).

Οι άλλοι από πίσω μου, παρόλη την καθυστέρηση, είχαν ενθουσιαστεί, και μόνο που δεν με αγκάλιασαν.

Φεύγοντας, είπα στον ταμία: από βδομάδα θα έρθω με δέκα 500-ευρα και θα τα χαλάσω σε 10-ευρα, κοίταξε να τα έχεις διαθέσιμα, αλλιώς, θα τα χαλάσω σε... κέρματα του ευρώ, με το ... "γνωστό τρόπο"!

Κατάλαβες κ/κα ΔΚ πως χειρίζεται κανείς αυτά τα θέματα, όταν έχεις να αντιμετωπίσεις την αλητεία των κουτοπόνηρων;

Αφού θέλουν παιχνιδάκια τα λαμόγια, γιατί δηλαδή να μην το γλεντήσουμε κι' εμείς!"

(Το κείμενο είναι από το διάλογο της στήλης πριν λίγο καιρό. Τον βρήκα πραγματικό και ενδιαφέροντα και τον κράτησα. Δυστυχώς δεν έχω κρατήσει ημερομηνία και το ψευδώνυμο του αναρτήσαντα...). 

3) Η ιστορία διδάσκει...

Το 1933 κατά τη διάρκεια της μεγάλης ύφεσης ο Πρόεδρος Φ. Ρούσβελτ απαγόρευσε την κατοχή χρυσού από τους ιδιώτες και εξέδωσε νόμο που ανάγκαζε τους πολίτες να αλλάξουν το χρυσό που κατείχαν με δολάρια.

Η αναλογία που όριζε ο νόμος ήταν 20,67 δολάρια η ουγκιά. Όταν η διαδικασία συγκέντρωσης του χρυσού ολοκληρώθηκε, το δολάριο υποτιμήθηκε στα 35 δολάρια η ουγκιά. Με τον τρόπο αυτό το 70% της αγοραστικής αξίας των πολιτών δημεύθηκε. Έχει εκφραστεί η άποψη πως πρόθεση του Ρούσβελτ δεν ήταν απλά η συγκέντρωση του χρυσού για τις ανάγκες του κράτους αλλά η αφαίρεση ενός στοιχείου ανεξαρτησίας των πολιτών από το κράτος.

Πηγή: The Money Bubble των  J. Turk- J. Rumbino (Kindle books)

kostas.stoupas@capital.gr 

Η μυθιστορηματική ζωή του Αττίκ: Η belle epoque, οι έρωτες και η κατάθλιψη

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1885. Ηταν γιος της Εριθέλγης Ραπτάκη (εγγονός από την μητέρα του Δημητρίου Ραπτάκη ιατρού και βουλευτή Κυθήρων στην Ιόνιο Βουλή, και της Κλεπάτρας Κορωναίου, αδελφής του στρατιωτικού Πάνου Κορωναίου. Μεγάλωσε στην Αίγυπτο όπου παρακολούθησε μαθήματα μουσικής - που όπως φαίνεται τον επηρρέασαν πολύ στη συνέχεια.

Ο Αττίκ στο Παρίσι

 Να γιατί όταν το 1907 σε ηλικία 22 ετών, ο Αττίκ (Κλέων Τριανταφύλλου όπως ήταν το πραγματικό του όνομα) πηγαίνει στο Παρίσι για να σπουδάσει πολιτικές επιστήμες αποφασίζει να τις εγκαταλείψει σχεδόν αμέσως για να γραφτεί στο Κονσερβατόριο, όπου γίνεται δεκτός από τον Gabriel Fauré. Σχεδόν αμέσως εργάζεται ως πιανίστας στα café-concert της πόλης, μελοποιεί ποίηση κι αρχίζει νασυνθέτει τραγούδια, μουσική δωματίου και lied.

Η τελευταία περίοδος της ξέγνοιαστης Belle Époque στο Παρίσι 

Παίζει στα μεγαλύτερα θέατρα του Παρισιού, μοιράζεται τη σκηνή με την Colette και τον Maurice Chevalier, δίνει τραγούδια στους δημοφιλέστερους γάλλους ερμηνευτές. Υπογράφει, τέλος, πολύχρονο συμβόλαιο με τον μεγαλύτερο εκδοτικό οίκο της εποχής. Αυτή είναι η τελευταία περίοδος της ξέγνοιαστης Belle Époque στο Παρίσι του Πικάσο και του Κοκτό και για τον νεαρό Aττίκ, κι η αρχή μιας μεγάλης καριέρας, με πολλές επιτυχίες και περίπου 300 τραγούδια. Στο Παρίσι ο Αττίκ θα ΄παραμείνει μέχρι το 1930 όπου και εγκαθίσταται στην Αθήνα και δημιουργεί την περίφημη Μάντρα του Αττίκ κατακτώντας μέχρι το θάνατό του το 1944 τον τίτλο ενός από τους σημαντικότερους εκφραστές του ελληνικού ελαφρού τραγουδιού στις αρχές του 20ού αιώνα.

Η ανακάλυψη της πρώτης παρτιτούρας του Αττίκ

 Το φθινόπωρο του 2013 ο Γιώργης Χριστοδούλου, πάντοτε στο Παρίσι, βρίσκει την πρώτη παρτιτούρα του Αττίκ. Από εκεί ξεκινά την έρευνα για να συγκεντρώσει το μεγαλύτερο μέρος από το διάσπαρτο αυτό υλικό το οποίο όλοι ως τότε θεωρούσαν χαμένο. Η διαδρομή που πέρασε μέσα από αρχεία, βιβλιοθήκες, συλλέκτες και εκδοτικούς οίκους κατέληξε στη δημιουργία ενός βιβλίου-CD με τίτλο «Ο Αττίκ στο Παρίσι». Το πρώτο τραγούδι που έγραψε ο σπουδαίος τραγουδοποιός, τραγούδια του καμπαρέ με σκαμπρόζικους στίχους, μελωδικά βαλς και μπολερό, μελοποιημένη ποίηση και μία σύνθεση για πιάνο ηχογραφούνται σε πρώτη εκτέλεση ύστερα από έναν αιώνα.

«Ο Αττίκ στο Παρίσι»: Η σπουδαιότητα των τραγουδιών 

Η αναλλοίωτη φρεσκάδα αυτών των μελωδιών, το μοναδικό αναγνωρίσιμο στιλ του Αττίκ και η ευρηματικότητα στις αρμονίες και στις μελωδικές γραμμές του αποδεικνύουν από την πρώτη κιόλας ακρόαση τη σπουδαιότητα αυτών των τραγουδιών. Με τη ζεστή φωνή του και τραγουδώντας γαλλικά, ισπανικά και ελληνικά ο Γιώργης Χριστοδούλου αναδεικνύει όλη τη χρωματική γκάμα των συνθέσεων. Συνοδοιπόροι του ο πιανίστας Χάρης Σταυρακάκης και τρεις ακόμα μουσικοί, ο Κώστας Σηφάκης στο κοντραμπάσο, ο Νίκος Παπαβρανούσης στα τύμπανα και ο καταλανός κλαρινετίστας Juli Aymí. Συμμετέχουν, στο ισπανόφωνο «Tan solo tú», ο πολυβραβευμένος ναπολιτάνος τραγουδοποιός Alessio Arena και, στο «Ελα, μα μη βιαστείς» (με ελληνικούς στίχους του Γιώργη Χριστοδούλου βασισμένους σε μια ανέκδοτη μελωδία του συνθέτη), η Πολυξένη Καράκογλου. Οι ηχογραφήσεις έγιναν στην Αθήνα και στη Βαρκελώνη, ενώ η πρώτη συναυλιακή παρουσίαση έγινε στις 19 Ιουνίου 2016 στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών με τεράστια επιτυχία. H δίγλωσση (ελληνικά, γαλλικά) έκδοση που κυκλοφορεί από τη Μικρή Αρκτο περιλαμβάνει ένα αναλυτικό εισαγωγικό κείμενο του Γιώργη Χριστοδούλου, «Το Παρίσι του Αττίκ», με πολλές άγνωστες ως τώρα πληροφορίες για το έργο του συνθέτη, και συνοδεύεται από σπάνιο αρχειακό υλικό από εξώφυλλα από παρτιτούρες, φωτογραφίες και χειρόγραφα που βγαίνουν για πρώτη φορά στο φως.

Οι συναυλίες με αφορμή την κυκλοφορία του νέου βιβλίου

Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου βιβλίου-CD το βιβλιοπωλείο Ιανός και η Μικρή Αρκτος διοργανώνουν δύο συναυλίες του Γιώργη Χριστοδούλου με τίτλο «Ο Αττίκ στο Παρίσι» που θα λάβουν χώρα στο καφέ του βιβλιοπωλείου (Σταδίου 24, Αθήνα). Την Παρασκευή 20 Ιανουαρίου θα τον συνοδεύσουν η Ανδριάνα Μπάμπαλη και η Πολυξένη Καράκογλου και το Σάββατο 21 Ιανουαρίου η μεσόφωνος Μαρία Βλαχοπούλου και η Αναστασία Σπύρου.  Παράλληλα στην Αίθουσα Τέχνης ΙΑΝΟS θα υπάρξει έκθεση με σχέδια, παρτιτούρες, φωτογραφίες και αρχειακό υλικό του Αττίκ που για πρώτη φορά βλέπουν το φως της δημοσιότητας.

Το τέλος του Αττίκ

Λίγο πριν από τον θάνατό του πρωταγωνίστησε στην ταινία Χειροκροτήματα του Γιώργου Τζαβέλλα που είχε κάποια σχεδόν αυτοβιογραφικά στοιχεία. Στην ταινία αυτή ο Αττίκ, κουρασμένος από τις κακουχίες της κατοχής και υπερβολικά μελοδραματικός, σε λίγα θύμιζε τη γεμάτη δυναμισμό και ευφυΐα προσωπικότητα του δημιουργού της «Μάντρας». Τραγούδια του συνθέτη στην ταινία απέδωσε η ηθοποιός Ζινέτ Λακάζ. Λίγους μήνες μετά αυτοκτόνησε παίρνοντας υπερβολική δόση υπνωτικών χαπιών. Ένα επεισόδιο με ένα Γερμανό στρατιώτη που τον χτύπησε καθώς οδηγούσε το ποδήλατό του, φαίνεται πως στάθηκε όχι η αιτία αλλά η αφορμή μάλλον για μια προαναγγελθείσα αυτοκτονία, αποτέλεσμα κατάθλιψης στην οποία είχε περιπέσει.

«Ζητάτε να σας πω»: Η πικρή ερωτική ιστορία με την Μαρίκα Φιλιππίδου

Σύμφωνα με θρύλο της εποχής, ο Αττίκ (γνωστός για την αυτοσχεδιαστική του ικανότητα) αυτοσχεδίασε το τραγούδι στη «Μάντρα» του. Ο δεύτερος γάμος του Αττίκ με την καλλονή της εποχής, την ηθοποιό Μαρίκα Φιλιππίδου (η οποία αργότερα παντρεύτηκε τον πολιτικό Σταμάτη Μερκούρη, πατέρα της της Μελίνας Μερκούρη, είχε ατυχή κατάληξη. Κάποιο βράδυ η Φιλιππίδου με τον νέο σύζυγό της, τον ίλαρχο Σταμάτη Μερκούρη, εμφανίστηκε στη Μάντρα και το κοινό, περιπαιχτικά, άρχισε να ζητά το «Είδα Μάτια», που ήταν γραμμένο για εκείνην. Ο Αττίκ αποσύρθηκε πικραμένος, και μετά από 10 λεπτά, αφού αυτοσχεδίασε, επέστρεψε και έπαιξε το «Ζητάτε να σας πω» ως απάντηση.

Πρόσκληση του Πολιτιστικού Συλλόγου.

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Κεφαλαρίου σας προσκαλεί με χαρά στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας την Κυριακή 15 Ιανουαρίου 2017 και ώρα 18:00 στην οικογενειακή ταβέρνα ΤΣΙΜΠΟΣ στο Κεφαλάρι.
Στην εκδήλωση θα προσφερθούν καφές,τσάι,χυμοί και κεράσματα.Η παρουσία σας είναι τιμή και χαρά για τον Σύλλογό μας.

Στα δικά μου χρόνια πεινούσαμε, αλλά ονειρευόμασταν και ξεχνούσαμε!!!.

Τάδε έφη Θανάσης Βέγγος.

Αφιερώνεται στους ποικιλώνυμους κομισάριους της μεταμοντέρνας εθνοφοβικής πολιτικής ελιτ, στους «ευαίσθητους» «αλληλέγγυους» μεταναστολάγνους και επαγγελματίες «αντιρατσιστές», στους λοβοτομημένους προπαγανδιστές της πολυπολιτισμικής λαίλαπας και στα σινιαρισμένα μιντιακά παπαγαλάκια που βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία για να ενοχοποιούν τον ελληνικό λαό γεμίζοντάς τον υποσυνείδητα συμπλέγματα μειονεξίας, ξεστομίζοντας με ‘ύφος’ και ‘στόμφο’ χιλιοειπωμένους αφορισμούς και ξεφτισμένα λεκτικά κλισέ και κοάζοντας συνεχώς το παραμύθι που λέει ότι «η εγκληματικότητα δεν έχει εθνικότητα», «άμα πεινάει ο άνθρωπος κάνει τα πάντα», «τι σου φταίνε αυτοί οι κακόμοιροι» κλπ.


πηγή: http://www.pentapostagma.gr

Τι βλέπεις, πιάσαμε πάτο;;;.

Τι βλέπεις, πιάσαμε πάτο;;;.

Χαιρετισμούς.....

Μεγάλωσα… αναλογίζομαι και φοβάμαι

Του Θοδωρή Γιάνναρου

Εδώ και αρκετούς μήνες, σαν έτοιμη από καιρό, η κυβέρνηση επεξεργάστηκε άλλη μια μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού που είναι κατά πολύ πιο σκληρή και ανάλγητη απ’ όλες τις προηγούμενες και βέβαια δεν θα είναι και η τελευταία. Όπως και όλα τα άλλα μέτρα που εκτελούν εν ψυχρώ τους αδύναμους και εκείνους που ο χρόνος τούς αφαιρεί το δικαίωμα να ονειρεύονται…

Οι δανειστές της χώρας βρήκαν στην κυβέρνηση το πειθήνιο όργανο που εφαρμόζει, χωρίς δεύτερη κουβέντα, ότι τη διατάσσουν, φθάνει να παραμείνει στην εξουσία. Αντίθετα με το τι λέγεται, ο κόσμος έχει την ψευδαίσθηση ότι η κυβέρνηση είναι μια αυτοδύναμη πολιτική οντότητα που θα νοιαστεί γι’ αυτόν…

Παρατηρείται όμως πως, παρότι οι περισσότεροι απ’ αυτούς που υποφέρουν, διαμαρτύρονται και θεωρούν πως η κυβέρνηση τοποθετεί διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στα δικά της συμφέροντα και σε εκείνα των υπολοίπων, εντούτοις εξακολουθούν να πιστεύουν ότι παραμένει ένα αναγκαίο κακό, γιατί απλά πρέπει να υπάρχει σε μια κοινωνία όπου οι περισσότεροι νοιάζονται για το προσωπικό τους συμφέρον. Καθώς μάλιστα η εθνική ταυτότητα θεωρείται φυσικό γεγονός, συχνά οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από το ποιο πολιτικό κόμμα ή ποια κυβέρνηση θα δείξει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τον λαό και ειδικά για τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, άσχετα με το ότι, μετά από την εκλογική νίκη, τα πάντα που εξαγγέλθηκαν θα ξεχαστούν και θα κοσμήσουν τις... καλένδες.

Η οποιαδήποτε κυβέρνηση, όμως, δεν είναι ένα υποκείμενο με δυνατότητα αυτόβουλης διαμόρφωσης της πολιτικής. Δεn βρίσκεται έξω και πάνω από την κοινωνία, έξω και πάνω από την οικονομία, ασκώντας πολιτική κατά βούληση ή α λα καρτ, υπέρ κάποιων ή εναντίον κάποιων άλλων.

Όλες οι πολιτικές θεωρίες μέχρι σήμερα έχουν συσκοτίσει τη συζήτηση γύρω από τη φύση μιaς κυβέρνησης που δεν είναι ουδέτερη όπως πιστεύουν οι εντός αυτής,  δεν είναι όργανο κάποιας μερίδας πολιτών όπως πιστεύουν οι μαρξιστικές συνιστώσες της, δεν είναι το κόμμα των αφεντικών, όπως και δεν μπορεί να γίνει κόμμα των εργατών και των καθαριστριών, που ήταν κάποτε το θεωρητικό τερατούργημα των μπολσεβίκων… Δεν είναι ο υπεριστορικός δολοπλόκος και παντογνώστης μεγάλος αδελφός, που παρακολουθεί τα πάντα, όπως νομίζουν κάποιοι αυτοαποκαλούμενοι αναρχικοί. Η εκάστοτε κυβέρνηση δεν είναι μια δομή, που προκύπτει μονόπλευρα από τη λογική της εξουσίας ή από τη λογική των υποχρεώσεών, που η ίδια ανέλαβε.

Η οποιαδήποτε κυβέρνηση, στις διαφορετικές ιστορικές μορφές της, είναι προϊόν της ίδιας της κοινωνίας των πολιτών. Σήμερα, στην καρδιά των νομικών, διοικητικών, κατασταλτικών, πολιτικών, τεχνικών, κοινωνικών, ιδεολογικών και οικονομικών λειτουργιών της βρίσκεται μια συνεχής αναπαραγωγή απάνθρωπων κοινωνικών σχέσεων και συνθηκών. Η κυβέρνηση φροντίζει για τη συντήρηση και την αύξηση της ανταλλαξιμότητας και της αποδοτικότητας της εργασιακής δύναμης. Προστατεύει το δικαίωμα του εργαζόμενου να πουλάει την εργασιακή του δύναμη και το δικαίωμα του εργοδότη να την αγοράζει και να την εκμεταλλεύεται, αν και εκείνος, όλως παραδόξως, βάλλεται διαρκώς και ποικιλοτρόπως. Η κυβέρνηση φροντίζει για την ελεύθερη προσέλευση του εργαζόμενου στην αγορά εργασίας ως πωλητή του δικού του εμπορεύματος -της εργασιακής του δηλαδή, ικανότητας - χωρίς όμως καμία κατοχύρωση. Έτσι εξασφαλίζει την κυριαρχία των δανειστών ως κοινωνικής σχέσης, όχι την προσωπική υποταγή ορισμένων προσώπων σε άλλα συγκεκριμένα πρόσωπα, αλλά την υποταγή του εργατικού δυναμικού  σ’ εκείνους που από το παρασκήνιο κυβερνούν. Η κυβέρνηση, ως σύνολο λειτουργιών και μηχανισμών, δεν προστατεύει τον καθένα πολίτη και την περιουσία του, αλλά, αντίθετα, μπορεί κατά περιόδους να παίζει σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση ορισμένων και στην καταστροφή κάποιων άλλων, ούτε μπορεί να εξασφαλίσει στον κάθε εργαζόμενο το συνταγματικά και δημοκρατικά κατοχυρωμένο δικαίωμά του στην εργασία. Όμως η κυβέρνηση, επειδή είναι κατά βάση η πολιτική μορφή της κοινωνίας, δεν είναι το αποτέλεσμα κάποιας γραμμικής ιστορικής εξέλιξης της διαδικασίας αναπαραγωγής και συσσώρευσης του κεφαλαίου.

Καθώς το κεφάλαιο είναι μια  κοινωνική σχέση ανταγωνισμού, η ίδια η διαδικασία της αναπαραγωγής του είναι μια συγκρουσιακή διαδικασία που δημιουργείται, διακόπτεται, καταστρέφεται, αναδημιουργείται ή μετασχηματίζεται από τη μάχη των συμφερόντων κάποιων άλλων εκτός της χώρας. Όλη η έως τώρα ιστορία της περιβόητης ανάπτυξης είναι μια ιστορία συνεχών κρίσεων αναπαραγωγής του κεφαλαίου, καθώς οι εργαζόμενοι αποσυντίθεται και ανασυντίθεται μέσα στον διαρκή αγώνα που διεξάγουν για να επιβάλουν την ικανοποίηση των δικών τους αναγκών, ενάντια στις ανάγκες και τις στοχεύσεις της κυβέρνησης, που είναι μια στιγμή αυτής της αναπαραγωγικής διαδικασίας, άρα και στιγμή των εργαζόμενων.

Όπως όμως οι εργαζόμενοι και οι εργοδότες δεν αντιμετωπίζουν άμεσα ο ένας τον άλλο ως τάξεις, μέσα στις σχέσεις ανταλλαγής ή στην παραγωγή, έτσι δεν αντιμετωπίζουν άμεσα ο ένας τον άλλο ως τάξεις μέσα στα πεδία του κράτους και της κυβέρνησης. Η πολιτική δύναμη της κυβέρνησης οφείλεται στην ικανότητά της να παρουσιάζει τον εαυτό της ως ένα αυτόνομο και ουδέτερο σύνολο, που λειτουργεί προς όφελος των συμφερόντων της κοινωνίας των πολιτών και του έθνους, κάτι που επιτυγχάνεται μέσω του διαχωρισμού της διανομής και της παραγωγής. Εδώ όμως έγκειται και η αδυναμία της κυβέρνησης, που παρ’ όλες τις εξαγγελίες της δεν μπορεί να αποσιωπήσει πως η έως τώρα ιστορία της είναι μια ιστορία διαρκών κρίσεων νομιμοποίησης, καθώς έρχεται αντιμέτωπη με τις απαιτήσεις για διανομή του κοινωνικού πλούτου που προβάλλουν οι εργαζόμενοι - απαιτήσεις που δεν έχει μπορέσει να ικανοποιήσει μέχρι σήμερα. Από την άλλη, η αδυναμία των εργαζόμενων βρίσκεται στον εγκλωβισμό της μάχης τους, μέσα στο σύστημα της πολιτικής και συνδικαλιστικής αντιπροσώπευσής τους. Αυτή η μορφή αντιπροσώπευσης ενδυναμώνει τις υπάρχουσες διαιρέσεις μέσα στις τάξεις τους, υποκαθιστά τις οργανωμένες συλλογικότητες και επανενώνει τους εργαζόμενους ως πολίτες-ιδιώτες.

Οι πρωταγωνιστές του δράματος που βιώνουμε θα συνεχίσουν να χορεύουν για το έπαθλο της επιβίωσης που μάλλον δεν θα μπορέσουν ποτέ να αποκτήσουν. Το θέατρο θα συνεχιστεί, η παράσταση δεν θα τελειώσει και οι ψεύτικοι μάγοι θα αποκαλυφθούν. Η ανθρώπινη ύπαρξη θα συναντάει ξανά και ξανά το ύστατο δράμα της και θα συνεχίσει να χορεύει στους ρυθμούς που κάποιοι επιλέγουν. Στο τέλος, η κάμερα που καταγράφει τις σκηνές θ' αρχίσει και αυτή ν' απομακρύνεται, αφήνοντας όλους εμάς στις ψευδαισθήσεις μας και στο απόλυτο σκοτάδι. Σιγά μη χύσουν κάποιο δάκρυ. Πάντα θα συνεχίζουν να σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν...

*Ο Θοδωρής Γιάνναρος είναι Μοριακός Βιολόγος, τ. Διοικητής του Νοσοκομείου "Ελπίς”, & Μέλος του "Τομέα Υγείας” της Νέας Δημοκρατίας.